II DO 57/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał wniosek o wyłączenie sędziów Izby Dyscyplinarnej do rozpoznania Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, powołując się na przepisy dotyczące braku niezależności sądu.
Obrońca obwinionego złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, argumentując, że w związku z orzeczeniem TSUE Izba ta nie jest władna do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych. Sąd Najwyższy, analizując wniosek, uznał, że dotyczy on kwestii braku niezależności sądu i niezawisłości sędziów, co zgodnie z ustawą o Sądzie Najwyższym należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
W niniejszej sprawie obrońca obwinionego złożył pismem procesowym wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy wszystkich sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Głównym argumentem wnioskodawcy było orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-791/19, na mocy którego Izba Dyscyplinarna miała utracić kompetencje do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych. W związku z tym wnioskodawca domagał się wyłączenia sędziów tej izby. Sąd Najwyższy, rozpatrując przedmiotowy wniosek, odwołał się do art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym. Przepis ten stanowi, że do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków dotyczących wyłączenia sędziego lub oznaczenia sądu, gdy podniesiony jest zarzut braku niezależności sądu lub niezawisłości sędziego. Sąd uznał, że wniosek obrońcy, powołujący się na orzeczenie TSUE i kwestionujący umocowanie Izby Dyscyplinarnej oraz niezależność jej sędziów, wyczerpuje przesłanki określone w tym przepisie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił przekazać wniosek do rozpoznania Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, wniosek taki podlega rozpoznaniu przez Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że wniosek o wyłączenie sędziów Izby Dyscyplinarnej, powołujący się na orzeczenie TSUE i kwestionujący niezależność tej izby oraz niezawisłość sędziów, spełnia przesłanki określone w art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, który przyznaje właściwość w takich sprawach Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| obrońca obwinionego | inne | wnioskodawca |
| sędziowie Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego | inne | obwiniony |
Przepisy (1)
Główne
u.SN art. 26 § § 2
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Orzeczenie TSUE w sprawie C-791/19 wyklucza rozpoznawanie spraw przez Izbę Dyscyplinarną. Kwestionowanie niezależności Izby Dyscyplinarnej i niezawisłości jej sędziów.
Godne uwagi sformułowania
Izba Dyscyplinarna nie jest władna do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego
Skład orzekający
Adam Tomczyński
przewodniczący-sprawozdawca
Jarosław Sobutka
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Kwestie właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach dotyczących niezależności sądu i niezawisłości sędziego, w kontekście orzecznictwa TSUE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego w Polsce.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy fundamentalnych kwestii ustrojowych sądownictwa, niezależności sędziowskiej i wpływu prawa unijnego na polski system prawny, co jest tematem budzącym duże zainteresowanie.
“Czy Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego działała zgodnie z prawem UE? SN przekazuje kluczową sprawę do innej izby.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt II DO 57/21 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Tomczyński w sprawie sędziego Sądu Rejonowego w W.- F. W. po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2022 roku wniosku obrońcy obwinionego o wyłączenie od rozpoznania sprawy SSN Jarosława Sobutki oraz pozostałych sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym postanowił wniosek o wyłączenie sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego przekazać do rozpoznania Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego UZASADNIENIE Pismem procesowym datowanym na dzień 12 października 2021 roku obrońca obwinionego wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy wszystkich sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, którzy zostali wskazani z imienia i nazwiska. W uzasadnieniu wniosku jego autor podniósł między innymi, że w związku z orzeczeniem TSUE w sprawie C-791/19 Izba Dyscyplinarna nie jest władna do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych, w związku z czym sędziowie tej izby powinni zostać wyłączeni od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym, do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przekazanie wniosku Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania. Mając na względzie treść przedmiotowego wniosku, stwierdzić należało, że w istocie dotyczy on kwestii podniesionych w tym przepisie, ponieważ jego autor powołując się na orzeczenie TSUE kwestionuje umocowanie Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, w tym w szczególności jej niezależność, jak również w związku z tym niezawisłość orzekających w niej sędziów. W związku z tym wniosek ten potraktować należało jako wyczerpujący przesłanki określone w art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym, stąd przekazano do rozpoznania Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji. a.s.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI