II Cz 812/14

Sygn. akt II Cz 812 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski (spr.) Sędziowie: SO Irena Dobosiewicz SO Wojciech Borodziuk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. L. z udziałem A. L. , A. O. , B. O. , K. S. , G. K. , I. L. , M. K. , E. R. , K. R. o stwierdzenie nabycia spadku na skutek zażalenia wnioskodawcy J. L. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2014r. w sprawie o sygn. II Ns 451/12 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 812/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy odrzucił zażalenie wnioskodawcy J. L. na zarządzenie sędziego Przewodniczącego z dnia 3 czerwca 2014r. o ustanowieniu kuratora procesowego dla uczestników, których miejsce pobytu nie jest znane, z tym, że jedynie w części wskazującej osobę kuratora (tj. w punkcie drugim). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że zarządzeniem z dnia 3.06.2014r. ustanowiono dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników M. K. , E. R. , K. R. kuratora procesowego w osobie pracownika sądu A. R. (punkt 2 zarządzenia). Odpis zarządzenia doręczono wnioskodawcy w dniu 06.06.2014r., który złożył zażalenie. Wskazał, że w piśmie z 14.05.2014r. zaproponował na osobę kuratora K. S. , bowiem sąd winien powierzyć funkcję kuratora osobie, która ze względu na posiadane informacje będzie mogła aktywnie uczestniczyć w procesie. Powierzenie zaś tej funkcji pracownikowi sądu generuje dodatkowe koszty i przedłuża postępowanie. Sąd Rejonowy uznał, że zarządzenie o ustanowieniu kuratora dla stron czy uczestników nieznanych z miejsca pobytu, jako nie kończące postępowania, ani nie wskazane w art. 394 § 1 k.p.c. nie podlega zaskarżeniu, a zatem odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca i domagał się jego uchylenia. Podniósł, że sąd nadal nie wyjaśnił przyczyny, dla której nie ustanowił kuratorem K. S. , a która mogłaby czynnie uczestniczyć w postępowaniu, bez generowania dodatkowych kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło być uwzględnione. Możliwość wniesienia zażalenia w postępowaniu cywilnym została przez ustawodawcę ograniczona. Dopuszczalność zażalenia dotyczy tylko postanowień Sądu I instancji kończących postępowanie w sprawie, a ponadto postanowień sądu i zarządzeń przewodniczącego wskazanych w treści art. 394 § 1 k.p.c. , która stanowi katalog zamknięty. W żadnej z tych kategorii nie mieści się zarządzenie o wyznaczeniu osoby kuratora na podstawie art.144 § 1 kpc . Ustanowienie kuratora ma w sprawie charakter jedynie incydentalny. Może ono podlegać ewentualnej kontroli w trybie art. 380 k.p.c. , a więc dopiero w ramach postępowania apelacyjnego. Nie jest też wyłączona możliwość zmiany osoby kuratora w trakcie postępowania czy to na uzasadniony wniosek strony, czy też uczestnika postępowania. Mając na względzie, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie sędziego Przewodniczącego o ustanowieniu kuratora, to Sąd Rejonowy prawidłowo postąpił odrzucając takie zażalenie wnioskodawcy, jako niedopuszczalne (na podstawie art.370 kpc w związku z art.397§2 i art.13§2 kpc ). Na koniec rozważań zwrócić jednak należy uwagę na okoliczność podniesioną w zażaleniu wnioskodawcy, że kuratorem dla osoby nieznanej z miejsca pobytu winna zostać wyznaczona osoba obeznana ze stanem sprawy albo osoba bliska Tak też podpowiada ustawodawca w § 114 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości z 23.02.2007r regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. 2014 259 t.j.), bowiem osoba bliska, posiadająca stosowne rozeznanie i orientację w sprawach dotyczących nieobecnej strony może z większą skutecznością podjąć czynności zmierzające do obrony jej praw, jak i wyjaśnienia miejsca jej pobytu. Pamiętać zatem należy, że w trakcie postępowania istnieje możliwość zmiany osoby kuratora, co więcej przy dokonywaniu ewentualnej zmiany kuratora nie jest konieczne ponowne publiczne obwieszczenie o tym fakcie (por. uchwała Sadu Najwyższego z 21.03.1966 r. w sprawie III CO 1/66 opublikowana w OSNC 1966/9/145). Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności Sąd odwoławczy oddalił zażalenie wnioskodawcy, jako nieuzasadnione (na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 i art.13 § 2 kpc ).