II CZ 25/07

Sygn. akt II CZ 25/07 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 maja 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jan Górowski 
SSN Maria Grzelka 
 
 
w sprawie z powództwa J.W. 
przeciwko S.W. 
o ochronę dóbr osobistych, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 9 maja 2007 r., 
zażalenia powoda  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
 
Uzasadnienie 
 
Powód J.W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 
dnia 12 grudnia 2006 r., którym oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu 
Rejonowego w K. z dnia 28 lipca 2006 r., oddalającego powództwo wytoczone 
przeciwko S.W. o zasądzenie kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego 
za doznaną krzywdę, spowodowaną opublikowaniem artykułu prasowego, którego 
inicjatorką była pozwana. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy 
w K. odrzucił skargę kasacyjną, albowiem uznał, że skarga nie przysługuje, 
ponieważ wniesiona została w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość 
przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.).  
 
W zażaleniu na wymienione postanowienie powód zarzucił, że jest ono 
niezasadne i postanowienie to jest „totalnym nieporozumieniem”. Wniósł 
o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna 
m.in. w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia 
jest niższa niż 50.000 zł. 
 
Nie ulega wątpliwości, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, 
w której wniesione zostało rozpoznawane zażalenie, jest niższa niż 50.000 zł. 
Pozostaje jedynie do rozważenia czy sprawa o zasądzenie zadośćuczynienia 
pieniężnego za doznaną krzywdę, spowodowaną naruszeniem dobra osobistego 
(art. 448 k.c.), jest sprawą o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. 
 
Już w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 1985 r., III CZP 
27/05, stanowiącej zasadę prawną (OSNCP 1985, nr 12, poz. 185), Sąd Najwyższy 
uznał, że właściwość rzeczowa sądu w sprawie o zasądzenie odpowiedniej sumy 
pieniężnej na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża od sprawcy umyślnego 
naruszenia dóbr osobistych na podstawie art. 448 k.c. jest – ze względu na to, 
że jest to sprawa o prawa majątkowe (art. 17 pkt 4 k.p.c.) – uzależniona od wartości 

 
 
3 
przedmiotu sporu. Pogląd ten, w odniesieniu do sprawy o zadośćuczynienie 
pieniężne, dochodzone na podstawie art. 448 k.c. w obowiązującym obecnie 
brzmieniu, Sąd Najwyższy podtrzymał w uchwale z dnia 5 października 2006 r., 
I PZP 3/06 (LEX nr 194338). 
W przepisach kodeksu postępowania cywilnego pojęcie „sprawy o prawa 
majątkowe” ma jednolite znaczenie. Pojęcie to użyte w art. 17 pkt 4 trzeba 
rozumieć tak samo jak użyte w art. 3982 § 1 k.p.c. Nie miał co do tego wątpliwości 
Sąd Najwyższy stwierdzając w postanowieniu z dnia 18 marca 2004 r., III CZ 8/04 
(niepubl.), że sprawa o zadośćuczynienie za szkodę wyrządzoną czynem 
niedozwolonym jest sprawą o prawa majątkowe w rozumieniu nie obowiązującego 
już art. 3921 § 1 k.p.c., którego odpowiednikiem jest obecnie art. 3982 § 1 k.p.c. 
i przyjmując w postanowieniu z dnia 27 września 2005 r., V CZ 106/05 (nie publ.), 
że roszczenie o zadośćuczynienie przewidziane w art. 448 k.c. jest roszczeniem 
o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c.  
Podzielając ten ostatni pogląd należy uznać, że odrzucenie przez Sąd 
Okręgowy skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej nastąpiło bez naruszenia prawa 
(art. 3982 § 1 i art. 3986 § 2 k.p.c.). 
Ponieważ zażalenie okazało się niezasadne, Sąd Najwyższy na podstawie 
art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.