II Cz 750/13

Sygn. akt II Cz 750/13 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Starosta Sędziowie: SO Wojciech Borodziuk SO Irena Dobosiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: R. W. przeciwko: (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w przedmiocie kosztów procesu zawarte w punkcie 2 wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt I C 3847/12 postanawia: I sprostować oczywistą omyłkę w oznaczeniu kwoty zasądzonej od pozwanego na rzecz powoda w punkcie 2 sentencji oraz uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 30 lipca 2013 r., poprzez wpisanie w miejsce kwoty: „1.300,67 zł (tysiąc trzysta złotych sześćdziesiąt siedem groszy)”, prawidłowej kwoty: „1.299,67 zł (tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt siedem groszy)”, II oddalić zażalenie. Na oryginale właściwe podpisy Sygn. akt II Cz 750/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r. zawartym w punkcie 2 wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, sygn. akt I C 3847/12, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.300,67 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia o kosztach był art. 98 k.p.c. , § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Na koszty te składają się opłata od pozwu w kwocie 95 zł, wynagrodzenie pełnomocnika z opłatą skarbową w kwocie 617 zł, zaliczka na biegłego w kwocie 375,67 zł, opłata od rozszerzonego powództwa w kwocie 212 zł, łącznie – 1.300,67 zł. Zażalenie na postanowienie złożył powód, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie na jego rzecz kwoty 1.600,67 zł, a także zasądzenie kosztów postępowania w II instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 98 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż strona przegrywająca sprawę nie jest zobowiązana do zwrotu wszystkich kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw strony wygrywającej, ewentualnie: 2. art. 102 k.p.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zachodzi obowiązek nałożenia na pozwanego obowiązku zwrotu pełnej kwoty kosztów procesu w sytuacji, gdy powód wygrał proces w całości, 3. art. 316 § 1 k.p.c. poprzez uwzględnienie jako podstawy orzeczenia pierwotnej wysokości roszczenia wskazanego w pozwie. W uzasadnieniu wskazał, że po rozszerzeniu powództwa wartość przedmiotu sporu przekroczyła kwotę 5.000 zł, stąd też Sąd Rejonowy powinien był zasądzić tytułem wynagrodzenia pełnomocnika kwotę 1.200 zł zgodnie z § 6 pkt 4 w związku z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie zaś 600 zł. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Zażalenie okazało się bezzasadne. Zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie zaś do art. 99 k.p.c. , stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Odrębne przepisy, do których odsyła art. 98 § 3 k.p.c. to, w stosunku do pełnomocnika będącego radcą prawnym, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu . (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490, określanego dalej jako: rozporządzenie). W § 4 ust. 1 przywołanego aktu wykonawczego została ustatuowana ogólna zasada, zgodnie z którą wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym – od wartości egzekwowanego roszczenia. Ustawodawca przyjął zatem dwa sposoby określania wysokości stawek minimalnych. Pierwszy polega na kwotowym wskazywaniu wysokości opłat w poszczególnych rodzajach spraw albo kryterium przedmiotowe wynikające z rodzaju czynności lub sprawy. Drugi odsyła do obliczenia stawki z zachowaniem zasad określonych w § 6 rozporządzenia, a więc uzależnia jej wysokość od wartości przedmiotu sporu. Należy mieć przy tym na uwadze, iż zgodnie z art. 19 k.p.c. , w sprawach o roszczenia pieniężne, zgłoszone choćby w zamian innego przedmiotu, podana kwota pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu. W innych sprawach majątkowych powód obowiązany jest oznaczyć w pozwie wartość przedmiotu sporu kwotą pieniężną. Nie ulega wątpliwości, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, pomimo braku jego przywołania wprost w uzasadnieniu, był § 4 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji. Powód początkowo domagał się zasądzenia kwoty 1.896,33 zł (mieszczącej się w zakresie przewidzianym w § 6 ust. 3 rozporządzenia), w toku postępowania rozszerzył powództwo do kwoty 6.130,17 zł (mieszczącej się w zakresie przewidzianym w § 6 ust. 4 rozporządzenia). Mając na uwadze treść przywołanych powyżej przepisów Sąd I instancji słusznie zasądził tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwotę 600 zł. W konsekwencji przyjęcia, że Sąd Rejonowy trafnie zastosował § 4 ust. 2 rozporządzenia, należało uznać zarzuty skarżącego za bezzasadne. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy oddalił zażalenie w myśl art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. W punkcie 2 sentencji oraz uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, na skutek błędu rachunkowego zamiast prawidłowej kwoty: „1.299,67 zł (tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt siedem groszy)”, wpisano kwotę: „1.300,67 zł (tysiąc trzysta złotych sześćdziesiąt siedem groszy)”. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że na kwotę zasądzoną tytułem zwrotu kosztów procesu składają się: opłata od pozwu – 95 zł, wynagrodzenie pełnomocnika z opłatą skarbową – 617 zł, zaliczka na biegłego – 375,67 zł, opłata od rozszerzonego powództwa – 212 zł, jednakże suma tych kwot daje wynik 1.299,67 zł, nie zaś 1.300,67 zł. Omyłka ta ma charakter oczywisty. Z tego też względu na mocy art. 350 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. należało z urzędu sprostować ten wyżej opisany błąd rachunkowy w sposób wskazany w punkcie I sentencji postanowienia. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność z oryginałem