II CZ 72/07

Sygn. akt II CZ 72/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 października 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Marian Kocon 
 
 
w sprawie ze skargi R.G. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu  
Wojewódzkiego w P. z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. akt [...] 
wydanego w sprawie z powództwa R.G. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Urzędowi Celnemu w P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 2 października 2007 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie.- 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił skargę o 
wznowienie postępowania wniesioną przez powoda  R.G. od prawomocnego 
wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 24 lutego 1998 r., jako nie opartą na 
ustawowej podstawie wznowienia. 
Powód w zażaleniu na to postanowienie zarzucił, naruszenie prawa 
procesowego przez niewłaściwą wykładnię art. 401 pkt 1 oraz art. 403 § 2 k.p.c. 
i  wniósł o jego uchylenie. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Stanowisko Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi nie może być skutecznie 
zwalczane, bowiem jest ono zgodne z prawem. 
Nie ma racji skarżący, że postępowanie na jednym terminie rozprawy 
przeprowadzone w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania w składzie 
ławniczym, zamiast jednoosobowym, a więc w składzie sprzecznym z przepisami 
prawa, uzasadnia wznowienie postępowania. 
Zgodnie z art. 401 pkt 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania 
z  powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona 
albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed 
uprawomocnieniem się wyroku nie mogła domagać się wyłączenia.  
Osoba nieuprawniona uczestnicząca w składzie sądu, to zarówno osoba 
niemająca w ogóle kompetencji do orzekania, a więc niebędąca sędzią lub 
ławnikiem, niemająca kompetencji do orzekania w sądzie, w którym sprawa jest 
rozpatrywana i nieposiadająca wymaganej przepisami prawa delegacji do 
orzekania w tym sądzie. 
W myśl zaś art. 379 pkt 4 k.p.c. nieważność postępowania zachodzi 
wówczas, gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo 
jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. 

 
3 
Z zestawienia tego przepisu z art. 401 pkt 1 k.p.c. wynika, jak słusznie 
przyjął Sąd Apelacyjny, że ustawodawca ograniczył podstawę wznowienia 
postępowania tylko do sytuacji, w której w składzie sądu uczestniczyła osoba 
nieuprawniona, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodziła. Natomiast 
podstawy wznowienia nie stanowi sprzeczny z prawem, bo ławniczy zamiast 
jednoosobowego składu sądu orzekającego, w którym uczestniczą osoby 
uprawnione. 
Również wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia z art. 403 § 2 
k.p.c., uzasadniana przypadkowym odnalezieniem utraconych dokumentów nie 
spełnia wymogu określonego w tym przepisie, a tym samym nie może odnieść 
skutku. 
Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania 
w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków 
dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona 
nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. 
Zarówno nowe okoliczności, jak i nowe środki dowodowe muszą być tego 
rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem 
te okoliczności lub dowody, podać trzeba równocześnie, w jakim zakresie ich 
uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść 
samego rozstrzygnięcia. 
Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć 
wpływ na wynik sprawy to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać 
w  postępowaniu 
prawomocnie 
zakończonym. 
Wykrycie, 
o 
którym 
mowa 
w  powołanym art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów 
w  poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, 
bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych. W przedmiotowej sprawie, jak 
trafnie uznał Sąd Apelacyjny, skarżący był wystawcą odnalezionych dokumentów 
lub ich adresatem, zatem posiadał wiedzę o ich istnieniu i treści. W związku z tym 
powołany przez niego środek dowodowy w postaci przypadkowo odnalezionych 
dokumentów nie stanowi nowego środka w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.  

 
4 
Zatem w konfrontacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia 
należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny słusznie skargę o wznowienie postępowania, 
jako nie opartą na ustawowej podstawie wznowienia odrzucił, co przesądza 
o  bezzasadności zażalenia. 
Z tych przyczyn zażalenie oddalono (art. 3941 § 1 i 3 oraz art. 39814 k.p.c.).