I CZ 20/10

Sygn. akt I CZ 20/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
SSA Jan Futro (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi H. W. 
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 
grudnia 2005 r., sygn. akt VI ACa (…), 
w sprawie z powództwa H. W. 
przeciwko A. D. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r., 
zażalenia skarżącego  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt VI ACa (…), 
 
1. 
odrzuca 
zażalenie 
w 
części 
dotyczącej 
rozstrzygnięcia 
o kosztach 
postępowania przed Sądem ze skargi o wznowienie postępowania; 
2. 
oddala zażalenie w części dotyczącej odrzucenia skargi o wznowienie 
postępowania; 
3. 
oddala wniosek o przyznanie adwokatowi S. J. kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed 
Sądem Najwyższym. 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę H. W. 
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 20 grudnia 2005 
r., oddalającego apelację H. W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 marca 
2005 r. w jego sprawie przeciwko pozwanej A. D. o zapłatę kwoty 240 000 zł. 
W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że skarżący jako środki dowodowe 
przewidziane w art. 403 § 2 k.p.c. powołał dowody z zeznań świadków J. B., będącego 
bratem pozwanej, oraz A. B., będącej bratową pozwanej. Sąd ten uznał, że z treści 
dołączonych do skargi oświadczeń złożonych przez tych świadków wynika, że ich 
wiedza o okolicznościach powołanych w tych oświadczeniach pochodzi m.in. z 
obserwacji poczynionych przez tych świadków. Uznał również, że bliskość tych 
świadków w stosunku do skarżącego i pozwanej uzasadnia przekonanie, iż dowody z 
zeznań tych świadków powinny być skarżącemu znane. Z tych powodów Sąd ten uznał, 
że skarżący miał dostęp do tych środków dowodowych jeszcze przed prawomocnym 
zakończeniem postępowania i jego skarga, jako nieoparta na ustawowej przesłance 
wznowienia, podlega odrzuceniu zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. 
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, żądając jego uchylenia i 
przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. 
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. mające wpływ na 
treść rozstrzygnięcia i polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy zostało 
jednoznacznie wykazane, iż informacje na temat wiedzy, którą dysponują ww. 
świadkowie, skarżący uzyskał dopiero w październiku 2008 r., gdyż wcześniej z uwagi 
na bliskie powiązania rodzinne tych świadków z pozwaną, informacje te nie zostały mu 
ujawnione. 
Zarzucił również naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. mające wpływ na treść 
rozstrzygnięcia i polegające na rażącym niedopełnieniu obowiązku rzetelnego, 
wszechstronnego oraz zgodnego z doświadczeniem życiowym rozważenia zebranego w 
sprawie materiału dowodowego, w szczególności na pominięciu okoliczności 
wskazanych w oświadczeniach ww. świadków przemawiających za uznaniem, że 
skarżący uzyskał informacje o wiedzy ww. świadków dopiero w październiku 2008 r. 
oraz na niezasadnym uznaniu, że sam fakt znajomości skarżącego z ww. świadkami jest 

 
3 
wystarczający do przyjęcia, iż skarżący już w toku prawomocnie zakończonego 
postępowania posiadał informacje na temat wiedzy tych świadków. 
Skarżący zarzucił również naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. mające wpływ na treść 
rozstrzygnięcia 
i polegające 
na 
niewskazaniu 
w 
uzasadnieniu 
zaskarżonego 
postanowienia żadnych przyczyn, dla których Sąd ten uznał, że sam fakt znajomości 
skarżącego i ww. świadków przesądza o tym, iż skarżący powinien posiadać informacje 
na temat wiedzy tych świadków w zakresie ważnych dla sprawy okoliczności jeszcze 
przed prawomocnym zakończeniem postępowania. 
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 108 § 1 k.p.c. polegające na 
nieuwzględnieniu zawartego w skardze wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej 
udzielonej z urzędu. 
W zażaleniu skarżący wniósł również o „przyznanie kosztów zastępstwa 
procesowego w zakresie udzielonej pomocy prawnej z urzędu w niniejszej sprawie”. 
Postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu 
wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2009 r. o uzupełnienie ww. postanowienia tego 
Sądu z dnia 26 lutego 2009 r., oddalił wniosek o przyznanie adwokatowi S. J. kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (w postępowaniu ze 
skargi o wznowienie). 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Niedopuszczalne jest zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach 
postępowania przed Sądem Apelacyjnym w sprawie ze skargi żalącego o wznowienie 
postępowania. 
W postanowieniu tego Sądu z dnia 26 lutego 2009 r. odrzucającym skargę, nie 
zawarto rozstrzygnięcia o kosztach postępowania ze skargi. Zażaleniem na to 
postanowienie żalący objął jednak również rozstrzygnięcie co do tych kosztów 
podnosząc, iż jego wniosek o przyznanie kosztów nie został uwzględniony. 
Powszechnie przyjmuje się, że jeśli orzeczenie nie zawiera ani pozytywnego, ani 
negatywnego 
rozstrzygnięcia 
o 
takich 
kosztach, 
przysługuje 
wniosek 
o jego 
uzupełnienie (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1972 r., III PZP 14/72, 
OSNCP 1972 r. Nr 12 poz. 215). 
Żalący, świadom obowiązywania tej reguły, w dniu 14 kwietnia 2009 r. wniósł 
taki wniosek, który został następnie rozstrzygnięty postanowieniem tego Sądu z dnia 24 
lipca 2009 r. Ponieważ jednak rozstrzygnięcie co do tych kosztów żalący zaskarżył 
zażaleniem na postanowienie tego Sądu z dnia 26 lutego 2009 r., a rozstrzygnięcie to 

