II CZ 94/04

Sygn. akt II CZ 94/04 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 9 września 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
 
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) 
SSN Mirosława Wysocka 
 
 
 
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "I." 
Spółki Akcyjnej w S. 
przeciwko B. G. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2004 r., 
zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 31 marca 2004 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
 
2 
 
 
 
Postanowieniem z dnia 31 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację 
pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 22 października 2003 r., stwierdzając, że 
wniesiona kasacja nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 3933 § 1 
k.p.c., ponieważ nie zawiera przedstawienia okoliczności uzasadniających jej 
rozpoznanie. Niespełnienie wymagania, o którym mowa, oznacza natomiast, że 
wniesiona kasacja jest dotknięta nieusuwalnym brakiem i z tej przyczyny ulega 
odrzuceniu (art. 3935 k.p.c.). 
 
W zażaleniu na to postanowienie pozwana zarzuciła, że – wbrew odmiennej 
ocenie Sądu Apelacyjnego – spełniła wymaganie przewidziane w art. 3933 § 1 pkt 3 
k.p.c., bowiem w złożonej kasacji wskazała na konieczność „rozstrzygnięcia 
istotnego zagadnienia prawnego doniosłej w skutkach wykładni przepisów 
i  zakreślenia granic interpretacyjnych przepisów o sprzedaży oraz sposobach 
i  skutkach składania oświadczeń woli”. W konkluzji żaląca wnosiła o uchylenie 
zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
W kasacji wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 października 
2003 r. pozwana powołała się na obydwie podstawy określone w art. 3931 k.p.c.; 
w  ramach pierwszej wskazała na naruszenie przepisów: art. 535, art. 66 § 1 i art. 
353 § 1 k.c. przez przyjęcie, że między stronami doszło do zawarcia umowy 
sprzedaży, że powód zbył i dostarczył jej towary, oraz że w związku z tym 
powstało   zobowiązanie do zapłaty, natomiast w ramach drugiej postawiła zarzut 
obrazy: art. 231, art. 232 i art. 233 k.p.c. przez dowolną ocenę zebranego 
w  sprawie 
materiału 
dowodowego, 
w 
szczególności 
zeznań 
świadków 
i  dokumentów, co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało wydaniem 
zaskarżonego wyroku.  
Uzasadniając wniesienie kasacji, pozwana wskazała na „konieczność 
rozstrzygnięcia kwestii oceny prawnych skutków nie złożenia przez strony 
oświadczeń woli w przedmiocie zawarcia umowy sprzedaży oraz możliwości 
i  zasięgu domniemań, iż takie oświadczenia woli złożono. Ponadto rozwiązanie 

 
 
3 
prawnego problemu – czy pomimo braku zawarcia umowy, a w szczególności 
braku oświadczenia co do jej zawarcia oraz niedochowania formy pisemnej sąd 
uprawniony był do zastosowania domniemania w tym względzie i przyjęcia, że 
pomimo nie zawarcia umowy, braku określenia jej essentialia negotii można było 
poczynić ustalenia leżące poza wolą stron i bez woli domniemania kupującego.” 
Analiza przytoczonych okoliczności, które w ocenie żalącej były wskazaniem 
na występowanie w sprawie przesłanek określonych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., 
prowadzić musi do wniosku, że żaląca błędnie pojmuje sposób spełnienia 
obowiązku przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. i procesową doniosłość tego 
wymagania. 
Jak niejednokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach, 
wymaganie przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest 
wymaganiem odrębnym od obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich 
uzasadnienia. Łączy się ono ściśle z instytucją tzw. przedsądu, w ramach której 
Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 i 3937 
§ 1 k.p.c.). Z tej przyczyny spełnienie wymagania przewidzianego w art. 3933 § 1 
pkt 3 k.p.c. nie może polegać na samym odwołaniu się do uzasadnienia podstaw 
kasacyjnych, lecz powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, 
w  którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają 
zakwalifikować kasację do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego 
odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek usprawiedliwiających 
przyjęcie kasacji, określonych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c. (zob. 
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, 
OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, 
poz. 22 czy z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, 
a w szczególności uchwałę połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy 
i   Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 
17  grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92).  
 
Jak wielokrotnie podkreślał już Sąd Najwyższy, nie jest spełnieniem 
wymagania przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. samo powtórzenie przez 

 
 
4 
skarżącego przesłanek określonych w treści art. 393 k.p.c. z równoczesnym 
stwierdzeniem, że zachodzą „okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji”. 
Okoliczności, o których mowa, należy przedstawić w formie profesjonalnego 
wywodu, nadającego się do merytorycznej oceny i zajęcia stanowiska.  
Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze 
względu na przesłanki określone w art. 393 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.c. wymaga 
wyjaśnienia, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono 
istotne, albo określenia, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze 
wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub 
z  przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, 
OSNC 2002, nr 12, poz. 151, oraz uchwałę połączonych Izb: Izby Administracyjnej, 
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 
17  grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92 i powołane tam 
orzecznictwo). 
Skarżąca nie skonkretyzowała występującego w sprawie istotnego 
zagadnienia prawnego. Zagadnienie takie dotyczyć musi kwestii prawnej 
pozostającej w związku z rozstrzygnięciem sprawy, nie zaś ustaleń związanych 
z  podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, a ponadto musi być sformułowane ogólnie 
w  tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy. 
Wymaganiom tym nie czynią zadość przytoczone w kasacji tzw. okoliczności 
uzasadniające jej wniesienie. Skarżąca nie wskazała też na potrzebę wykładni 
określonego przepisu czy przepisów prawa, nie wyjaśniła na czym polegają 
związane z tym poważne wątpliwości czy rozbieżności w orzecznictwie sądów. 
Zatem Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że obowiązek przewidziany w art. 3933 § 1 
pkt  3 k.p.c. nie został spełniony. 
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nieprzedstawienie w kasacji 
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie powoduje odrzucenie kasacji bez 
wzywania do uzupełnienia tego braku (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego 
z  dnia 9 listopada 2000 r., III CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51, czy z dnia 
12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52). 

 
 
5 
 
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 
w  związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.