II Cz 512/16

Sygn. akt II Cz 512/16 POSTANOWIENIE K. , dnia 6 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Vogt-spr. Sędziowie : S.S.O. Marian Raszewski S.S.O. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) z siedzibą we W. przeciwko E. K. o zapłatę w przedmiocie zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I Nc 558/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. SSO Marian Raszewski SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski Sygn. akt II Cz 512/16 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 22 marca 2016 r. referendarz sądowy zwrócił pozew wniesiony przez (...) z siedzibą we W. z uwagi na uiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty od pozwu w nieprawidłowej wysokości. Rozpoznając skargę na orzeczenie referendarza, postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu na podstawie art. 398 22 § 1 i § 2 k.p.c. oraz art. 130 2 § 1 k.p.c. zwrócił pozew wskazując, iż z chwilą wniesienia skargi na orzeczenie referendarza sądowego zaskarżone zarządzenie utraciło moc. W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do brzmienia art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , obowiązującego od 15 kwietnia 2016 r., powód nie jest podmiotem uprzywilejowanym co do ograniczenia wysokości opłaty sądowej do kwoty maksymalnie wynoszącej 1.000 zł. Z tej przyczyny wniesiony pozew nie został należycie opłacony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przyznania kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego niezastosowanie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że źródłem zobowiązania pozwanej E. K. jest umowa nr (...) , stanowiąca czynność bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe , która to przesłanka przesądza o zastosowaniu przy wymiarze opłaty w niniejszej sprawie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . Analizując zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia słuszność należy przyznać skarżącemu, że art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.), w brzmieniu nadanym mu z dniem 27 listopada 2015 r., wprowadza jedynie kryterium przedmiotowe stosowania tej regulacji. Przepis ten do dnia 15 kwietnia 2016 r., tj. wejścia w życie jego kolejnej nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2016 r., poz. 421) nie przewidywał jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, w zakresie możliwości korzystania z dobrodziejstwa tej regulacji. W przepisie tym jasno wskazano, że opłata stosunkowa wynosząca maksymalnie 1.000 zł, należna jest w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, ze zm.). Podzielić zatem należy stanowisko skarżącego, że nie ma żadnych podstaw prawnych by w świetle brzmienia tego przepisu różnicować sytuację podmiotów będących bankami w rozumieniu art. 2 Prawa bankowego od podmiotów, które od banków nabyły wierzytelność wynikającą z czynności bankowej. W ocenie Sądu Okręgowego powyższe unormowanie odnosi się zarówno do spraw inicjowanych przez banki, jak też spraw inicjowanych przez kontrahentów banków. W tym ostatnim przypadku nie ma znaczenia to, czy kontrahent banku jest konsumentem czy przedsiębiorcą. Podkreślenia również wymaga, iż wbrew stanowisku Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 13 ust. 1 a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu nadanym wspomnianą ustawą nowelizującą z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 421). W art. 2 wspomnianej ustawy nowelizującej zawarto bowiem jednoznaczną i nie pozostawiającą wątpliwości interpretacyjnych regulację intertemporalną, zgodnie z którą nowe brzmienie przepisu ma zastosowanie jedynie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, a zatem po dniu 15 kwietnia 2016 r. Skoro w niniejszej sprawie pozew wpłynął do Sądu w dniu 18 lutego 2016 r. (wspomnieć należy, że w aktach sprawy poza adnotacją wskazującą na datę 17 lutego 2016 r. (k.1) brak jest koperty, z której wynikałaby data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej podana w zażaleniu, tj. 12 lutego 2016 r., jednak okoliczność ta nie ma istotnego wpływu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) to nie ma żadnych podstaw aby do ustalenia opłaty od pozwu stosować nowe brzmienie wspomnianego przepisu. W konsekwencji wbrew stanowisku Sądu Rejonowego pozew w niniejszej sprawie został opłacony właściwie i nie było żadnych podstaw do zwrotu pozwu. W zakresie wniosku o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcie to jest przedwczesne, ze względu na nie spełnienie przesłanki zakończenia sprawy w instancji ( art. 108 § 1 k.p.c. ). Mając na uwadze powyższe rozważania oraz uwzględniając fakt utraty mocy zarządzenia referendarza sądowego na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. SSO Marian Raszewski SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski