II DO 119/20

SN
Sygn. akt II DO 119/20
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mariusz Łodko
w sprawie obwinionego
adwokata K.  S.
o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Dyscyplinarnej z dnia 6 października 2020 r., sygn. II DSI 44/20 o oddaleniu kasacji obrońcy obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 8 czerwca 2019 r., sygn. WSD (…),
po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 16 grudnia 2020 r.,
wniosku obrońcy obwinionego o wstrzymanie wykonania orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. a contrario
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 27 października 2020 r. obrońca obwinionego adw. K.S. złożył wniosek, kierowany do  Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, o uchylenie orzeczenia z dnia 6 października 2020 r.,
sygn. II DSI 44/20 w trybie art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, a w przypadku jego nieuwzględnienia o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tego orzeczenia wobec zaistnienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależycie obsadzonego sądu oraz o wstrzymanie jego wykonania.
Motywując ostatni z wniosków, obrońca wskazał, że
wykonanie orzeczenia spowoduje nieodwracalne skutki dla obwinionego w postaci pozbawienia go prawa wykonywania zawodu
w oparciu o orzeczenie wydane z rażącym naruszeniem prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
.
Zawarty we wniosku obrońcy obwinionego o wznowienie postępowania, wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia (postanowienia Sądu Najwyższego
‎
– Izby Dyscyplinarnej z dnia 6 października 2020 r., sygn. II DSI 44/20), nie zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k., stosowanego odpowiednio również w postępowaniu wznowieniowym (art. 545 § 1 k.p.k.), jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie takiego orzeczenia pociągnęłoby za sobą dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Co więcej, wniosek powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej (wniosku o wznowienie) zarzutów (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 października 2004 r., V KK 282/04, R-OSNKW 2004, poz. 1725; z dnia 25 stycznia 2006 r., V KK 476/05, R-OSNKW 2006, poz. 196 oraz
‎
z dnia 19 sierpnia 2009 r., IV KO 103/09).
Wskazanym wyżej przesłankom, nie czyni zadość przedmiotowy wniosek, bowiem nie zawiera argumentacji mogącej świadczyć o istnieniu „szczególnych okoliczności” czy wysokiego (graniczącego ze stwierdzeniem oczywistej zasadności) prawdopodobieństwa uznania, w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku, że postępowanie dyscyplinarne w sprawie obwinionego zostanie wznowione. Wprawdzie ranga zarzutu sformułowanego we wniosku o wznowienie postępowania jest poważna, gdyż wnioskodawca podnosi uchybienie w postaci nienależycie obsadzonego sądu, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., lecz jego zaistnienie nie jest już tak oczywiste, zwłaszcza w świetle przepisu art. 542 § 3 k.p.k., który wprost wskazuje, że wznowienie postępowania z powodu bezwzględnej przyczyny odwoławczej następuje jedynie z urzędu, nie zaś na wniosek strony.
Obrońca obwinionego nie wykazał również istnienia „szczególnych okoliczności”, świadczących o tym, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą dla obwinionego wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki. Wskazana okoliczność w postaci pozbawienia obwinionego prawa wykonywania zawodu, jest konsekwencją wydania prawomocnego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w […].  z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. SD (…). Taka konsekwencja jest zatem nierozerwalnie związana ze skazaniem i wykonywaniem kary wydalenia z Adwokatury w każdym przypadku.
Nie przesądzając zatem na obecnym etapie postępowania ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą w przedmiotowej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej
‎
w art. 532 § 1 k.p.k. w zw. art. 545 § 1 k.p.k.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 77 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym w zw. z art. 532 § 1 i 3 k.p.k. w zw. art. 545 § 1 k.p.k.