II CZ 30/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie uczestników na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji, wskazując na brak spełnienia wymogów formalnych skargi.
Sąd Najwyższy rozpatrywał zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji. Skarga została odrzucona przez Sąd Rejonowy z powodu niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy uznał, że sprawa o zasiedzenie służebności gruntowej jest sprawą o prawa majątkowe, a obowiązek określenia wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z przepisów k.p.c. Dodatkowo, Sąd Najwyższy wskazał, że skarga nie spełniała wymogów formalnych dotyczących orzeczeń sądu pierwszej instancji, w szczególności nie wykazano naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego ani wyjątkowych okoliczności uniemożliwiających skorzystanie ze środków prawnych.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie uczestników postępowania na postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 20 października 2011 r., które odrzuciło skargę K. i S. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie o zasiedzenie służebności gruntowej. Powodem odrzucenia skargi przez Sąd Rejonowy było niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Uczestnicy w zażaleniu argumentowali, że sprawa dotyczyła zasiedzenia służebności gruntowej, a nie kwoty pieniężnej, a należna opłata stała została uiszczona. Sąd Najwyższy uznał, że sprawa o zasiedzenie służebności gruntowej jest sprawą o prawa majątkowe, a obowiązek określenia wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z art. 398^4 § 3 k.p.c. w zw. z art. 424^12 k.p.c. Niewskazanie tej wartości skutkowało odrzuceniem skargi. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu z innych przyczyn, ponieważ dotyczyła orzeczenia sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 424^1 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji, a od orzeczenia sądu pierwszej instancji tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy naruszone zostały podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności, a strony nie skorzystały z innych środków prawnych. Skarga uczestników nie spełniała tych wymogów, nie wskazano naruszenia obowiązujących zasad porządku prawnego, a warunek nieskorzystania z przysługujących środków prawnych nie został spełniony z przyczyn obiektywnych – apelacja została odrzucona z powodu nieopłacenia jej przez pełnomocnika. W związku z tym Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, obowiązek określenia wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z przepisów k.p.c. i jego niewskazanie prowadzi do odrzucenia skargi.
Uzasadnienie
Sprawa o zasiedzenie służebności gruntowej jest sprawą o prawa majątkowe. Obowiązek określenia wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynika z art. 398^4 § 3 k.p.c. w zw. z art. 424^12 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
PGE Dystrybucja Ł. - Teren Spółki Akcyjnej Rejon Energetyczny R.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. C. | osoba_fizyczna | skarżący |
| S. C. | osoba_fizyczna | skarżący |
| PGE Dystrybucja Ł. - Teren Spółki Akcyjnej Rejon Energetyczny R. | spółka | wnioskodawca |
Przepisy (11)
Główne
k.p.c. art. 424^1 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji.
k.p.c. art. 424^1 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Wyjątkowe dopuszczenie skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji w przypadku naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub wolności, gdy strony nie skorzystały z innych środków prawnych z przyczyn obiektywnych.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^4 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
W sprawach nieuregulowanych w dziale VIII tytułu VI księgi I k.p.c., stosuje się odesłanie do art. 398^4 § 3 k.p.c. w zakresie obowiązku określenia wartości przedmiotu zaskarżenia.
k.p.c. art. 424^12
Kodeks postępowania cywilnego
Odesłanie do przepisów dotyczących skargi kasacyjnej w sprawach nieuregulowanych w przepisach o skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem.
k.p.c. art. 424^5 § § 1 pkt 5
Kodeks postępowania cywilnego
Wymóg wykazania przez skarżącego, że przesłanki do wniesienia skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji są spełnione.
Dz.U. Nr 1657, poz. 1395 ze zm. art. 39 § ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Dz.U. Nr 1657, poz. 1395 ze zm. art. 18 § ust. 2
Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
k.p.c. art. 398^14
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 385
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sprawa o zasiedzenie służebności gruntowej jest sprawą o prawa majątkowe. Obowiązek określenia wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z przepisów k.p.c. i jego niewskazanie skutkuje odrzuceniem skargi. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od orzeczenia sądu pierwszej instancji wymaga spełnienia szczególnych przesłanek, które nie zostały wykazane. Nieskorzystanie ze środków prawnych musi nastąpić z przyczyn obiektywnych, a odrzucenie apelacji z powodu nieopłacenia jej nie jest taką przyczyną.
Odrzucone argumenty
Brak podstaw do wzywania do wskazania wartości przedmiotu sporu, ponieważ przedmiotem sprawy nie była kwota pieniężna, a zasiedzenie służebności gruntowej. Należna opłata stała wynosiła 200 zł i została uiszczona.
Godne uwagi sformułowania
Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej jest niewątpliwie sprawą o prawa majątkowe Obowiązek ten wyprowadzić należy z przepisu art. 398^4 § 3 zd. 1 in fine k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od orzeczenia sądu drugiej instancji. Nieskorzystanie musi mieć przyczynę wyjątkową w znaczeniu obiektywnym.
Skład orzekający
Henryk Pietrzkowski
przewodniczący
Józef Frąckowiak
członek
Anna Kozłowska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w szczególności od orzeczeń sądu pierwszej instancji, oraz kwestia określania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o prawa majątkowe."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych wymogów formalnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, w szczególności w kontekście orzeczeń sądu pierwszej instancji i spraw o prawa majątkowe.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne kwestie proceduralne dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, co jest ważne dla praktyków prawa, choć samo rozstrzygnięcie jest formalne.
“Kiedy można skarżyć orzeczenie sądu pierwszej instancji o niezgodność z prawem? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe wymogi.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 30/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) w sprawie ze skargi K. C. i S. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 26 maja 2010r., wydanego w sprawie w sprawie z wniosku PGE Dystrybucja Ł. - Teren Spółki Akcyjnej Rejon Energetyczny R. przy uczestnictwie K. C. i S. C. o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2012 r., zażalenia uczestników postępowania na postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 20 października 2011 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. odrzucił skargę K. i S. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I Ns … wydanego w sprawie z wniosku PGE Dystrybucja Ł.–Teren S.A. Rejon Energetyczny R. z udziałem skarżących, o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej. Odrzucenie skargi nastąpiło z powodu niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu na to postanowienie uczestnicy zarzucili, że brak było podstaw do wzywania ich do wskazania „wartości przedmiotu sporu”, ponieważ przedmiotem sprawy, objętej skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia, nie była kwota pieniężna, ale zasiedzenie służebności gruntowej, stąd należna opłata miała charakter stały, wynosiła 200 zł i została uiszczona (art. 39 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Dz.U. Nr 1657, poz. 1395 ze zm.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej jest niewątpliwie sprawą o prawa majątkowe i takiej kwalifikacji nie zmienia fakt, że opłata sądowa należna od wniosku w takiej sprawie, czy też od apelacji lub skargi kasacyjnej, jest stała i wynosi 200 zł. Art. 4245 k.p.c. wśród wymagań stawianych skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie wymienia obowiązku oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o prawa majątkowe. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że w skardze wniesionej w sprawie o prawa majątkowe, strona nie ma obowiązku określenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Obowiązek ten wyprowadzić należy z przepisu art. 3984 § 3 zd. 1 in fine k.p.c. do którego odesłanie, w sprawach nieuregulowanych w dziale VIII tytułu VI księgi I kodeksu postępowania cywilnego, zawiera art. 42412 k.p.c. Niewskazanie przeto przez skarżących, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, wartości przedmiotu zaskarżenia, prowadziło do odrzucenia skargi. 3 Nie można jednak pominąć, że skarga podlegała odrzuceniu a limine z innych przyczyn. Zgodnie z art. art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od orzeczenia sądu drugiej instancji. Jedynie w wypadkach, jak stanowi § 2 tego przepisu, wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga może być wniesiona także od orzeczenia sądu pierwszej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Strona, wnosząc skargę od takiego niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji, obowiązana jest, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wykazać, że przesłanki te w danej sprawie zachodzą (por. m. in. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112). Skarga uczestników, dotycząca postanowienia sądu pierwszej instancji, tych szczególnych wymogów nie spełnia. Przede wszystkim nie zostało w niej wskazane jakie podstawowe zasady porządku prawnego narusza kwestionowane postanowienie w sposób, który czyni je niezgodnym z prawem. W skardze skarżący co prawda stwierdzają, że niezgodność z prawem wynika z „uznania zasady jednolitości własności państwowej” trafnie jednak wskazują, że zasada ta nie obowiązuje, zatem postanowienie nie może pozostawać z nią w sprzeczności. Rzeczą skarżących było wykazanie naruszenia przez kwestionowane postanowienie obowiązujących zasad porządku prawnego. Niewątpliwie nie został spełniony warunek nieskorzystania z przysługujących stronie środków prawnych dla zaskarżenia orzeczenia w zwykłym trybie. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, to nieskorzystanie musi mieć przyczynę wyjątkową w znaczeniu obiektywnym. Oznacza to wyjątkowe okoliczności obiektywnie uniemożliwiające stronie wniesienie środka zaskarżenia, a nie okoliczności subiektywne, wynikające z woli lub zaniedbań strony. Wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia strona musi wykazać, że nieskorzystanie przez nią z przysługującego środka prawnego nastąpiło z wyjątkowych powodów mających charakter siły wyższej, takich jak 4 ciężka choroba, katastrofa, klęska żywiołowa czy wyjątkowe okoliczności leżące po stronie osób trzecich, które obiektywnie rzecz biorąc, uniemożliwiły wniesienie środka zaskarżenia (por. m.in. postanowienia z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006 nr 6, poz. 113; z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, LEX nr 738094; z dnia 7 lutego 2008 r., IV CNP 217/07, OSNC-ZD 2008 nr 4, poz. 114; z dnia 10 sierpnia 2010 r., II CNP 38/10, LEX nr 603890; z dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10, LEX nr 863955). Z akt sprawy I Ns … wynika natomiast, że uczestnicy od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2010 r. wnieśli apelację, jednakże, na skutek nieopłacenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego uczestników, została ona odrzucona (k. 278). Tym samym w żaden sposób nie można uznać, że nieskorzystanie przez uczestników z przysługującego im wówczas środka prawnego nastąpiło z wyjątkowych przyczyn w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3, art. 397 § 2 i art. 385 k.p.c. postanowił, jak w sentencji. db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI