II CZ 559/14

Sygn. akt II Cz 559/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Sławomir Krajewski (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Bednarek-Moraś SO Karina Marczak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi pozwanej A. J. o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w Świnoujściu, sygn. akt I C 222/12, z powództwa J. B. przeciwko A. J. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 19 października 2012 roku, sygn. akt I C 761/12 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 października 2012 roku, Sąd Rejonowy w Świnoujściu, odrzucił skargę o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w jego ocenie skarżąca wykazała skutecznie, że wyrok zaoczny wydany w sprawie I C 222/12 nie został jej prawidłowo doręczony, wobec czego w dniu 18 października 2012 roku wydane zostało zarządzenie o doręczeniu jej na wskazany przez nią adres wyroku zaocznego z dnia 10 maja 2012 roku. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią art. 399 § 1 kpc strona może żądać wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ze względu zaś na to, że wyrok zaoczny wydany w sprawie I C 222/12, w chwili wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie został pozwanej skutecznie doręczony, co potwierdza zarządzenie o jego ponownym doręczeniu, nie można przyjąć, iż się w stosunku do niej uprawomocnił. Dlatego też niedopuszczalna jest skarga o wznowienie postępowania w sprawie niezakończonej prawomocnym orzeczeniem i z tego też względu podlega ona odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie i zaskarżając postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj. art. 399 § 1 kpc i 410 § 1 kpc , poprzez przyjęcie, że wyrok zaoczny z dnia 10 maja 2012 roku jest wyrokiem nieprawomocnym, stad też niedopuszczalna jest skarga o wznowienie. W uzasadnieniu podniosła, iż w zaskarżonym postanowieniu Sąd Rejonowy przyznał jej rację co do zasadności wniesienia skargi o wznowienie z powodu naruszenia przepisów o doręczeniu pism sądowych i wadliwości doręczenia jej w ten sposób wyroku zaocznego wydanego przez Sąd Rejonowy w Świnoujściu w dniu 10 maja 2012 roku, w sprawie I C 222/12. Skarżąca wskazała, iż z treści uzasadnienia zrozumiała, że Sąd I instancji pod wpływem jej interwencji zarządził prawidłowe doręczenie wyroku zaocznego zarządzeniem z dnia 18 października 2012 roku i potwierdziła fakt jego otrzymania w dniu 1 listopada 2012 roku. Skarżąca stwierdziła jednak, iż niezrozumiałe jest dla niej stanowisko Sądu, że z przyczyn proceduralnych wyrok zaoczny nie jest już wyrokiem prawomocnym, co jej zdaniem jest nieprawdą. Według skarżącej, obecnie przysługiwać jej będzie sprzeciw od wyroku zaocznego, jednakże wyłącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu, gdyż jej zdaniem nie jest to tak oczywiste jak wskazuje Sąd Rejonowy. Dodała, iż wyroki sądów polskich powinny być zrozumiałe, i nie powinny wprowadzać chaosu w procedurze. Skarżąca podkreśliła, iż nie jest przekonana, że Sąd I instancji przywróci jej termin do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego dlatego, że zarządził doręczenie wyroku zaocznego, wobec czego zdecydowała się zaskarżyć postanowienie o odrzuceniu skargi i skorzystać z tej drogi postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się bezzasadnym i jako takie podlegało oddaleniu. Niezależnie od treści rozważań zawartych w zaskarżonym postanowieniu i odnoszących się do nich zarzutów zażalenia, wskazać należy, że postępowanie w sprawie I C 222/12 jest obecnie zakończonym, prawomocnymi postanowieniami z dnia 14 marca 2012 roku i 12 sierpnia 2013 roku. Zgodnie z art. 399 § 1 kpc w wypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Wedle § 2 tego art. na podstawie określonej w art. 401 1 postępowanie może być wznowione również w razie zakończenia go postanowieniem. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie powoływała się na tą ostatnią podstawę wznowienia. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 410 § 1 kpc . W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zażalenia, na podstawie art. 385 kpc , w zw. z art. 397 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc , orzeczono jak w sentencji postanowienia. (...) - (...) - (...) (...) - (...)