II CZ 77/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, uznając, że postanowienie incydentalne nie podlega zaskarżeniu kasacyjnemu.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia Sądu Okręgowego, które oddaliło zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie o zasiedzenie. Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie Sądu Okręgowego było postanowieniem incydentalnym, a nie merytorycznym, co wyklucza dopuszczalność skargi kasacyjnej zgodnie z art. 519¹ § 1 k.p.c.
Przedmiotem sprawy było zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia 2013 r., które odrzuciło skargę kasacyjną R. S. Skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 października 2004 r., które z kolei oddaliło zażalenie R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie dopuszczenia go do udziału w sprawie o zasiedzenie nieruchomości w charakterze uczestnika postępowania. Sąd Okręgowy w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r. uznał, że skarga kasacyjna nie przysługuje skarżącemu w świetle art. 519¹ § 1 k.p.c., ponieważ postanowienie z dnia 20 października 2004 r. nie było postanowieniem co do istoty sprawy. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie zważył, że dopuszczalność skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym reguluje art. 519¹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zgodził się z Sądem Okręgowym, że postanowienie z dnia 20 października 2004 r. było postanowieniem incydentalnym, nie rozstrzygającym o przedmiocie postępowania (zasiedzeniu nieruchomości), a zatem nie podlegało zaskarżeniu kasacyjnemu. Sąd Najwyższy podkreślił, że przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione na podstawie art. 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 398¹⁴ k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie incydentalne, które nie rozstrzyga o przedmiocie postępowania, nie jest postanowieniem co do istoty sprawy i nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną na podstawie art. 519¹ § 1 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 519¹ § 1 k.p.c. dopuszcza skargę kasacyjną od postanowień co do istoty sprawy lub postanowień kończących postępowanie. Postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie jako uczestnik nie jest postanowieniem co do istoty sprawy ani postanowieniem kończącym postępowanie, a zatem skarga kasacyjna od niego jest niedopuszczalna.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Okręgowy w P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gminna Spółdzielnia Samopomoc - Chłopska w likwidacji | spółka | wnioskodawca |
| Gmina C. | instytucja | uczestnik postępowania |
| R. S. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 519¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa dopuszczalność skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym. Skarga kasacyjna przysługuje od postanowień co do istoty sprawy lub postanowień kończących postępowanie.
Pomocnicze
k.p.c. art. 355 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy umorzenia postępowania, co nie miało zastosowania w analizowanej sytuacji.
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje zasady rozpoznawania zażaleń, w tym w kontekście środków zaskarżenia od postanowień.
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy rozpoznawania skargi kasacyjnej, w tym oddalenia skargi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 października 2004 r. było postanowieniem incydentalnym, a nie postanowieniem co do istoty sprawy. Postanowienie incydentalne nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną na podstawie art. 519¹ § 1 k.p.c. Przepisy k.p.c. nie dopuszczają wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia.
Odrzucone argumenty
Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 października 2004 r. było postanowieniem co do istoty sprawy lub kończącym postępowanie. Istniała możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia incydentalnego. Wystąpiła nieważność postępowania z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw.
Godne uwagi sformułowania
nie jest postanowieniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 519¹ § 1 k.p.c., ponieważ nie rozstrzyga o przedmiocie toczącego się postępowania, tj. o zasiedzeniu nieruchomości. Jest ono jedynie postanowieniem incydentalnym wydanym w takim postępowaniu. Przepisy k.p.c. nie znają kategorii „częściowego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie” ani umorzenia postępowania. Nieporozumieniem jest też twierdzenie, że pojawiła się w toku postępowania zażaleniowego „nieważność postępowania z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw”. Przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia sądowego.
Skład orzekający
Krzysztof Strzelczyk
przewodniczący
Mirosław Bączyk
sprawozdawca
Katarzyna Tyczka-Rote
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi kasacyjnej od postanowień incydentalnych w postępowaniu nieprocesowym, w szczególności w sprawach o zasiedzenie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie skarżący próbował zaskarżyć postanowienie incydentalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotną kwestię proceduralną dotyczącą dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym, co jest ważne dla praktyków prawa cywilnego.
“Kiedy skarga kasacyjna jest niedopuszczalna? Sąd Najwyższy wyjaśnia w sprawie o zasiedzenie.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 77/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni Samopomoc - Chłopska z siedzibą w C. w likwidacji przy uczestnictwie Gminy C. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2013 r., zażalenia R. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie dopuszczenia go do udziału w sprawie o zasiedzenie w charakterze uczestnika postępowania, ponieważ skarżący nie miał interesu prawnego w takim uczestnictwie. Skarżący złożył skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 20 października 2004 r. i skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga taka nie przysługuje skarżącemu w świetle art. 519 1 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący bronił odmiennego stanowiska i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Dopuszczalność skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym (w tym także w postępowaniu o zasiedzenie) reguluje art. 519 1 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że wspomniane postanowienie z dnia 20 października 2004 r. (od którego wniesiono skargę kasacyjną) nie jest postanowieniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 519 1 § 1 k.p.c., ponieważ nie rozstrzyga o przedmiocie toczącego się postępowania, tj. o zasiedzeniu nieruchomości. Jest ono jedynie postanowieniem incydentalnym wydanym w takim postępowaniu. Nie należy ono do żadnej kategorii postanowień wymienionych w dalszej części przepisu art. 519 1 § 1 k.p.c. Nie można w szczególności twierdzić, że chodzi tu o postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani postanowienie o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 355 § 1 k.p.c. Przepisy k.p.c. nie znają kategorii „częściowego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie” ani umorzenia postępowania, jakie sugeruje skarżący w uzasadnieniu zażalenia. Nieporozumieniem jest też twierdzenie, że pojawiła się w toku postępowania zażaleniowego „nieważność postępowania z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw”, ponieważ powó d skorzystał m.in. z możliwości wnoszenia odpowiednich środków odwoławczych. Przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia sądowego. W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie skarżącego jako nieuzasadnione (art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398 14 k.p.c.). jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI