II CZ 51/12

Sygn. akt II CZ 51/12 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 20 lipca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Anna Owczarek 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa B. International (Poland) – Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością  
przeciwko L. B. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 20 lipca 2012 r., 
zażalenia strony powodowej na orzeczenie  
zawarte w pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanego 
kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Sąd drugiej instancji, działając na podstawie art. 373 k.p.c., odrzucił jako 
nieopłaconą apelację powódki postanowieniem zawartym w pkt 1 sentencji wyroku 
Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. 
Uznał, że powództwo w niniejszej sprawie wniesiono 23 stycznia 2009 r., 
a  więc jeszcze w okresie obowiązywania art. 1302 § 3 k.p.c., co przesądzało o jego 
zastosowaniu i dawało podstawę do odrzucania bez wzywania do uiszczenia opłaty 
nieopłaconych pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika. 
Sąd ten wskazał na temporalne skutki wejścia w życie art. 8 ust. 1 ustawy 
z  dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. 
Przyjął, że rozstrzygającym dla oceny uzasadniającej stosowanie art. 1302 § 3 
k.p.c. jest wszczęcie postępowania przed dniem 1 lipca 2009 r., a nie data 
wniesienia środka odwoławczego. 
Powódka zaskarżyła zażaleniem postanowienie odrzucające jej apelację, 
zarzucając bezzasadność zastosowania art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. 
w  poprzednim brzmieniu, wobec faktu, że na dzień wniesienia apelacji przepis ten 
już nie obowiązywał. Zdaniem żalącej Sąd zobowiązany był stosować przepisy 
obowiązujące w dniu wniesienia apelacji, a nie w dniu wszczęcia niniejszego 
postępowania. 
Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o oddalenie zażalenia 
i  zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, sprzeciwiając się wykładni 
powódki odnośnie do temporalnych skutków zastosowania art. 8 ustawy. 
Sąd Najwyższy orzekł co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone 
postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem. 
Trafnie uznał Sąd Apelacyjny, że brak jest podstaw do stosowania art. 1302 
§ 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2009 r. jedynie do postępowań 
wszczętych po tym dniu. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy za przesłankę temporalną 
stosowania znowelizowanych przepisów uznaje wszczęcie postępowania po dniu 

 
3 
jej wejścia w życie, a nie wniesienie po tym dniu apelacji, rozpoczynające jedynie 
kolejny etap wszczętego już wcześniej postępowania. 
Jeżeli zatem niniejsze postępowanie zostało wszczęte 23 stycznia 2009 r., 
a  wiec przed dniem 1 lipca 2009 r., to oznacza, że do oceny skutków wniesienia 
nieopłaconej apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego nadal 
znajdował zastosowanie z woli ustawodawcy art. 1302 § 3 k.p.c., a to z mocy 
art. 8  ustawy, przewidujący określone w nim rygory procesowe. Takie stanowisko 
judykatury jest w tym przedmiocie jednolite (postanowienie SN z dnia 
28  października 2009 r., II PZ 16/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 10 grudnia 
2009 r., III CZ 59/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 4 marca 2010 r., I CZ 5/10, 
niepubl.). 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie 
art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., a o kosztach postępowania zażaleniowego na 
podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, 
poz. 1348 ze zm.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md