II CZ 5/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenia stron na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego, uznając je za bezzasadne lub niedopuszczalne.
Sprawa dotyczyła zażaleń na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego, który częściowo uwzględnił apelację pozwanych w sprawie o zapłatę i ochronę praw autorskich. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie powódki w części dotyczącej kosztów pierwszej instancji i wydatków, a w pozostałym zakresie oddalił je jako bezzasadne. Zażalenie pozwanych na koszty pierwszej instancji zostało odrzucone.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenia powódki i pozwanych na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził od powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 3 276 zł tytułem kosztów procesu, nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4 607 zł tytułem wydatków, a w punkcie IV zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę 21 030 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Powódka wniosła zażalenie na rozstrzygnięcia zamieszczone w punktach I. 4., III i IV wyroku, a pozwani wnieśli zażalenie na rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie I. 4. wyroku. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 3941 § 1 k.p.c., stwierdził, że zażalenie do Sądu Najwyższego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przysługuje jedynie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. W związku z tym Sąd Najwyższy badał jedynie rozstrzygnięcie o kosztach za postępowanie odwoławcze. Stwierdzono, że rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Zażalenie powódki dotyczące kosztów pierwszej instancji zostało odrzucone, a dotyczące kosztów drugiej instancji oddalone jako bezzasadne. Argumenty powódki dotyczące art. 102 k.p.c. uznano za nieprzekonujące. Zażalenie pozwanych na koszty pierwszej instancji zostało odrzucone.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, ale tylko w zakresie kosztów, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na art. 3941 § 1 k.p.c., który ogranicza dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego w sprawach o koszty postępowania do sytuacji, gdy te koszty nie były rozstrzygane przez sąd pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odrzucenie i oddalenie zażaleń
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| "C. Projekt" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | powódka |
| Iwona K. | osoba_fizyczna | pozwana |
| Zdzisław K. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (8)
Główne
k.p.c. art. 394¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
Pomocnicze
k.p.c. art. 100
Kodeks postępowania cywilnego
Zasada proporcjonalnego rozdzielenia kosztów postępowania.
k.p.c. art. 102
Kodeks postępowania cywilnego
Możliwość odstąpienia od zasady obciążania kosztami strony przegrywającej w wypadkach szczególnie uzasadnionych.
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 373
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argumenty powódki dotyczące zastosowania art. 102 k.p.c. w celu odstąpienia od zasady proporcjonalnego rozdzielenia kosztów. Argumenty powódki dotyczące zwrotu wydatków i zasądzenia kosztów za postępowanie w drugiej instancji.
Godne uwagi sformułowania
zażalenie do Sądu Najwyższego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przysługuje jedynie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji brak jest podstaw do odstąpienia od zasady proporcjonalnego rozdzielenia kosztów postępowania
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
przewodniczący-sprawozdawca
Wojciech Katner
członek
Katarzyna Tyczka-Rote
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności zażaleń na postanowienia o kosztach do Sądu Najwyższego oraz stosowania art. 102 k.p.c."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i przepisów proceduralnych dotyczących zażaleń.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z kosztami postępowania, co jest istotne dla prawników, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy można zaskarżyć koszty procesu do Sądu Najwyższego? Wyjaśnia SN.”
Dane finansowe
WPS: 300 000 PLN
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 5/11 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa "C. Projekt" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko Iwonie K. i Zdzisławowi K. o zapłatę i ochronę praw autorskich, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2011 r., zażalenia strony powodowej i pozwanych na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r., 1. odrzuca zażalenie powódki w części dotyczącej punktów I. 4 i III. zaskarżonego wyroku, a w pozostałym zakresie oddala zażalenie; 2. odrzuca zażalenie pozwanych. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny w punkcie I. 4. wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. zasądził od powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 3 276 zł tytułem kosztów procesu, w punkcie II nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4 607 zł tytułem wydatków, a w punkcie IV zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę 21 030 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Powódka wniosła zażalenie na rozstrzygnięcia zamieszczone w punktach I. 4., III i IV wyroku, a pozwani wnieśli zażalenie na rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie I. 4. wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, dotyczącej naruszenia praw autorskich do projektu architektonicznego, powódka domagała się zapłaty 300 000 zł. Sąd I instancji uwzględnił powództwo w całości i zasądził koszty postępowania. Sąd II instancji uwzględnił w części apelację pozwanych. Ocenił, że powódka wygrała w ok. 9% wartości podnoszonego roszczenia, natomiast przegrała w ok. 91%. Zgodnie z art. 100 k.p.c. w takim też stosunku rozdzielił koszty postępowania. Według art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przysługuje jedynie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2010 r., V CZ 219/10, z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10, z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10, z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, z dnia 27 października 2010 r., V CZ 69/10 i z dnia 3 grudnia 2010 r., I CZ 122/10). Sąd Najwyższy bada zatem jedynie rozstrzygnięcie o kosztach za postępowanie odwoławcze (pkt IV sentencji wyroku). Powódka poniosła koszty w wysokości 5 670, a pozwani koszty w wysokości 23 670 zł. Zgodnie z przyjętą przez Sąd Apelacyjny regułą procentowego rozkładu kosztów, powódka powinna mieć zrekompensowane 9% poniesionych kosztów, a więc 510 zł, zaś pozwani – 91%, a więc 21 540 zł. Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie budzi zatem zastrzeżeń. Zażalenie powódki dotyczy trzech punktów wyroku Sądu Apelacyjnego. Po pierwsze, powódka żąda zmiany orzeczenia o kosztach postępowania 3 w pierwszej instancji. W tym zakresie zażalenie podlega odrzuceniu. Po drugie, powódka domaga się zwrotu wydatków (w związku z opinią biegłego) oraz zasądzenia kosztów za postępowanie w drugiej instancji. W tym zakresie zażalenie podlega oddaleniu jako bezzasadne. Wskazane przez powódkę argumenty w znacznej mierze odnoszą się do orzeczenia o kosztach przez sąd pierwszej instancji, a w tym zakresie, co zaznaczano, zażalenie podlega odrzuceniu. Poza tym powołany przez powódkę art. 102 k.p.c. dotyczy przypadków szczególnie uzasadnionych, do których nie należy sytuacja, gdy powódka ma trudności z oszacowaniem wysokości szkody i zmienia wysokość dochodzonego roszczenia (początkowo żądała zasądzenia 100 000 zł), przez co w znacznym procencie przegrywa sprawę. Na tle stanu faktycznego brak jest więc podstaw do odstąpienia od zasady proporcjonalnego rozdzielenia kosztów postępowania. Ponadto, odmiennie niż twierdzi powódka, na zasądzenie wysokości kosztów nie ma wpływu to, czy merytorycznie miała ona rację, lecz to, w jakiej wysokości określiła swoje żądanie. Zażalenie pozwanych dotyczy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za pierwszą instancję (pkt I. 4 wyroku), podlega zatem odrzuceniu. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 39814 oraz art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 , art. 397 § 2, art. 373 i art. 370 k.p.c.). jz
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI