II CZ 97/15

Sygn. akt II CZ 97/15
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Iwona Koper
‎
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi R. M.
‎
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 czerwca 2005r.,
wydanego w sprawie z powództwa R. M.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w O.
‎
o odszkodowanie,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 stycznia 2016 r.,
‎
zażalenia R. M.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
‎
z dnia 16 czerwca 2015 r.
1) oddala zażalenie;
2) oddala wniosek pełnomocnika o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki R. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego wydanego w sprawie I ACa …/05, z uwagi na brak po jej stronie zdolności postulacyjnej do sporządzenia i  wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 424
6
§ 3 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 16 czerwca 2015 r. powódka – R. M. zarzuciła, że Sąd błędne potraktował jej pismo z  26  lutego 2015 r., uzupełnione 30 marca 2015 r., jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, podczas gdy z pisma z  30  marca 2015 r., wyraźnie wynika, iż jej intencją było złożenie wniosku o  ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 87
1
§ 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z  postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądami niższych instancji. Niezachowanie tego wymogu, polegające na osobistym sporządzeniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez stronę, nie może być sanowane i nie wymaga przeprowadzenia postępowania naprawczego. Nieusuwalna wada skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, polegająca na jej wniesieniu przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, skutkuje koniecznością odrzucenia skargi bez wezwania o uzupełnienie braków (art. 424
6
§ 3 k.p.c.).
Z pisma powódki z 26 lutego 2015 r. (k. 3-4), wynika, że wnosiła ona o: - naprawienie szkody wynikłej z orzeczeń niezgodnych z rzeczywistym stanem prawnym; - zwolnienie z kosztów sądowych w całości; - zasądzenie od pozwanego kosztów procesu; - wydanie orzeczenia stwierdzającego nieważność postanowienia z rzeczywistym stanem prawnym. Następnie, w odpowiedzi na zarządzenie Sądu Okręgowego w K., powódka w piśmie z 30 marca 2015 r. zatytułowanym: „pozew o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia IC …/04 Sądu Okręgowego w K. i Sądu Apelacyjnego, I  ACa …/05”, wniosła o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu. Po złożeniu przez powódkę oświadczenia majątkowego (k. 16-19), Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 13 maja 2015 r. ustanowił dla niej adwokata z urzędu (k. 21), którego Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyznaczyła 25 maja 2015 r. (k.  23).
Powódka już w piśmie z 26 lutego 2015 r. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, które potwierdziła pismem z  30  marca 2015 r. W świetle treści tych pism nie sposób jest przyjąć, że celem ich złożenia było zabieganie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, bowiem powódka wniosek taki dopiero złożyła dopiero w piśmie z  30  marca 2015 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394
14
w zw. z 394
1
§ 3 i art. 398
21
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Zażalenie na postanowienie z 16 czerwca 2015 r. złożyła pełnomocnik z  urzędu ustanowiona dla skarżącej, która wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną skarżącej w postępowaniu zażaleniowym. Wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie wobec oczywistej bezzasadności zażalenia, złożonego w warunkach, gdy otwarty pozostawał termin do ewentualnego złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przez osobę korzystającą ze zdolności postulacyjnej. Sam fakt świadczenia pomocy prawnej z urzędu nie jest wystarczającą podstawą do otrzymania wynagrodzenia z tego tytułu (por.  orzeczenia Sądu Najwyższego z 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, z 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41, z 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC ZD 2011, nr C, poz. 72 i z 22 września 2011 r. V CZ 66/11 nie publ.).
kc