II CZ 44/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego o uzupełnieniu wyroku w przedmiocie kosztów, uznając, że wniosek o uzupełnienie złożony po prawomocnym wyroku nie podlega rygorom dotyczącym doręczeń pism procesowych.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które uzupełniło wyrok w przedmiocie kosztów postępowania. Pozwany zarzucił, że wniosek o uzupełnienie nie powinien był zostać uwzględniony, ponieważ nie został prawidłowo doręczony. Sąd Najwyższy uznał, że wniosek złożony po prawomocnym wyroku kończącym postępowanie nie podlega tym samym rygorom co pisma w toku sprawy, a nawet jeśli podlegałby zwrotowi, sąd nadał mu bieg, co czyniło go skutecznym.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., którym uzupełniono wyrok z dnia 12 października 2010 r. poprzez zasądzenie od pozwanego kwoty 7596 zł tytułem zwrotu opłaty od skargi kasacyjnej. Pozwany w zażaleniu zarzucił, że wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów procesu podlegał zwrotowi, ponieważ pełnomocnik powoda nie doręczył bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego odpisu wniosku, co uniemożliwiało wydanie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy uznał te zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał, że art. 4799 k.p.c. dotyczy pism składanych w toku sprawy i nie podlega wykładni rozszerzającej. Ponieważ wydanie wyroku przez sąd drugiej instancji kończy postępowanie, wniosek złożony po prawomocnym wyroku nie podlegał rygorom określonym w tym przepisie. Ponadto, Sąd Najwyższy zaznaczył, że nawet gdyby pismo podlegało zwrotowi, a sąd nadał mu bieg i podjął czynności procesowe na jego podstawie, ich skuteczność nie jest uzależniona od wcześniejszego stwierdzenia podstaw do zwrotu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek złożony po prawomocnym wyroku kończącym postępowanie nie podlega rygorom określonym w art. 4799 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 4799 k.p.c. dotyczy pism składanych w toku sprawy i nie podlega wykładni rozszerzającej. Wydanie wyroku przez sąd drugiej instancji kończy postępowanie, a zatem wniosek złożony po tym etapie nie podlega tym samym przepisom proceduralnym dotyczącym doręczeń.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
powód
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. Spółka Akcyjna | spółka | powód |
| S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 4799
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy pism składanych w toku sprawy i nie podlega wykładni rozszerzającej. Wniosek złożony po prawomocnym wyroku kończącym postępowanie nie podlega tym rygorom.
Pomocnicze
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 98 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 391
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 39821
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów procesu, złożony po prawomocnym wyroku kończącym postępowanie, nie podlega rygorom art. 4799 k.p.c. dotyczącym doręczeń pism procesowych.
Odrzucone argumenty
Wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów procesu podlegał zwrotowi, ponieważ pełnomocnik powoda nie doręczył bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego odpisu wniosku.
Godne uwagi sformułowania
Art. 4799 dotyczy pism składanych w toku sprawy i jako przepis szczególny nie podlega wykładni rozszerzającej. Wydanie wyroku przez sąd drugiej instancji kończy postępowanie w sprawie. Skutki związane z rygorem zwrotu pisma nie wchodzą w grę wówczas, gdy pismu podlegającemu zwrotowi sąd nada bieg i na jego podstawie podejmie czynności procesowe.
Skład orzekający
Dariusz Zawistowski
przewodniczący-sprawozdawca
Jan Górowski
członek
Marian Kocon
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kosztów postępowania, w szczególności wniosków o uzupełnienie orzeczeń składanych po zakończeniu postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów po prawomocnym wyroku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z kosztami postępowania, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć ani nietypowych faktów.
“Kiedy wniosek o zwrot kosztów staje się nieskuteczny? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
zwrot opłaty od skargi kasacyjnej: 7596 PLN
zwrot kosztów postępowania zażaleniowego: 600 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 44/11 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Marian Kocon w sprawie z powództwa R. Spółki Akcyjnej przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 stycznia 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., oddala zażalenie i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 600 zł (sześćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. uzupełnił wyrok z dnia 12 października 2010 r. poprzez zasądzenie od pozwanego kwoty 7596 zł. tytułem zwrotu opłaty od skargi kasacyjnej. W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił, że wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów procesu podlegał zwrotowi i nie uzasadniał wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty skarżącego opierają się o stwierdzenie, że pełnomocnik powoda nie doręczył bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego odpisu wniosku o uzupełnienie orzeczenia i z tego względu wniosek ten podlegał zwrotowi. Nie mógł zatem uzasadniać wydania zaskarżonego postanowienia. Powyższa argumentacja nie przemawia za uwzględnieniem zażalenia. Art. 4799 dotyczy pism składanych w toku sprawy i jako przepis szczególny nie podlega wykładni rozszerzającej. Wydanie wyroku przez sąd drugiej instancji kończy postępowanie w sprawie. Wniosek złożony przez powoda po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku kończącego postępowanie nie podlegał zatem rygorom określonym w art. 4799 . Nadto skutki związane z rygorem zwrotu pisma nie wchodzą w grę wówczas, gdy pismu podlegającemu zwrotowi sąd nada bieg i na jego podstawie podejmie czynności procesowe. Ich skuteczność nie jest wówczas uzależniona od stwierdzenia, czy wcześniej zachodziła podstawa do dokonania zwrotu pisma stanowiącego podstawę do ich dokonania. Z tych względów zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 i 39821 k.p.c. db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI