II DO 27/22

Sprawa dotyczyła zażalenia Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w [X.] z dnia 2 grudnia 2020 roku, które stwierdziło swoją niewłaściwość i przekazało sprawę dyscyplinarną sędziego Sądu Okręgowego w K. w stanie spoczynku, B. S., do rozpoznania Sądowi Najwyższemu w Izbie Dyscyplinarnej. Sędziemu zarzucono popełnienie czynu z art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości i spowodowaniu kolizji drogowej. Zastępca Rzecznika zarzucił sądowi niższej instancji obrazę prawa procesowego poprzez błędną wykładnię znamienia „wyczerpywania znamion umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego” i wniósł o uchylenie postanowienia. Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że właściwość rzeczową Sądu Najwyższego w sprawach dyscyplinarnych sędziów, zgodnie z art. 110 § 1 pkt 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, określa treść zarzutu popełnienia czynu, który wyczerpuje znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Sąd wskazał, że ustalenie właściwości następuje na wcześniejszym etapie postępowania i opiera się na zarzucie, a nie na prawomocnym przypisaniu popełnienia przestępstwa. Podkreślono analogię do postępowania karnego i art. 25 kpk. Sąd Najwyższy stwierdził, że zarówno treść zarzutu, jak i zebrany materiał dowodowy wskazują, że czyn wypełnia znamiona umyślnego przestępstwa, a tym samym właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający