II CZ 46/05

Sygn. akt II CZ 46/05 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący) 
SSN Jan Górowski 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi A. M. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu 
Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II Ca (…) z wniosku T. i K. 
małżonków M. z udziałem D. M. i M. K. o zniesienie współwłasności zażalenia skarżącej 
na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt II Ca (…), 
 
odrzuca zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 28 lipca 2004 r. odrzucił skargę o 
wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem wydanym w 
postępowaniu o zniesienie współwłasności. 
W ocenie Sądu skarga A. M. nie została oparta na ustawowej podstawie 
wznowienia, bowiem z okoliczności wskazanych w uzasadnieniu skargi wynika, że 
skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu i nie wstąpiła do niego wyłącznie z 
własnej winy, a zatem nie została pozbawiona możności działania ze skutkiem w postaci 
naruszenia jej praw. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuca, że została 
poinformowana o sprawie i o rozstrzygnięciu dopiero po wydaniu przez Sąd Najwyższy 
postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji, na co wskazywała w uzasadnieniu skargi. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
2 
W dacie rozpoznawania przez Sąd Najwyższy zażalenia należało uznać je za 
niedopuszczalne. Postępowanie wszczęte skargą o wznowienie postępowania było 
następstwem 
wcześniejszego 
postępowania 
zakończonego 
prawomocnym 
postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r. wydanym w 
sprawie o zniesienie współwłasności, oznaczonej sygn. akt II Ca (…). 
Z mocy art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks 
postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 
2005 r. Nr 13, poz. 98) jest zasadą, że znowelizowane tą ustawą przepisy k.p.c. stosuje 
się z dniem 6 lutego 2005 r. bezpośrednio i to bez żadnych wyjątków w postępowaniu 
zażaleniowym. Ustawodawca poczynił od tej zasady wyjątki jedynie w odniesieniu do 
złożenia i rozpoznania kasacji, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, bowiem 
jedynie w tym przedmiocie stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli zaskarżone 
kasacją orzeczenie wydane zostało przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy. 
Przepisy art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. określają przesłanki dopuszczalności wniesienia 
zażalenia do Sądu Najwyższego, przesądzając - co do zasady - dopuszczalność 
wnoszenia zażaleń jedynie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. 
Tymczasem po dniu 6 lutego 2005 r. sprawa niniejsza nie jest już sprawą, w której 
przysługuje skarga kasacyjna ze względu na wskazaną wartość przedmiotu 
zaskarżenia, która to wartość została określona kwotą 140.200 zł zarówno w skardze o 
wznowienie postępowania, jak i w zażaleniu na postanowienie odrzucające tę skargę. 
Tymczasem w postępowaniu o zniesienie współwłasności skarga kasacyjna jest 
dopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotę 
150 tys. zł, bowiem taki próg przesądzający o dopuszczalności i skargi kasacyjnej w tym 
postępowaniu przyjął ustawodawca w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. 
W tej sytuacji, skoro w dacie rozpoznawania zażalenia przez Sąd Najwyższy 
sprawa, w której zostało ono wniesione, nie jest już sprawą, w której przysługuje skarga 
kasacyjna, przeto zażalenie do Sądu Najwyższego uznać należało za niedopuszczalne, 
co skutkowało obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 373 k.p.c. znajdującego 
odpowiednie zastosowanie, do postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się 
na skutek zażalenia, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.