II Cz 740/13

Sąd Okręgowy w BydgoszczyBydgoszcz2014-01-17
SAOSCywilnepostępowanie egzekucyjneŚredniaokręgowy
egzekucjakomornikopłata egzekucyjnamiarkowanie opłatsąd okręgowysąd rejonowykoszty postępowaniaszpitalNFZ

Sąd Okręgowy oddalił zażalenie komornika na obniżenie opłaty egzekucyjnej, uznając, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy pozwalające na miarkowanie opłat w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Sąd Okręgowy rozpoznał zażalenie komornika na postanowienie Sądu Rejonowego, które obniżyło opłatę egzekucyjną ustaloną przez komornika. Sąd Rejonowy uznał, że wysoka opłata egzekucyjna mogłaby negatywnie wpłynąć na działalność szpitala, który jest dłużnikiem, i że sytuacja finansowa służby zdrowia może stanowić podstawę do miarkowania opłaty. Sąd Okręgowy podzielił to stanowisko, oddalając zażalenie komornika i zasądzając od niego koszty postępowania zażaleniowego.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznał zażalenie Komornika Sądowego na postanowienie Sądu Rejonowego, które obniżyło opłatę egzekucyjną ustaloną w sprawie egzekucji świadczenia pieniężnego. Sąd Rejonowy, uwzględniając wniosek dłużnika (szpitala), obniżył opłatę stosunkową z kwoty 41.637 zł do 13.879 zł, wskazując na wyjątkowy charakter sytuacji, w której wysoka opłata mogłaby negatywnie wpłynąć na świadczenie usług medycznych oraz na ogólną trudną sytuację finansową służby zdrowia. Sąd Rejonowy podkreślił, że celem nowelizacji przepisów było przywrócenie możliwości miarkowania opłat komorniczych. Komornik zaskarżyła to postanowienie, zarzucając błędną wykładnię przepisów i brak podstaw do miarkowania opłaty. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie, uznając, że sposób wyegzekwowania świadczenia (przez skierowanie do wierzytelności z NFZ) był analogiczny do zajęcia rachunku bankowego, co uzasadniało zastosowanie niższej stawki opłaty (8% zamiast 15%). Sąd Okręgowy podkreślił, że obniżenie opłaty do kwoty 13.879 zł było uzasadnione nakładem pracy komornika i sytuacją majątkową dłużnika, a także że nie jest właściwe stosowanie prostego mechanizmu obniżania opłaty bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy. Sąd zasądził od komornika na rzecz dłużnika zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, sąd może obniżyć wysokość opłaty stosunkowej, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów, jeśli zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że sposób wyegzekwowania świadczenia (przez skierowanie do wierzytelności z NFZ) był analogiczny do zajęcia rachunku bankowego, co uzasadniało zastosowanie niższej stawki opłaty. Ponadto, obniżenie opłaty do kwoty 13.879 zł było uzasadnione nakładem pracy komornika i sytuacją majątkową dłużnika (szpitala), a także celem ustawodawcy przywrócenia możliwości miarkowania opłat.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalić zażalenie

Strona wygrywająca

dłużnik (Szpital)

Strony

NazwaTypRola
(...) Spółki Akcyjnejspółkawnioskodawca
Szpital (...) w B.instytucjadłużnik
Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) we W. A. R.organ_państwowykomornik

Przepisy (9)

Główne

u.k.s.e. art. 49 § 1

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. W przypadku wyegzekwowanych świadczeń z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, komornik pobiera opłatę w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

u.k.s.e. art. 49 § 10

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji

Sąd może obniżyć wysokość opłaty stosunkowej ustalonej przez komornika na podstawie ust. 1, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów.

Pomocnicze

u.k.s.e. art. 49 § 7

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji

Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat.

k.p.c. art. 385

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 397 § 2

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 13 § 2

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 108 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 98

Kodeks postępowania cywilnego

Dz. U. z 2013 r., poz. 490 art. 10 § 1

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu

Argumenty

Skuteczne argumenty

Sytuacja finansowa szpitala i negatywny wpływ wysokiej opłaty egzekucyjnej na świadczenie usług medycznych uzasadniają miarkowanie opłaty. Sposób wyegzekwowania świadczenia (wierzytelność z NFZ) jest analogiczny do zajęcia rachunku bankowego, co uzasadnia zastosowanie niższej stawki opłaty. Cel ustawodawcy przy nowelizacji przepisów - przywrócenie możliwości miarkowania opłat komorniczych.

Odrzucone argumenty

Opłata egzekucyjna powinna być pobrana w pełnej wysokości, ponieważ dłużnik nie uiścił należności dobrowolnie. Brak podstaw do miarkowania opłaty, ponieważ nie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek".

