II DK 21/22

SN
Sygn. akt II DK 21/22
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Zubert (przewodniczący)
‎
SSN Jacek Wygoda (sprawozdawca)
‎
SSN Konrad Wytrykowski
Protokolant Anna Rusak
przy udziale Zastępcy Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawych radcy prawnego Dariusza Drozdowskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. kasacji radcy prawnego J. B., obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w związku z art. 14 i art. 61 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego,
od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt WO-[…],
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 20 zł.
UZASADNIENIE
Po rozpoznaniu sprawy dyscyplinarnej radcy prawnego J. B., Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. (dalej jako sąd dyscyplinarny) wydał w dniu 12 listopada 2020 r. orzeczenie sygn. OSD/
[…]
, w którym uznał obwinionego radcę prawnego J. B. winnym tego, iż:
- w cyklu szkoleniowym 2015-2017 nie brał udziału w szkoleniach zawodowych, nie uzyskał żadnego punktu na 40 punktów wymaganych, czym dopuścił się naruszenia obowiązków dbania o rozwój zawodowy przez kształcenie ustawiczne i branie udziału w szkoleniach zawodowych na zasadach określonych w Regulaminie zasad wypełniania obowiązku doskonalenia zawodowego przez radców prawnych, i zadań organów samorządu służących zapewnieniu przestrzegania tego obowiązku (zwanym dalej Regulaminem), stanowiącym załącznik do Uchwały Nr 103/IX/2015 Krajowej Rady Radców Prawnych, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 14 i art. 61 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych , i za ten czyn na podstawie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną upomnienia. Ponadto sąd dyscyplinarny w ww. orzeczeniu obciążył obwinionego kosztami postępowania na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. w kwocie 1 184 zł (k. 159-160, akta OIRP).
Sąd dyscyplinarny, wydając powyższe rozstrzygnięcie, ustalił, iż: pismem dnia 29 czerwca 2018 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. przekazał Rzecznikowi Dyscyplinarnemu OIRP w R. listę radców prawnych, którzy nie wypełnili obowiązku doskonalenia zawodowego. Z zawiadomienia tego wynikało m.in., że w cyklu szkoleniowym 2015-2017 radca prawny J. B. uzyskał zero punktów na 40 wymaganych (k. 7-8 akt OIRP). Radca prawny J. B. w piśmie z dnia 30 marca 2018 r. skierowanym do Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. przyznał się do tego, że nie uczestniczył w szkoleniach i nie zebrał punktów, ani odpowiednich zaświadczeń o uczestnictwie w szkoleniach. Swoje postępowanie usprawiedliwił tym, że z uwagi na nadpobudliwość zdiagnozowaną u niego we wczesnym dzieciństwie nie potrafi skupić się podczas wykładów opartych na trwających po 2-3 godziny wypowiedziach prowadzącego. Ponadto poinformował, że szkolenia dla radców prawnych, w których uczestniczył, jak i wykłady na studiach prawniczych były dla niego zawsze źle wspominanym przeżyciem. Zdaniem obwinionego, odpowiednią dla niego formą doskonalenia zawodowego jest kupowanie komentarzy i śledzenie orzecznictwa (k. 17-18 akt OIRP). Podobne stanowisko obwiniony wyraził w piśmie z dnia 9 listopada 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek o ukaranie oraz składając wyjaśnienia na rozprawie przed sądem dyscyplinarnym w sprawie sygn. OSD/[…] (k. 47-52, 157-158, akta OIRP).
Uzasadniając orzeczenie sygn. OSD/[…] z dnia 12 listopada 2020 r., sąd dyscyplinarny wskazał na regulacje wynikające z uchwały nr 103/IX/2015 Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 11 grudnia 2015 r., w świetle której: „obowiązek doskonalenia zawodowego uważa się za wypełniony, jeżeli w każdym cyklu szkoleniowym radca prawny uzyska minimalną liczbę 40 punktów szkoleniowych. Ustęp 3 tego przepisu określa, że z obowiązku doskonalenia zawodowego zwolnieni są radcowie prawni niewykonujący zawodu będący emerytami, rencistami lub pobierającymi świadczenie przedemerytalne (…) udział w szkoleniach zawodowych na zasadach określonych przez właściwy organ samorządu jest jednym z podstawowych obowiązków radcy prawnego wnikającym z treści art. 14 ust. 2 oraz art. 61 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego (k. 162-163, akta OIRP).
Odwołaniem z dnia 9 lutego 2021 r. obwiniony zaskarżył w całości ww. orzeczenie sądu dyscyplinarnego, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, poprzez ograniczenie prawa do obrony, pozbawienia możliwości skorzystania z instytucji wyłączenia sędziego z art. 41 k.p.k., podczas gdy zdaniem obwinionego miał on podstawy do tego, by taki wniosek złożyć (k. 175, akta OIRP).
W swoim odwołaniu obwiniony zarzucił także naruszenie art. 41 pkt 4) ustawy o radcach prawnych w związku z art. 64. ust. 1 tej ustawy „przez błędne uznanie, że z ustawy o radcach prawnych, w tym z art. 41. ust. 4. wynika obowiązek radców prawnych do doskonalenia zawodowego wyłącznie w formach określonych przez organy samorządu radców prawnych, jak również, że z ustawy o radcach prawnych wynika uprawnienie dla organów samorządu radców prawnych do stosowania sankcji dyscyplinarnych wobec radców prawnych nie wypełniających obowiązku szkolenia w formach określonych przez te organy (k. 176, akta OIRP). Ponadto obwiniony zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 3, 4, 24 ust. 1 tej ustawy przez przyjęcie, iż dopuścił się on przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niewykonywaniu obowiązku doskonalenia zawodowego i nałożenia na obwinionego za ten czyn kary dyscyplinarnej (k. 177, akta OIRP).
Obwiniony w swoim odwołaniu wniósł o: zmianę w całości zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie go oraz ewentualnie: o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania, uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu. Ponadto obwiniony w swoim odwołaniu zawarł także wniosek o dopuszczenie dowodów z: nagrania rozprawy, które dołączył - dla ustalenia, czy w toku rozprawy został przedstawiony skład orzekający (przez podanie imienia i nazwiska), a także o dopuszczenie dowodu z akt postępowania sygn. akt: OSD/[…] Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w R.; sygn. WO […] Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Radców Prawnych i z orzeczenia Sądu Najwyższego zapadłego po rozpoznaniu kasacji od orzeczenia zapadłego w postępowaniu sygn. WO […] (k. 178, akta OIRP).
Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych (dalej WSD) w postępowaniu sygn. WO-[…], po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy radcy prawnego J. B., wskutek odwołania ww. od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. OSD […], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wyższy Sąd Dyscyplinarny wskazał, iż: „WSD w całości podziela stanowisko OSD w zakresie ustaleń faktycznych i oceny prawnej zarzucanego obwinionemu zachowania. Potwierdza i przyjmuje za własne stanowisko OSD dotyczące podstawy prawnej obowiązku doskonalenia zawodowego jako podstawowego obowiązku radcy prawnego. Potwierdza, że zasady udziału w szkoleniach określone są w Uchwale nr 103/IX/2015r KRRP z 11 grudnia 2015 r. w sprawie >regulaminu zasad wypełniania obowiązku doskonalenia zawodowego przez radców prawnych i zadań organów samorządu służących zapewnieniu przestrzegania tego obowiązku<. Zgodnie z § 7 ust. 1 Regulaminu obowiązek doskonalenia zawodowego uważa się za wypełniony, jeżeli w każdym cyklu szkoleniowym radca prawny uzyska minimalną liczbę 40 punków szkoleniowych. Udział w szkoleniach zawodowych na zasadach określonych przez właściwy organ samorządu jest jednym z podstawowych obowiązków radcy prawnego określonym w art. 14 ust.2 i art. 61 ust. 2 KERP. Zaniechanie z kolei tego obowiązku stanowi delikt dyscyplinarny. (…) Dowody wskazujące na popełnienie ww. deliktu dyscyplinarnego są spójne, wiarygodne i nie budzą wątpliwości. W sferze faktycznej nie są kwestionowane przez obwinionego. (…) WSD nie stwierdza naruszenia prawa obwinionego do obrony. Fakt, że sędzia orzekający w niniejszej sprawie w I instancji orzekał w innych sprawach obwinionego, w których orzeczenia w kolejnych instancjach były zmieniane lub uchylane - nie stanowi przesłanki art.40 lub 41 k.p.k. Sformułowany zarzut zdaniem WSD ma na celu jedynie dążenie do przewlekania postępowania w sprawie, w której stan faktyczny i jego ocena nie budzą wątpliwości. Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie stwierdził występowania w sprawie bezwzględnych przyczyn odwoławczych” (k. 15v, akt głównych SN).
Kasacją z dnia 29 grudnia 2021 r. obwiniony radca prawny J. B. zaskarżył w całości orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. WO-[…], zarzucają mu:
1.
rażące naruszenia prawa procesowego — art. 41 k.p.k. w związku z art. 6 i art. 438 pkt 2 k.p.k., przez błędne przyjęcie, że podczas postępowania przed Okręgowym Sądem Dyscyplinarnym Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. nie doszło do naruszenia prawa procesowego przez stworzenie warunków procesowych, w których z uwagi na brak informacji o imionach i nazwiskach sędziów OSD, obwiniony został faktycznie pozbawiony możliwości złożenia wniosku o wyłączenie sędziego, co ograniczyło przysługujące mu prawo do obrony oraz przez błędne przyjęcie, że brak tej informacji nie miał żadnego wpływu na możliwość skorzystania przez obwinionego z prawa do wyłączenia sędziego, i że nie naruszył przysługującego obwinionemu prawa do obrony dlatego, gdyż zdaniem WSD takie prawo obwinionemu nie przysługiwało, ponieważ według posiadanej przez skład orzekający wiedzy, § 1 w art. 41 k.p.k. stracił moc obowiązującą 12 marca 2020 r. Ponadto
dlatego, że w ocenie WSD okoliczność podana przez obwinionego w odwołaniu, jako mogąca wywoływać wątpliwości, co do zachowania bezstronności przy rozpatrywaniu sprawy przez R. B. „nie jest podstawą do wyłączenia sędziego i nie ma znaczenia dla stwierdzenia okoliczności będącej przedmiotem sprawy” i w konsekwencji przyjęcie, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia OSP w R. między innymi w oparciu o art. 438. pkt 2. k.p.k.;
2.
rażące naruszenia prawa procesowego — art. 167, 170 § 1 pkt 1), 2) i 5) k.p.k. w związku z art. 41 i art. 438 pkt 2 k.p.k. przez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie przez WSD dowodów wnioskowanych w odwołaniu obwinionego;
3.
naruszenie art. 41 pkt 4) ustawy o radcach prawnych w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy przez błędne przyjęcie, że z ustawy o radcach prawnych, w tym z art. 41 ust. 4 wynika obowiązek radców prawnych do doskonalenia zawodowego wyłącznie w formach określonych przez organy samorządu radców prawnych, jak również, że z ustawy o radcach prawnych wynika uprawnienie dla organów samorządu radców prawnych do stosowania sankcji dyscyplinarnych wobec radców prawnych nie wypełniających obowiązku szkolenia w formach określonych przez te organy;
4.
naruszenie art. 64 ust. 1., art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 3, 4, 24 ust. 1 tej ustawy przez przyjęcie, że obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niewykonywaniu obowiązku doskonalenia zawodowego i nałożenie na obwinionego za ten czyn kary dyscyplinarnej; brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że odbywanie doskonalenia zawodowego wyłącznie w formie innej, niż wymieniona w Regulaminie określającym formy i zasady wypełniania tego obowiązku stanowi przewinienie dyscyplinarne; (4-6 akt głównych SN).
Ponadto skarżący w wywiedzionej przez siebie kasacji wniósł o: o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia WSD z 15 listopada 2021 r., sygn. akt WO-[…] oraz o uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego z art. 14 i art. 61 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Obwiniony zawarł w kasacji także „ewentualne” żądanie uchylenia w całości zaskarżonego ww. orzeczenia WSD i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu (k. 6 akt głównych SN).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obwinionego
jest
oczywiście bezzasadna
i
jako
taka
uwzględniona
być nie może. Na wstępie Sąd Najwyższy przypomina, że: „kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia,
o
bardzo
rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych” (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 listopada 2021 r. sygn. II KK 422/21, LEX nr: 3330866). Postępowanie kasacyjne nie jest kolejnym postępowaniem odwoławczym. W postępowaniu tym zadaniem Sądu Najwyższego jest ustalenie czy sąd odwoławczy (w realiach niniejszej sprawy Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych), w sposób rażący naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy. Takie uregulowanie kasacji, co do zasady czyni niedopuszczalnym „dublowanie” zarzutów z apelacji (w niniejszej sprawie odwołania) wywiedzionej od wyroku (w realiach niniejszej sprawy orzeczenia) sądu pierwszej instancji.
Analiza pierwszego z zarzutów kasacji prowadzić musi do wniosku, iż jest on w istocie powtórzeniem pierwszego z zarzutów odwołania obwinionego od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. sygn. OSD […]. O ile skarżący uważał, iż ów zarzut jego odwołania nie został w ogóle rozpoznany przez sąd odwoławczy albo został rozpoznany wadliwie, winien w wywiedzionej przez siebie skardze kasacyjnej zarzucić sądowi odwoławczemu rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz ewentualnie art. 457 § 3 k.p.k. Zawarty w kasacji zarzut obrazy przez sąd drugiej instancji art. 41 k.p.k. (ze wskazaniem, którego z paragrafów tego artykułu ów zarzut dotyczy czego skarżący nie uczynił ) byłyby możliwy do sformułowania tylko wtedy, gdyby skarżący zarzucał, że w składzie sądu odwoławczego, który wydał zaskarżone orzeczenie zasiadał sędzia, co do którego zachodzi okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności w danej sprawie. W będącej przedmiotem niniejszej sprawy kasacji obwinionego radcy prawnego J. B., nie wskazano na zaistnienie tego typu okoliczności w stosunku do któregokolwiek z sędziów sądu odwoławczego, który wydał zaskarżone orzeczenie, co nakazuje uznać ów zarzut za oczywiście bezzasadny.
Na marginesie Sąd Najwyższy stwierdza, że chociaż analiza treści orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. WO-[…] nakazuje Sądowi Najwyższemu przyznać, iż  zawiera on oczywiście błędne twierdzenie, mianowicie: „WSD podnosi, że par. 1 art. 41 k.p.k. utracił moc obowiązującą z dniem 12 marca 2020 r., zatem należy uznać, że obecne brzmienie art. 41 k.p.k. (poprzedni par. 2) odnosi się do przesłanek wymienionych w art. 40 k.p.k. – które w niniejszej sprawie nie miały miejsca” (k. 14v akt głównych SN), które to twierdzenie  wskazuje, iż sąd odwoławczy najwyraźniej nie dostrzega różnicy pomiędzy instytucjami: iudex inhabilis (art. 40 k.p.k.) a iudex suspectus (art. 41 k.p.k.), z których pierwsza określa sytuacje, w których sędzia podlega wyłączeniu od udziału w sprawie z mocy prawa, zaś druga stwarza stronom lub samemu sędziemu możliwość złożenia do Sądu wniosku o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie, z uwagi na inne niż te określone w art. 40 k.p.k. okoliczności mogące wywołać uzasadnione wątpliwości ,co do jego bezstronności.
Mimo ewidentnej wadliwości przywołanego powyżej stanowiska sądu odwoławczego, z uwagi na wykazaną powyżej nieprawidłowość zarzutu kasacji, Sąd Najwyższy nie jest jednak uprawniony do rozważenia w tym postepowaniu, czy ów błąd sądu odwoławczego ma charakter rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 62
3
ustawy o radcach prawnych.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów kasacji, tj. zarzutu obrazy przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny art. 167, art. 170 § 1 pkt 1, 2, 5 k.p.k., w zw. z art. 41 i art. 438 pkt 2 k.p.k., Sąd Najwyższy stwierdza, że i ten zarzut, jako bezzasadny, uwzględniony być nie może. Sąd Najwyższy zauważa, że z treści akt postępowania dyscyplinarnego OIRP w R. w sprawie przeciwko radcy prawnemu J. B. (sygn. WO […]) wynika jednoznacznie, że radca prawny J. B., prawidłowo powiadomiony, nie wziął udziału w rozprawie odwoławczej przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Krajowej Izby Radców Prawnych w dniu 28 lipca 2021 r. (k. 190, 195-196) oraz w dniu 15 listopada 2021 r. (k. 205, k. 212-213), na której to zapadło zaskarżone przez niego kasacją orzeczenie (k. 214-224). Z treści akt postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności z treści protokołu rozprawy przeprowadzonej w dniach 28 lipca 2021 r., 15 listopada 2021 r. (k.212-213), wynika bezspornie, iż Wyższy Sąd Dyscyplinarny, rozpoznając odwołanie radcy prawnego J. B., w którym zawarte zostały wnioski dowodowe (k. 178), faktycznie nie rozstrzygnął o ich oddaleniu postanowieniem, poprzestając na wskazaniu w formularzu uzasadnienia, dlaczego wniosek dowodowy obwinionego nie został uwzględniony (k. 218). Bez wątpienia stanowiło to obrazę art. 170 § 3, art. 452 § 2 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 14 maja 2019 r. sygn. II KK 284/18 Lex 2677067) i o ile zarzut obrazy ww. przepisów postępowania zostałby sformułowany w kasacji przez skarżącego (a nie został), wówczas Sąd Najwyższy mógłby się do niego odnieść i rozważyć czy naruszenie przez sąd drugiej instancji wymienionych powyżej przepisów miało charakter rażący. Sąd Najwyższy zauważa, że z uwagi na treść art. 536 k.p.k., który to przepis stanowi, że: „Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439, 455 k.p.k.” sąd kasacyjny takiej możliwości w rozpoznawanej sprawie nie miał.
Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni aprobuje pogląd wyrażony w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego, że: „Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację, co do zasady, w granicach zaskarżenia. Rozpoznanie to ograniczone jest nadto zakresem podniesionych zarzutów, tj. twierdzeń skarżącego o uchybieniach popełnionych przez sąd w zaskarżonym kasacją orzeczeniu (art. 536 k.p.k.). Ponieważ kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych uchybieniami o charakterze bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych rażących naruszeń prawa o podobnej randze i w toku postępowania kasacyjnego, nie dokonuje się kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów i nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych, to zarzut kasacyjny musi precyzyjnie wskazywać o jakie uchybienie chodzi” (postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 2021 r., sygn. V KK 229/21, LEX nr: 3241697; podobnie wyrok Sądu Najwyższego z 13 maja 2021 r. IV KK 52/21, LEX nr: 3270106) oraz poglądy doktryny (por. W. Grzeszczyk. Kodeks postępowania karnego – komentarz. Warszawa 2014. s. 718, nb. 1; T. Grzegorczyk. Kodeks postępowania karnego – komentarz. Warszawa 2008. s. 1128), z których wynika, że sąd kasacyjny nie może wyjść poza granice kasacji (z wyjątkiem sytuacji wskazanych w ustawie), nawet jeżeli dostrzega naruszenie prawa w ogóle przez stronę nie podniesione w skardze kasacyjnej, o ile nie zachodzi któraś z okoliczności określonych w art.435, art. 439 lub art. 455 k.p.k. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku, a nawet prawa, badania z urzędu czy zaskarżone orzeczenie nie jest rażąco niesprawiedliwe (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 maja 1996 r., sygn. III KKN 2/96, LEX nr: 25076). Z tych też powodów wskazany powyżej zarzut kasacji uznać należy za bezzasadny.
Analiza kolejnych zarzutów kasacji nakazuje stwierdzić, że i te zarzuty są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Zarzuty te są w istocie „kopią” zarzutów odwołania obwinionego z dnia 9 lutego 2021 r. od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. OSD […] (k. 174-192). Sąd Najwyższy przypomina, na co zwracał już wcześniej uwagę, na niedopuszczalność powielania w skardze kasacyjnej nieuwzględnionych przez sąd odwoławczy zarzutów apelacji. Powielanie w kasacji tych samych zarzutów (nawet pod pozorem obrazy art. 433 § 2 k.p.k. – co zresztą w niniejszej sprawie nie miało miejsca), „jest niczym innym, jak próbą wywołania ponownej kontroli odwoławczej wyroku sądu pierwszej instancji, co jest niedopuszczalnym postąpieniem w postępowaniu kasacyjnym, które będąc postępowaniem nadzwyczajnym sprowadza się przecież do kontroli, z perspektywy zarzutów
kasacyjnych
,
prawomocnego
orzeczenia
sądu
odwoławczego” (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 listopada 2021 r., sygn. II KK 513/21, LEX nr: 3335599; zob. również: postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2009 r. sygn. IV KK 298/09, LEX nr: 608317).
Końcowo Sąd Najwyższy zauważa, że sformułowany w kasacji zarzut rzekomej obrazy przez sąd odwoławczy przepisów art. 3, 4, 24 ust. 1 oraz art. 41 ust. 4 ustawy o radcach prawnych, nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i w ocenie sądu stanowi niewyartykułowany wprost zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który jak wiadomo skutecznie podnoszony w kasacji być nie może (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1996 r. sygn. II KKN 63/96 LEX nr: 26179, postanowienie Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 2021 r sygn. I NSNk 1/18, Lex 3229436 oraz Kodeks postepowania karnego – komentarz. Tom II. pod red. D. Świeckiego i innych Warszawa 2017. s. 507, nb. 21).
Mając na uwadze, że kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, Sąd Najwyższy o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 74
1
pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, które to zgodnie z ww. przepisami wyniosły 20 zł, jako ryczałt za doręczenie pism –tu zawiadomienia o terminie rozprawy.
Ze wskazanych powyżej powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w entencji.
a.s.