 
4 
nie zostało zamieszczone w tym postanowieniu, zażalenie w tej części, jako wniesione 
do Sądu Najwyższego od nieistniejącego postanowienia Sądu drugiej instancji, jest 
niedopuszczalne w myśl art. 3941 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 22 
maja 2009 r. uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., 
sygn. akt SK 10/09, Dz. U. Nr 24, poz. 125. 
Z tego względu na podstawie art. 373 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd 
Najwyższy orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. 
Natomiast w części dotyczącej odrzucenia skargi zażalenie nie zasługuje na 
uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia 
odpowiada prawu. 
Zgodnie z art. 403 § 2 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2009 r. 
można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich środków 
dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu. 
Nie jest zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w postaci podanej 
przez żalącego. Kwestia istnienia lub nie przesłanek odrzucenia skargi o wznowienie 
jest bowiem kwestią prawną, a nie faktyczną. Nie jest zasadny również zarzut 
naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd 
Apelacyjny jasno wskazał, że wniosek o tym, iż żalący mógł skorzystać z zeznań 
świadków powołanych w skardze jeszcze przed ogłoszeniem wyroku tego Sądu z dnia 
20 grudnia 2005 r., Sąd ten wysnuł z tego, że świadkowie ci są osobami bliski dla 
żalącego i pozwanej oraz swą wiedzę o spornych okolicznościach czerpali z obserwacji. 
Trafnie jednak zarzuca żalący, iż jedynie z tych okoliczności nie wynika jeszcze, że mógł 
ze środków tych skorzystać w postępowaniu zakończonym ogłoszeniem tego wyroku. 
Nie przesądza to jednak o naruszeniu przez ten Sąd art. 233 § 1 k.p.c. Ocena co do 
możliwości skorzystania ze środka dowodowego w poprzednim postępowaniu polega 
bowiem na subsumcji normy stanowiącej podstawę wznowienia, a nie na ocenie 
dowodów. Wadliwość tego wniosku uzasadnia jedynie zarzut naruszenia art. 403 § 2 w 
brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2009 r. 
Mimo to skarga żalącego o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu 
zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. jako nieoparta na ustawowej podstawie. 
Sąd Okręgowy w W., rozpoznając merytorycznie sprawę o sygnaturze XXV C 
(...), uznał, że powództwo żalącego nie zasługiwało na uwzględnienie m.in. z tej 
przyczyny, że nie udowodnił on wysokości żądanej kwoty. Wniosek żalącego, 

 
5 
reprezentowanego przez pełnomocnika będącego adwokatem, o przeprowadzenie 
dowodu z opinii biegłego celem określenia wartości nakładów dokonanych na 
wydzierżawioną nieruchomość, został bowiem złożony z przekroczeniem terminu 
wyznaczonego na podstawie art. 207 § 3 k.p.c. [uzasadnienie wyroku sygn. XXV C (...)]. 
Z kolei, oddalając apelację żalącego od tego wyroku, Sąd Apelacyjny uznał, że 
jego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie również z tego względu, że nie 
wykazał on, aby pozwanej przysługiwała wobec wydzierżawiającego jakakolwiek 
wierzytelność o zwrot nakładów na nieruchomość, na którą to wierzytelność z kolei 
żalący mógłby czynić nakłady [uzasadnienie wyroku sygn. XXV C (...)]. 
Z powyższego wynika zatem, że nawet jeśli uzasadniona byłaby ocena co do 
tego, że żalący nie mógł skorzystać z zeznań świadków powołanych w skardze przed 
ogłoszeniem wyroku tego Sądu z dnia 20 grudnia 2005 r., to zeznania tych świadków 
nie mogłyby mieć wpływu na wynik sprawy. Zarówno bowiem z twierdzeń żalącego 
zawartych w skardze, jak z dołączonych do niej oświadczeń tych świadków wynika, że 
dysponują oni jedynie wiedzą o tym, że żalący miał „znaczny” udział „w powstaniu 
majątku pozwanej” oraz że finansował budowę i wyposażenie „pawilonu” na 
wydzierżawionej nieruchomości. 
Z tych przyczyn na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
Sąd Najwyższy orzekła jak w punkcie 2 postanowienia. 
Wobec braku wymaganego oświadczenia, że opłaty za czynności adwokackie 
nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie 
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej 
z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie mógł zostać uwzględniony.