Godne uwagi sformułowania

przepisem wyjątkowym, którego konieczność zastosowania pojawia się tylko wtedy, gdy mechanizm „zwykły” (...) prowadziłby do wyliczenia opłaty komorniczej w wygórowanej wysokości (wypadek „szczególnie uzasadniony”, wymagający miarkowania) aby nie przyczyniać się do osłabienia skuteczności i jakości egzekucji przywrócenie możliwości miarkowania wysokości opłat komorniczych nie jest właściwe stosowanie przez Sąd prostego mechanizmu polegającego na obniżeniu opłaty do określonego wskaźnika procentowego, gdyż w każdym wypadku należy mieć na względzie wysokość samej opłaty i to, w jakim stopniu ta nominalna kwota stanowi podstawę do jej obniżenia

Skład orzekający

Barbara Jankowska - Kocon

przewodniczący

Janusz Kasnowski

sędzia

Aurelia Pietrzak

sędzia (sprawozdawca)

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Uzasadnienie miarkowania opłat egzekucyjnych przez sądy w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza gdy dotyczy to instytucji publicznych o znaczeniu społecznym."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji szpitala i jego relacji z NFZ, co może ograniczać jego bezpośrednie zastosowanie w innych sprawach egzekucyjnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje, jak sądy mogą interweniować w celu ochrony instytucji publicznych przed nadmiernymi kosztami egzekucyjnymi, co jest istotne z perspektywy zarządzania finansami publicznymi.

Czy wysoka opłata egzekucyjna może sparaliżować szpital? Sąd Okręgowy odpowiada.

Dane finansowe

zwrot kosztów postępowania zażaleniowego: 60 PLN

Sektor

medycyna

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II Cz 740/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Jankowska - Kocon Sędziowie: SO Janusz Kasnowski SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. przeciwko dłużnikowi Szpitalowi (...) w B. o egzekucję świadczenia pieniężnego w przedmiocie wniosku dłużnika o obniżenie opłaty egzekucyjnej ustalonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) we W. A. R. w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie KM 401/13 na skutek zażalenia komornika na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2013 roku, sygn. akt XII Co 6114/13 postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. zasądzić od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) we W. A. R. na rzecz dłużnika kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Sygn. akt II Cz 740/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zmienił postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) we W. A. R. z dnia 12 czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych w sprawie Km 401/13 w części, tj. w ten sposób, że opłatę stosunkową ustalił na kwotę 13.879 zł (pkt 1), w pozostałej części wniosek dłużnika oddalił (pkt 2) oraz nie obciążył wierzyciela kosztami postępowania (pkt 3). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że opłata stosunkowa została obliczona na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2007 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376, dalej: ustawa). Zgodnie z treścią art. 49 ust. 7 i 10 ustawy dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, natomiast sąd może, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów, obniżyć wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 i 2. W ocenie Sądu Rejonowego regulacja ta jest przepisem wyjątkowym, którego konieczność zastosowania pojawia się tylko wtedy, gdy mechanizm „zwykły”, regulowany przez art. 49 ust. 1 ustawy prowadziłby do wyliczenia opłaty komorniczej w wygórowanej wysokości (wypadek „szczególnie uzasadniony”, wymagający miarkowania), przy czym po ten nadzwyczajny instrument należy sięgać z rozwagą, aby nie przyczyniać się do osłabienia skuteczności i jakości egzekucji. Uwzględniając powyższe Sąd I instancji zważył, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie przebiegało sprawnie. Zostało ono wszczęte w dniu 4 czerwca 2013 r. i skierowane do rachunku bankowego oraz wierzytelności z Narodowego Funduszu Zdrowia (...) Oddziału (...) w B. , zgodnie z wnioskiem wierzyciela. Podjęte działania w stosunku do wierzytelności przysługującej dłużnikowi od NFZ okazały się skuteczne i pozwoliły na całkowite zaspokojenie egzekwowanych roszczeń oraz pokrycie kosztów egzekucyjnych. Ponadto po wszczęciu egzekucji, Komornik uzyskała informację od dłużnika o dokonanej przez niego w dniu 10 czerwca 2013 r. wpłacie w wysokości 250.117,05 zł, którą wierzyciel potwierdził. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, zajęcia wycofane, a istniejąca nadpłata w wysokości 317.726,65 zł przeksięgowana do sprawy Km 443/13. W tym stanie rzeczy, przy uwzględnieniu stopnia skomplikowania postępowania Sąd Rejonowy uznał, iż ustalona w sprawie opłata egzekucyjna w kwocie 41.637 zł nie jest adekwatna do nakładu pracy komornika i poniesionych przez niego wydatków. Sąd Rejonowy zwrócił również uwagę na cel jaki przyświecał ustawodawcy przy nowelizacji przepisu art. 49 ust. 7-10 ukse, tzn. przywrócenie możliwości miarkowania wysokości opłat komorniczych. Na potrzebę dokonania takiej zmiany wskazywał również Minister Zdrowia. Opinię tę podzielił ustawodawca wprowadzając odpowiednie zmiany. Sąd I instancji uznał, że ustalona przez komornika sądowego wysokość opłaty negatywnie wpłynie na zakres i jakość świadczonych usług, które są związane z ratowaniem zdrowia i życia pacjentów, a dłużnik boryka się z poważnymi problemami finansowymi, które dotykają niemal całą służbę zdrowia i fakt ten - w ocenie Sądu Rejonowego - może stanowić podstawę do ważenia wysokości ustalonej opłaty egzekucyjnej i zostać uznany za wypadek szczególnie uzasadniony, pozwalający tę opłatę zmniejszyć. W konsekwencji Sąd Rejonowy obniżył wysokość opłaty egzekucyjnej, ustalając ją na poziomie 5 % wartości roszczenia egzekwowanego. Jednocześnie uznał twierdzenia skarżącego, że opłata stosunkowa powinna być jeszcze niższa i wynieść jedynie 374,10 zł za nieuzasadnione. Byłaby to kwota jedynie symboliczna. Dłużnik nie uiścił dobrowolnie należności przysługującej wierzycielowi, zmuszając go w ten sposób do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i przymuszenia dłużnika do zapłaty należności. O kosztach postępowania Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. Postanowienie to zaskarżyła w zakresie punktu 1 Komornik i wniosła o jego zmianę poprzez oddalenie skargi i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie postanowienia w punkcie 1 i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49 ust. 1 ustawy i przyjęcie, że: nastąpił „szczególnie uzasadniony przypadek” uzasadniający miarkowanie wysokości opłaty egzekucyjnej, pobranie opłaty w pełnej wysokości doprowadzi do pogorszenia jakości i zakresu świadczonych usług medycznych, a także niewskazanie, dlaczego opłata ma być pobrana właśnie w wysokości 5 % oraz niedokonanie przy miarkowaniu oceny postępowania dłużnika i jego przyczynienia się do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na zażalenie dłużnik wniósł o jego oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. S ą d O k r ę g o w y z w a ż y ł, c o n a s t ę p u j e : Zażalenie nie jest zasadne. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia należało w pierwszej kolejności wskazać na przepis art. 49 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15 % wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8 % wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Zgodnie z art. 49 ust. 10 ustawy sąd może obniżyć wysokość opłaty stosunkowej ustalonej przez komornika na podstawie przepisu ust. 1 uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów. W ocenie Sądu Okręgowego, w sposobie, w jaki w niniejszej sprawie zostało wyegzekwowane świadczenie, można było znaleźć podobieństwo do zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Komornik skierowała do (...) Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia polecenie przekazania na jego konto przysługującej szpitalowi należności za świadczone usługi medyczne, do wysokości kwoty egzekwowanej powiększonej o naliczoną opłatę egzekucyjną. Był to sposób analogiczny, jak przy zajęciu rachunku bankowego dłużnika, tyle że tam polecenie przekazania środków kierowane byłoby do banku. Jednocześnie było Komornik wiadome, że dłużnik posiada wierzytelności właśnie do (...) Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, z tytułu umowy o wykonywanie świadczeń medycznych, co nie wymagało jakiejś szczególnej staranności, czy nakładu pracy w zakresie poszukiwania majątku dłużnika. Z drugiej strony wykonanie czynności przez Komornika zbliżonych jak przy zajęciu rachunku bankowego, za co opłata stosunkowa wynosi 8%, nie stoi na przeszkodzie możliwości dalszego obniżenia opłaty stosunkowej. Sąd Okręgowy uwzględniając wskazane w powyższym przepisie art. 49 ust. 10 ustawy przesłanki do obniżenia opłaty wyraża stanowisko, że nie jest właściwe stosowanie przez Sąd prostego mechanizmu polegającego na obniżeniu opłaty do określonego wskaźnika procentowego, gdyż w każdym wypadku należy mieć na względzie wysokość samej opłaty i to, w jakim stopniu ta nominalna kwota stanowi podstawę do jej obniżenia, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów. Jednocześnie nie jest właściwe stosowanie w każdym przypadku dla oceny sytuacji dłużnika całego stanu zadłużenia z tytułu innych wierzytelności z pominięciem rozmiaru prowadzonej działalności oraz istniejącego stanu prawnego, który sprzeciwia się upadłości dłużnika, gdyż prowadziłoby to do swoistego uprzywilejowania dłużnika w stosunku do innych podmiotów działających na rynku w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy obniżył opłatę stosunkową ustaloną przez Komornik do kwoty 13.879 zł, która to kwota nie jest niska i odpowiada nakładowi pracy Komornik oraz sytuacji majątkowej dłużnika, który takiego obniżenia opłaty nie skarżył. Uwzględniając powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. zażalenie, jako niezasadne oddalił. Jednocześnie stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. , Sąd Okręgowy zasądził od skarżącej Komornik na rzecz dłużnika kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego ( § 10 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu , t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI