II CZ 93/10

Sygn. akt II CZ 93/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 28 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Mirosław Bączyk 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
 
ze skargi B. M. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt I ACa (…) 
wydanym w sprawie z powództwa B. M. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2010 
r., 
zażalenia powoda (skarżącego) 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…), 
 
1. 
oddala zażalenie oraz zasądza od B. M. na rzecz Skarbu Państwa - 
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.700 (dwa tysiące 
siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, 
2. 
oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej 
udzielonej B. M. w postępowaniu zażaleniowym. 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. odrzucił, opartą na 
podstawie opisanej w art. 403 § 2 k.p.c., skargę B. M. o wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2009 r., 
I ACa (…). 
Powód, wnosząc o wznowienie postępowania argumentował, że w kwietniu 2010 
r., podczas zapoznawania się w zakładzie karnym z aktami sprawy jego dotyczącej, 
odkrył, że znajduje się w nich adnotacja „głuchy”, gdy tymczasem dyrektor Zakładu 
Karnego zeznał na rozprawie, że powód jest osobą słyszącą. Ponadto lekarz więzienny, 
który stwierdził, że powód słyszy do odległości trzech metrów, nie jest specjalistą z 
zakresu audiometrii i fonometrii, z czego powód zdał sobie sprawę przeglądając akta 
sprawy. 
W ocenie Sądu Apelacyjnego powołana w skardze podstawa wznowienia nie 
zachodziła. W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzuciła naruszenie art. 410 oraz 403 § 
2 k.p.c., podnosząc że, wbrew ocenie Sądu, zachodziła powołana w skardze podstawa 
wznowienia. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Wskazane okoliczności faktyczne i środki dowodowe nie mogły uzasadniać 
wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. 
Na podstawie powołanego przepisu można żądać wznowienia postępowania 
między innymi w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków 
dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie 
Sądu Najwyższego poglądem, wykryte środki dowodowe muszą dotyczyć okoliczności 
faktycznych, które nie zostały stwierdzone w zakończonym postępowaniu, ponieważ 
strona nie miała wówczas możliwości powoływania środków dowodowych, a ich 
uwzględnienie spowodowałoby, że wynik sprawy mógłby być inny (zob. postanowienia 
SN: z dnia 10 kwietnia 1973 r., II CR 104/73, OSNCP 1977, nr 2, poz. 29; z dnia 7 
listopada 1973 r., I CO 5/73, BSN 1974, nr 2, s. 24; z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82, 
OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27; z dnia 11 stycznia 2001 r., I PKN 703/00 OSNAPiUS 2002, 
nr 18, poz. 431). Takich okoliczności skarżący nie wykazał. 

 
3 
Problemy powoda ze słuchem były przedmiotem badania i oceny Sądu 
w zakończonym 
postępowaniu, 
w 
którym 
powód 
był 
reprezentowany 
przez 
profesjonalnego pełnomocnika. Miał więc możliwość dowodzenia swoich twierdzeń w 
tym zakresie. Nie można przy tym uznać, by nie mógł korzystać w zakładzie karnym. z 
akt sprawy. Niemożność skorzystania z okoliczności faktycznych i środków dowodowych 
opisana w art. 403 § 2 k.p.c. nie dotyczy zaś sytuacji, gdy istniała obiektywna możliwość 
ich powołania, a jedynie na skutek opieszałości, zaniedbań, zapomnienia lub błędnej 
oceny potrzeby ich powołania do tego nie doszło (zob. postanowienie SN z dnia 20 
lutego 1999 r., II CKN 807/98, niepubl.). 
Wobec powyższego rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego było prawidłowe, zaś 
zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. Z tego względu, na podstawie art. 3941 
§ 3 w zw. z art. 39814 oraz art. 98 § 1 i 2 w zw. z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. 
oraz art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. 
Wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, 
że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, został oddalony, jako 
nieuzasadniony (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98, 
OSNC 1999, nr 3, poz. 63).