III CZ 17/09

Sygn. akt III CZ 17/09 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 kwietnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Henryk Pietrzkowski 
SSN Wojciech Katner 
 
 
w sprawie ze skargi K. M. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu 
Okręgowego w K. z dnia 10 czerwca 2008 r. z wniosku R. K. 
przy uczestnictwie T. K. i K. M. 
o zniesienie współwłasności, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 17 kwietnia 2009 r., 
zażalenia uczestniczki K. M.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 28 listopada 2008 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r.  odrzucił 
skargę K. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 
postanowieniem tegoż Sądu Okręgowego z dnia 10 czerwca 2008 r.  w sprawie z 
wniosku R. K. z udziałem T. K. i K.M. o zniesienie współwłasności.      
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że skarżąca podała art. 403 § 2 
k.p.c. jako ustawową podstawę wznowienia i jako nowe dowody powołała: wyrok 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2008 r.  zapadły w 
sprawie IV SA Na …/08, pismo Wojewody […] I g VIII 7b151-73/08, wyroki sądów 
administracyjnych z dnia 18 maja 1999 r. i z dnia 18  listopada 2004 r. oraz 
zaświadczenie z dnia 22 czerwca 1986 r., w oparciu o które  dokonano wpisu w 
księdze wieczystej.   
W ocenie Sądu Okręgowego już z samego uzasadnienia skargi 
o wznowienie 
wynika, 
że 
nie 
ma 
powoływanej 
podstawy 
wznowienia. 
Wyrok  Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r. jak 
również pismo Wojewody z dnia 28 sierpnia 2008 r. nie mogą stanowić podstawy 
wznowienia, gdyż powstały po uprawomocnieniu się orzeczenia, a ponadto nie 
mają wpływu na wynik sprawy. Wcześniejsze orzeczenia sądów administracyjnych, 
na które powołuje się skarżąca były znane Sądowi w postępowaniu objętym skargą 
o wznowienie. Nie stanowią one nowych dowodów, z których strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z uzasadnienia skargi nie wynika również, 
aby zaświadczenie z dnia 22 czerwca 1986 r., które skarżąca wskazuje jako 
podstawę wpisu w księdze wieczystej było dokumentem nowym, którego nie mogła 
powołać w postępowaniu objętym skargą.  
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego skarżąca zarzuciła  
obrazę art. 403 § 2 k.p.c. polegająca na nieuwzględnieniu, jako podstawy 
wznowienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 
2008 r. jak i pisma Wojewody z dnia 28 sierpnia 2008 r. na które  się strona 
powoływała w skardze chociaż w art. 403 § 2 k.p.c. mówi się o dopuszczalności 
wznowienia postępowania w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub 
środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona 

 
3 
nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, co zachodziło w niniejszej 
sprawie.    
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Wskazane w zażaleniu orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego  
jak i pismo Wojewody zostały wytworzone po zakończeniu postępowania w 
sprawie. Co najmniej od czasu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego 
z dnia 21 lutego 1969 r., wpisanej do księgi zasad prawnych (III PZP 63/68, 
OSNCP z 1969 r., nr 12, poz. 208) w judykaturze utrwalił się pogląd, że środek 
dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi 
podstawy wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Nadto, skarżąca  
twierdząc, że oba powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia dokumenty  
mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nie próbowała nawet wykazać na czym ten 
wpływ miałby polegać, dlaczego te dokumenty mogłyby wpłynąć na treść 
wcześniejszego rozstrzygnięcia. W tym stanie zażalenia nie sposób uznać za 
zasadne.  
Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
i art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.         
     
 
 
 
 
 
 
 
jz