II DO 119/20

Wniosek obrońcy adwokata K.S. dotyczył wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Dyscyplinarnej z dnia 6 października 2020 r. (sygn. II DSI 44/20), które oddaliło kasację obrońcy od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury. Obrońca domagał się uchylenia orzeczenia w trybie Traktatu o Unii Europejskiej lub wznowienia postępowania z powodu nienależytego obsadzenia sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) oraz wstrzymania jego wykonania. Jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wskazano nieodwracalne skutki dla obwinionego w postaci pozbawienia prawa wykonywania zawodu. Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy k.p.k. dotyczące wstrzymania wykonania orzeczenia (art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.), uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że uwzględnienie takiego wniosku jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności świadczących o wyjątkowo dolegliwych i w zasadzie nieodwracalnych skutkach wykonania orzeczenia, a także dodatkową argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności zarzutów. W ocenie Sądu, wniosek nie zawierał wystarczających dowodów na istnienie takich okoliczności. Choć zarzut nienależytego obsadzenia sądu jest poważny, jego zaistnienie nie jest oczywiste, zwłaszcza w kontekście art. 542 § 3 k.p.k., który stanowi, że wznowienie z powodu bezwzględnej przyczyny odwoławczej następuje z urzędu. Sąd nie dopatrzył się również istnienia „szczególnych okoliczności” uzasadniających wstrzymanie wykonania, wskazując, że pozbawienie prawa wykonywania zawodu jest konsekwencją prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający