II CZ 39/09

Sygn. akt II CZ 39/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 sierpnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
 
 
SSN Marian Kocon (przewodniczący) 
SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca) 
SSN Hubert Wrzeszcz 
 
 
 
w sprawie z powództwa M.Ż. 
przeciwko J.G. 
o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 20 sierpnia 2009 r., 
zażalenia powoda  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację, z 
zasądzeniem kosztów, wniesioną przez powoda M.Ż. od wyroku Sądu Okręgowego 
w K. z dnia 9 grudnia 2008 r., oddalającego powództwo przeciwko J.G. o uznanie 
czynności prawnej za bezskuteczną. Przyczyną odrzucenia apelacji było nie 
uiszczenie 
opłaty 
podstawowej 
od 
apelacji 
wniesionej 
przez 
powoda 
reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika. 
Na powyższe postanowienie złożył zażalenie powód zarzucając naruszenie 
art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych (dalej jako: u.k.s.c.). 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie podlega oddaleniu. 
Powód w sprawie był zwolniony w całości od kosztów sądowych już przed 
Sądem I instancji, a to obejmuje także postępowanie apelacyjne. Występowanie 
zatem przez powoda reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika (radcę 
prawnego) o zwolnienie od kosztów w postępowaniu apelacyjnym było całkiem 
zbędne. 
Jak słusznie wyjaśnił to już Sąd Apelacyjny w postanowieniu odrzucającym 
apelację, powołując się na rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w postanowieniu 
z dnia 15 marca 2007 r. II CZ 10/07 (Lex nr 305691), złożenie bezprzedmiotowego 
wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie powoduje odsunięcia w czasie 
opłaty podstawowej wymaganej przez art. 14 ust. 3 u.k.s.c. 
Nie ma zatem racji pełnomocnik powoda w zażaleniu, że oczekiwał on na 
rozstrzygnięcie wniosku i wtedy dopiero byłby zobowiązany do uiszczenia opłaty 
podstawowej. Pełnomocnik powoda przyznaje zresztą w zażaleniu, powołując się 
na art. 14 ust. 2 u.k.s.c., obowiązujący w niniejszym postępowaniu i na 
odpowiednie orzecznictwo Sądu Najwyższego, że nawet w razie całkowitego 
zwolnienia od kosztów, gdyby ono nastąpiło, należałoby wnieść opłatę 
podstawową. 

 
3 
Słusznie stwierdza Sąd Apelacyjny, uzasadniając to treścią art. 14 ust. 2 
i art. 100 ust. 2 u.k.s.c. w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w niniejszej 
sprawie (art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123), że apelacja 
wniesiona po 10 marca 2007 r. przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych 
podlegała opłacie podstawowej. 
Składając zażalenie powód niewłaściwie odczytał intencje i treść cytowanych 
przez siebie postanowień Sądu Najwyższego, a powinien był zwrócić uwagę na 
wymienione powyżej postanowienie SN z dnia 15 marca 2007 r. II CZ 10/07 oraz 
na uchwałę SN z dnia 27 czerwca 2008 r. III CZP 48/08 (Biul. SN 2008, nr 6, 
poz. 12). 
Orzeczenia 
te 
współbrzmią 
z 
trafnym 
rozstrzygnięciem 
Sądu 
Apelacyjnego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy powód jest reprezentowany 
przez zawodowego (profesjonalnego) pełnomocnika. 
Dlatego nie jest naruszony przez Sąd Apelacyjny art. 14 ust. 1 u.k.s.c., co 
zarzuca się w zażaleniu. Nie było też podstaw do wzywania pełnomocnika powoda 
do uiszczenia nie opłaconej apelacji i jest prawidłowe zastosowanie przez Sąd 
Apelacyjny art. 130 § 3 k.p.c. obowiązującego w czasie, której dotyczy niniejsza 
sprawa. Toteż odrzucenie apelacji było uzasadnione na podstawie art. 373 k.p.c. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie 
art. 39814 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.