II DO 35/20

Sprawa dotyczy odwołania wniesionego przez prokuratora P.M. od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym z dnia 25 lutego 2020 r., które obniżyło jego wynagrodzenie do 80% na czas trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Prokurator P.M. zarzucił m.in. obrazę art. 152 § 1 Prawa o prokuraturze, wskazując, że przepis ten daje sądowi dyskrecjonalność w obniżaniu wynagrodzenia, a nie obowiązek, oraz podniósł błąd w ustaleniach faktycznych, twierdząc, że nie został obwiniony. Jednakże, w trakcie postępowania przed Sądem Najwyższym, Prokurator Okręgowy w O. uchylił zarządzenie o zawieszeniu prokuratora P.M. w czynnościach służbowych. Wobec tej zmiany sytuacji, prokurator P.M. cofnął swoje odwołanie. Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio art. 431 § 1 kpk i art. 171 pkt 1 Prawa o prokuraturze, uznał, że środek odwoławczy może zostać cofnięty. Zgodnie z art. 432 kpk, cofnięty środek odwoławczy sąd pozostawia bez rozpoznania, chyba że zachodzą przesłanki z art. 439 lub 440 kpk. Sąd Najwyższy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły takie przesłanki, a wola cofnięcia odwołania przez prokuratora P.M. była jasna i nie budziła wątpliwości. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił pozostawić środek odwoławczy bez rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający