II CZ 34/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie spółki pozwanej na postanowienie sądu apelacyjnego o odrzuceniu zażalenia z powodu nieuiszczenia opłaty podstawowej od zażalenia.
Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie pozwanej spółki na postanowienie o odrzuceniu apelacji, ponieważ pozwana, mimo zwolnienia z innych kosztów, nie uiściła opłaty podstawowej od zażalenia. Sąd Apelacyjny oparł się na uchwale Sądu Najwyższego, zgodnie z którą opłata podstawowa jest opłatą stałą, a jej nieuiszczenie przez adwokata lub przedsiębiorcę niebędącego reprezentowanym przez adwokata lub radcę prawnego skutkuje odrzuceniem środka zaskarżenia. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanej, potwierdzając, że opłata podstawowa jest opłatą stałą w rozumieniu przepisów.
Sprawa dotyczyła zażalenia pozwanej spółki "O." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 9 stycznia 2007 r., które odrzuciło zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 listopada 2006 r. odrzucające apelację. Sąd Apelacyjny uzasadnił odrzucenie zażalenia tym, że pozwana, mimo zwolnienia z innych kosztów sądowych, nie uiściła opłaty podstawowej od zażalenia w kwocie 30 zł, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd Apelacyjny powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r. (III CZP 109/06), zgodnie z którą opłata podstawowa jest opłatą stałą w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c., co skutkuje odrzuceniem środka zaskarżenia bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeśli wniósł go adwokat. Rygor ten, na mocy art. 1302 § 4 k.p.c., stosuje się także w sprawach gospodarczych do przedsiębiorcy niebędącego reprezentowanym przez adwokata lub radcę prawnego. Pozwana w zażaleniu podniosła, że interpretacja opłaty podstawowej jako opłaty stałej jest niedopuszczalną wykładnią rozszerzającą i że nie można obarczać stron obowiązkiem takiej interpretacji. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, stwierdzając, że użyte w art. 1302 § 3 k.p.c. pojęcie opłaty stałej obejmuje opłatę podstawową, co jest zgodne z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy nie oceniał słuszności regulacji art. 1302 § 4 k.p.c., wskazując jedynie, że treść przepisu nie budzi wątpliwości.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, opłata podstawowa jest opłatą stałą w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy potwierdził, że opłata podstawowa jest opłatą stałą, powołując się na utrwalone orzecznictwo, w tym uchwałę III CZP 109/06. Stwierdzono, że przepis art. 1302 § 4 k.p.c. rozszerza ten rygor na przedsiębiorców niebędących reprezentowanymi przez adwokata lub radcę prawnego w sprawach gospodarczych, a treść przepisu nie budzi wątpliwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
pozwana (w zakresie zażalenia)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| "I." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | powód |
| O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 1302 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
pojęcie opłaty stałej obejmuje opłatę podstawową
Pomocnicze
u.k.s.s.c. art. 11 § 4
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
k.p.c. art. 1302 § 4
Kodeks postępowania cywilnego
stosuje się rygor z § 3 do przedsiębiorcy niebędącego reprezentowanym przez adwokata lub radcę prawnego w sprawach gospodarczych
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 3941 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opłata podstawowa jest opłatą stałą w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. Nieuiszczenie opłaty stałej przez adwokata lub przedsiębiorcę niebędącego reprezentowanym przez adwokata lub radcę prawnego skutkuje odrzuceniem środka zaskarżenia.
Odrzucone argumenty
Przyjmowanie, że opłata podstawowa jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. stanowi niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą. Nie sposób obarczać obowiązkiem takiej interpretacji strony, nawet jeżeli jest przedsiębiorcą.
Godne uwagi sformułowania
pojęcie opłaty stałej obejmuje również opłatę podstawową treść przepisu nie budzi wątpliwości
Skład orzekający
Helena Ciepła
przewodniczący
Stanisław Dąbrowski
sprawozdawca
Tadeusz Żyznowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretację pojęcia opłaty stałej w kontekście opłaty podstawowej i skutków jej nieuiszczenia w postępowaniu cywilnym, w tym w sprawach gospodarczych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji nieuiszczenia opłaty podstawowej od zażalenia, gdy środek zaskarżenia wniósł adwokat lub przedsiębiorca niebędący reprezentowanym przez adwokata lub radcę prawnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z opłatami sądowymi, co jest istotne dla praktyków, ale nie zawiera elementów zaskakujących czy szeroko interesujących.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 34/07 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Helena Ciepła (przewodniczący) SSN Stanisław Dąbrowski (sprawozdawca) SSN Tadeusz Żyznowski w sprawie z powództwa "I." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko O. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2007 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie W sprawie z powództwa „I.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko O. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007 r. odrzucił zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 listopada 2006 r. odrzucające apelację W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny stwierdził, że pozwana zwolniona w tej sprawie od kosztów sądowych nie uiściła opłaty podstawowej od zażalenia. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) winna wnieść opłatę podstawową w kwocie 30 zł, gdyż żaden przepis szczególny nie zwalnia jej z tego obowiązku. Sąd Apelacyjny w całości podzielił pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uchwale z dnia 21 listopada 2006 r. (III CZP 109/06), że opłata podstawowa określona w art. 14 ust. ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest opłatą w wysokości stałej. Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty środek zaskarżenia wniesiony przez adwokata, podlegający opłacie w wysokości stałej. Na podstawie art. 1302 § 4 k.p.c. rygor ten stosuje się także w postępowaniu w sprawach gospodarczych, w stosunku do przedsiębiorcy, którego nie reprezentuje adwokat lub radca prawny. W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana podniosła, że przyjmowanie, iż opłata podstawowa jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. stanowi niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą. Odnosząc się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r. podniesiono, że skoro problem czy opłata podstawowa jest opłatą w wysokości stałej stał się obiektem zainteresowania Sądu Najwyższego, to musiał być uprzednio uznany przez Sąd Najwyższy za wywołujący istotne zagadnienie prawne lub potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zdaniem skarżącego nie sposób obarczać obowiązkiem takiej interpretacji strony, nawet jeżeli jest przedsiębiorcą. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że użyte w art. 1302 § 3 k.p.c. pojęcie opłaty stałej obejmuje również opłatę podstawową. Sąd Apelacyjny oparł się na poglądzie Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 21 listopada 2006 r. III CZP 109/06. Nie jest to pogląd, który zmieniałby dotychczasową wykładnię. Takie same stanowisko Sąd Najwyższy zajmował w postanowieniu z dnia 9 października 2006 r., V CSK 302/06 oraz w jeszcze wcześniejszych orzeczeniach: w postanowieniu z dnia 26 lipca 2006 r., IV CZ 59/06 i w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06. Nie jest rzeczą Sądu ocena słuszności regulacji art. 1302 § 4 k.p.c., który rygor przewidziany w art. 1302 § 3 k.p.c. dla adwokata rozszerza w sprawach gospodarczych w stosunku do przedsiębiorcy, którego nie reprezentuje adwokat lub radca prawny. Treść przepisu nie budzi wątpliwości. Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI