II Cz 307/14

Sygn. akt II Cz 307/14 POSTANOWIENIE K. , dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt Sędziowie : SSO Barbara Mokras – spr. SSO Marian Raszewski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. i innych przeciwko dłużnikowi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. o świadczenie pieniężne na skutek skargi dłużnika na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim – A. S. – punkt III postanowienia z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt Km 258/05 w przedmiocie zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. z dnia 2 grudnia 2013 r., VI Co 1174/13 p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. oddalił skargę dłużnika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim A. S. w postaci wezwania dłużnika do uiszczenia kwoty 2.000,00 zł na poczet wydatków związanych z udziałem biegłego rzeczoznawcy (punkt III postanowienia z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. Km 258/05) oraz nie obciążył dłużnika kosztami postępowania skargowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd Rejonowy wskazał, że wezwanie dłużnika do uiszczenia przedmiotowej zaliczki znajduje oparcie w przepisach prawa, a wysokość zaliczki odpowiadała zakresowi czynności, które miał wykonać biegły rzeczoznawca w związku z dokonaniem oględzin nieruchomości, jej wyceną i sporządzeniem operatu szacunkowego, mając na uwadze dużą powierzchnię zabudowy nieruchomości, różny stopień jej amortyzacji, jak również jej komercyjny charakter. Nadto Sąd i instancji wskazał, iż wysokość zaliczki jest adekwatna do wysokości stawek wynagrodzenia biegłego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł dłużnik zaskarżając jej w zakresie punktu 1 i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia faktu, że dłużnik znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Nadto skarżący wskazał, iż wysokość zaliczki nie znalazła potwierdzenia chociażby w ofertach innych biegłych sądowych, z których wynikałaby szacunkowa kwota wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii. Dodatkowo skarżący podniósł, iż pobranie od dłużnika zaliczki w tej wysokości zasugeruje biegłemu wysokość wynagrodzenia, o które może się ubiegać, co nie leży w interesie dłużnika. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Jak stanowi art. 767 4 § 1 k.p.c. w zw. z art. 767 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania skargi na czynności komornika przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Z powyższego przepisu wynika, że przedmiotowe zażalenie nie przysługuje, gdy nie kończy postępowania w sprawie i nie jest wyszczególnione w punktach 1 – 12 przepisu art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. , jak również nie przewiduje jego przepis szczególny (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1998 r., III CZP 1/98, OSNC 1998, nr 10, poz. 153, oraz z dnia 20 listopada 2008 r., III CZP 107/08, OSNC 2009, nr 10, poz. 139). Nie każde postanowienie sądu rozstrzygające skargę na czynność komornika jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie - w rozumieniu regulacji art. 394 § 1 k.p.c. - jest postanowienie kończące sprawę jako całość. Należy więc przyjąć, że zaskarżalne zażaleniem będzie tylko takie postanowienie, które zakończy postępowanie egzekucyjne jako całość, a nie postanowienie rozstrzygające sprawę wpadkową, za którą uznać należy rozstrzygnięcie skargi na czynność komornika ( M. G. , Zaskarżalność postanowień sądowych rozstrzygających skargę na czynność komornika , R. 2002, nr 1, s. 63). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że komornik sądowy występuje do strony lub uczestnika z żądaniem uiszczenia zaliczki w formie zarządzenia. Nie zmienia tego okoliczność, że zarządzenie to – jak w niniejszej sprawie – zostanie umieszczone w treści postanowienia. Na zarządzenie komornika w przedmiocie wezwania strony lub uczestnika do uiszczenia zaliczki na wydatki przysługuje skarga z art. 767 k.p.c. Na postanowienie sądu o rozstrzygnięciu skargi w tym przedmiocie zażalenie nie przysługuje, co wynika a contrario z art. 767 4 k.p.c. (M. Brulińska, Komentarz do art. 767 (4) Kodeksu postępowania cywilnego , teza 6, za pośrednictwem Systemu Informacji Prawnej Lex Omega). Wynika to faktu, że postanowienie sądu rozstrzygające skargę w tym przedmiocie nie kończy postępowania egzekucyjnego jako całości, nie jest wymienione w katalogu zawartym w art. 394 § 1 pkt 1 -12 k.p.c. , jak również jego zaskarżenie nie jest przewidziane w żadnym przepisie szczególnym. Przewidziana w art. 770 k.p.c. zaskarżalność postanowienia sądu rozstrzygającego skargę na czynność komornika dotyczącą ustalenia kosztów egzekucji dotyczy bowiem jedynie końcowego rozliczenia tych kosztów. W myśl art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c. sąd pierwszej instancji odrzuca zażalenie m.in. wówczas, gdy jest ono niedopuszczalne, a więc w szczególności zażalenie w stosunku do orzeczenia niepodlegającego zaskarżeniu tym środkiem. Stosownie do art. 373 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.