II CZ 76/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie R.S. na postanowienie Sądu Okręgowego, uznając je za niedopuszczalne z powodu wniesienia po terminie.
Sprawa dotyczyła zażalenia R.S. na postanowienie Sądu Okręgowego w P., które odrzuciło jego wcześniejsze zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego o zwolnieniu go z udziału w sprawie o zasiedzenie nieruchomości. R.S. twierdził, że doręczenie postanowienia z 2004 r. nastąpiło prawidłowo dopiero w 2013 r., co czyniłoby jego zażalenie złożonym w terminie. Sąd Najwyższy odrzucił jednak zażalenie jako niedopuszczalne, wskazując, że nie przysługuje mu środek zaskarżenia na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji.
Przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym było zażalenie R.S. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. oddalił zażalenie R.S. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 kwietnia 2004 r., którym skarżący został zwolniony z udziału w sprawie o zasiedzenie nieruchomości. Zażalenie R.S. na postanowienie z dnia 20 października 2004 r. zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy jako wniesione po terminie. W zażaleniu do Sądu Najwyższego R.S. podnosił, że doręczenie postanowienia z 20 października 2004 r. nastąpiło prawidłowo dopiero w styczniu 2013 r., a zatem jego zażalenie zostało złożone w terminie. Zaprzeczał, aby doręczono mu odpis postanowienia w 2004 r. zgodnie z obowiązującymi regułami. Sąd Najwyższy, analizując akta sprawy, stwierdził, że w protokole rozprawy z dnia 27 października 2004 r. odnotowano fakt doręczenia postanowienia z dnia 20 października 2004 r. skarżącemu. Choć faktycznie nastąpiło ponowne doręczenie w styczniu 2013 r., Sąd Najwyższy uznał, że niezależnie od charakteru tego drugiego doręczenia, skarżącemu nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2013 r. Postanowienie to zostało wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji i nie mieści się w katalogu postanowień, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 394¹ k.p.c.). W związku z tym Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie R.S. jako niedopuszczalne na podstawie art. 394¹ § 3 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i w zw. z art. 373 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, stronie nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, jeśli nie należy ono do kategorii postanowień określonych w art. 394¹ k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji nie jest objęte katalogiem postanowień, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego zgodnie z art. 394¹ k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
R. S. (przegrał sprawę proceduralną)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gminna Spółdzielnia Samopomoc - Chłopska z siedzibą w C. w likwidacji | spółka | wnioskodawca |
| Gmina C. | instytucja | uczestnik |
| R. S. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji nie należy do kategorii postanowień, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 373
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 394 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 317
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, ponieważ nie przysługuje środek zaskarżenia do Sądu Najwyższego na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji.
Odrzucone argumenty
Argument skarżącego, że doręczenie postanowienia z 2004 r. nastąpiło prawidłowo dopiero w 2013 r., co czyniłoby jego zażalenie złożonym w terminie.
Godne uwagi sformułowania
skarżącemu nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2013 r. należało odrzucić zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne
Skład orzekający
Krzysztof Strzelczyk
przewodniczący
Mirosław Bączyk
sprawozdawca
Katarzyna Tyczka-Rote
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia wydane w postępowaniu zażaleniowym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej, gdzie sąd drugiej instancji rozpoznaje zażalenie na własne postanowienie lub postanowienie sądu niższej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy kwestii dopuszczalności środka zaskarżenia, co jest istotne dla prawników procesowych, ale mało interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 76/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni Samopomoc - Chłopska z siedzibą w C. w likwidacji przy uczestnictwie Gminy C. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2013 r., zażalenia R. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia 2013 r., odrzuca zażalenie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 kwietnia 2004 r. (k. 2009 akt sprawy). W tym ostatnim postanowieniu zwolniono skarżącego (R. S.) od udziału w sprawie o zasiedzenie nieruchomości (k. 172 akt sprawy). Zażalenie R. S., wniesione na postanowienie z dnia 20 października 2004 r. zostało odrzucone jako wniesione po terminie przewidzianym dla zaskarżenia postanowień (art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 317 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie skarżący podnosił, że doręczenie zaskarżonego postanowienia z dnia 20 października 2004 r. nastąpiło prawidłowo dopiero w styczniu 2013 r. i dlatego jego zażalenie zostało złożone w terminie. Skarżący zaprzecza jednak, aby doręczono mu odpis tego postanowienia w 2004 r. w sposób opisany w protokole rozprawy (k. 216 akt sprawy). Skarżący powołuje się na obowiązujące reguły doręczeń postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym, które w danym przypadku zostały naruszone. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W aktach sprawy znajduje się protokół rozprawy z dnia 27 października 2004 r., w którym stwierdzono fakt doręczenia postanowienia z dnia 20 października 2004 r. skarżącemu. Faktem jest też to, że do doręczenia tego postanowienia doszło ponownie w styczniu 2013 r. (k. 770, 772 akt sprawy; zarządzenie o doręczeniu zostało upatrzone adnotacją, że R. S. nie przysługuje środek zaskarżenia). Niezależnie od tego, czy to drugie doręczenie (w 2013 r.) uzna się za właściwe, czy tylko tzw. doręczenie informacyjne, należy stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2013 r. Postanowienie to zostało wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji (z dnia 20 października 2004 r.) i nie należy ono do kategorii postanowień określonych w art. 3941 k.p.c. 3 W tej sytuacji należało odrzucić zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 k.p.c. i w zw. z art. 373 k.p.c.). jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI