II CZ 50/07

Sygn. akt II CZ 50/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Helena Ciepła (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk 
SSN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa Miasta P. - Zarządu Komunalnych  
Zasobów Lokalowych  
przeciwko "H." Spółce Jawnej w P.,  
B. B. i S. B. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 20 czerwca 2007 r., 
zażalenia pozwanych  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 6 kwietnia 2007 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
 
Sąd Apelacyjny - zaskarżonym postanowieniem - odrzucił skargę kasacyjną  
pozwanej Spółki H. motywując, iż skarga ta nie spełnia wymagania przewidzianego 
w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., bowiem skarżący nie  przytoczyli motywacji, że skarga 
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).     
W złożonym zażaleniu strona pozwana wnosiła o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie 
przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga 
kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli 
zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście 
uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do 
zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów 
w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 50510 § 3 k.p.c. 
i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana 
okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego 
prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy. 
Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy 
wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały 
przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście 
uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 
4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia 
i uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) 
od spełnienia przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, 
iż wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma 
cechy oczywistości. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa 
materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia 
prawa materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 

 
 
3 
k.p.c. wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący 
wykazuje wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Nawet zatem prawidłowe 
sprecyzowanie i  wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd 
Najwyższy w tej fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania 
(art. 3989 § 1 k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego 
wadliwości, popełnione - jego zdaniem - w toku postępowania przed Sądem drugiej 
instancji oraz ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych 
przepisów niezbędnym jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania 
przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi 
kasacyjnej, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie zawiera żadnego z tych 
elementów a powtarzanie słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona nie może być potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o 
którym stanowi powołany w skardze kasacyjnej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wniesienie 
skargi kasacyjnej nawet niedopuszczalnej, powoduje wszczęcie postępowania 
kasacyjnego 
w 
toku 
którego 
Sąd 
drugiej 
instancji 
dokonuje 
czynności 
przewidzianych w art. 3986 § 1 i 2 k.p.c. W wykonaniu tego  obowiązku Sąd 
Apelacyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia wniosku o 
przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 w  zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). 
Sąd Apelacyjny nie oceniał merytorycznej argumentacji zawartej w skardze 
kasacyjnej, lecz zasadnie stwierdził istnienie nieusuwalnego braku tej skargi, tj. 
braku uzasadnienia powołanego wniosku (art. 3984 § 1 pkt  3). Nie doszło  zatem 
do naruszenia zasady autoprekluzji i związania Sądu orzekającego jego 
orzeczeniem. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do pozbawienia sądu drugiej 
instancji możliwości wypełnienia obowiązków przewidzianych w art. 3986 § 1 i 2 
k.p.c. tylko w następstwie wysunięcia przez stronę skarżącą zarzutu w postaci 
powtórzenia słów ustawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Dlatego zażalenie jako 
bezzasadne podlega oddaleniu (art. 39814  § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). 
 
 
jz