II CZ 75/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie powodów, potwierdzając, że żądanie zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych jest roszczeniem majątkowym, a skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł.
Powodowie E.G. i A.G. wnieśli skargę kasacyjną w sprawie o zapłatę zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną z powodu zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia (22.000 zł), poniżej progu 50.000 zł wymaganego dla spraw majątkowych. Powodowie zarzucili, że sprawa o zadośćuczynienie nie jest sprawą majątkową. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, uznając, że żądanie zadośćuczynienia ma charakter majątkowy, a tym samym skarga kasacyjna była niedopuszczalna.
Sprawa dotyczyła zażalenia powodów E.G. i A.G. na postanowienie Sądu Apelacyjnego, który odrzucił ich skargę kasacyjną w sprawie o zapłatę zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Sąd Apelacyjny uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia (22.000 zł) była niższa niż wymagane 50.000 zł dla spraw majątkowych, zgodnie z art. 398^2 § 1 k.p.c. Powodowie w zażaleniu argumentowali, że sprawa o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych nie ma charakteru majątkowego. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, oddalił zażalenie. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że żądanie zapłaty zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem pieniężnym i ma charakter majątkowy, mimo że służy ochronie niemajątkowego prawa podmiotowego. Sąd powołał się na wcześniejsze orzecznictwo, w tym uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Ponieważ sprawa miała charakter majątkowy, a wartość przedmiotu zaskarżenia nie spełniała wymogu 50.000 zł, skarga kasacyjna była niedopuszczalna. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398^14 w zw. z art. 394^1 § 3 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, żądanie zapłaty zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem pieniężnym i ma charakter majątkowy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że mimo iż zadośćuczynienie służy ochronie niemajątkowego prawa podmiotowego (dobra osobistego), samo żądanie zapłaty ma charakter pieniężny, a tym samym majątkowy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Bank […] Spółka Akcyjna
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| E.G. | osoba_fizyczna | powód |
| A.G. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank […] Spółka Akcyjna | spółka | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
k.p.c. art. 398^2 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga kasacyjna jest dopuszczalna, o ile wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 50.000 zł.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^14
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Żądanie zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem majątkowym. Wartość przedmiotu zaskarżenia (22.000 zł) jest niższa niż wymagane 50.000 zł dla dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach majątkowych.
Odrzucone argumenty
Sprawa o zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego nie jest sprawą o prawa majątkowe.
Godne uwagi sformułowania
Żądanie zapłaty zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem pieniężnym. Ma więc charakter majątkowy mimo, że służy ochronie bezwzględnego prawa podmiotowego niemajątkowego
Skład orzekający
Helena Ciepła
przewodniczący
Irena Gromska-Szuster
członek
Marian Kocon
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie charakteru majątkowego roszczeń o zadośćuczynienie i dopuszczalności skargi kasacyjnej w zależności od wartości przedmiotu sporu."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego progu wartości przedmiotu sporu (50.000 zł) i stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważną kwestię prawną dotyczącą charakteru roszczeń o zadośćuczynienie i dopuszczalności skargi kasacyjnej, co jest istotne dla praktyków prawa cywilnego.
“Czy zadośćuczynienie za krzywdę to zawsze sprawa niemajątkowa? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 22 000 PLN
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 75/07 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Helena Ciepła (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Marian Kocon (sprawozdawca) w sprawie z powództwa E.G. i A.G. przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 października 2007 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powodów jako niedopuszczalną, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż 50.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). W zażaleniu powodowie zarzucili, że sprawa o zadośćuczynienie z powodu naruszenia dobra osobistego nie jest sprawą o prawa majątkowe. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem pieniężnym. Ma więc charakter majątkowy mimo, że służy ochronie bezwzględnego prawa podmiotowego niemajątkowego, por. uchwalę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1985 r., III CZP 27/05, opubl. OSNCP 1985, nr 12, poz. 185, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2004 r., III CZ 8/04, niepubl., z dnia 27 września 2005 r., V CZ 106/05, niepubl., z dnia 9 maja 2007 r., II CZ 25/07, niepubl. Sprawa, w której wniesione zostało zażalenie, jest sprawą o prawo majątkowe. Skarga kasacyjna jest dopuszczalna, o ile wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 50.000 zł. Skarga powodów nie spełnia tego wymogu, skoro wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 22.000 zł. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI