II CZ 219/11

Sygn. akt II CZ 219/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 11 maja 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Anna Owczarek 
SSN Marta Romańska 
 
w sprawie z powództwa P. H. 
przeciwko W. Ś. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2012 r., 
zażalenia powoda na postanowienie  
o kosztach zawarte w pkt. 3 wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 6 września 2011 r.,  
 
1) 
zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, 
że  zasądzoną od powoda na rzecz pozwanego kwotę 
600 (sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu apelacyjnym obniża 
do  kwoty 300 (trzysta) zł, 
2) 
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 120 
(sto  dwadzieścia) 
zł 
tytułem 
zwrotu 
kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 10 000 zł z ustawowymi 
odsetkami od dnia 11 grudnia 2009 r.  
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2011 r. zasądził od pozwanego na 
rzecz powoda kwotę 6000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 grudnia. 
W  pozostałym zakresie powództwo oddalił; ponadto zasądził od pozwanego na 
rzecz powoda kwotę 1054 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.   
Po rozpoznaniu apelacji powoda zaskarżającej wyrok Sądu Rejonowego 
w części oddalającej powództwo i orzekającej o kosztach procesu Sąd Okręgowy 
wyrokiem z dnia 6 września 2011 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, 
że zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1297,60 zł tytułem zwrotu 
kosztów procesu; w pozostałym zakresie apelację oddalił; ponadto (w punkcie 3) 
zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów 
zastępstwa procesowego   w postępowaniu apelacyjnym.  
Zasądzając od powoda kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego   w postępowaniu apelacyjnym Sąd Okręgowy wyjaśnił, że podstawę 
tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 100 zdanie drugie i art. 108 § 1 k.p.c. 
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 4 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozrządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, 
poz. 1349 ze zm.).   
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego rozstrzygające o kosztach 
zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (pkt 3 wyroku Sądu 
Okręgowego z dnia 6 września 2011 r.) powód zarzucił naruszenie przepisów 
stanowiących podstawę prawną zawartego w tym postanowieniu rozstrzygnięcia.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarżący trafnie podniósł, że Sąd Okręgowy błędnie zastosował § 6 pkt 4 
i  § 12 ust. 1 pkt 2 rozrządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za 
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 

 
3 
pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. 
W sprawie miał zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, określający 
stawkę minimalną wynagrodzenia radcy prawnego za prowadzenie sprawy 
w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym. W myśl tego przepisu, 
jeżeli stronę w postępowaniu apelacyjnym reprezentuje - tak jak to miało miejsce 
w rozpoznawanej sprawie – ten sam radca prawny co w postępowaniu przed 
sądem pierwszej instancji, stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego 
za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym 
wynosi 50% stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za prowadzenie 
sprawy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Wartość zaskarżenia 
apelacyjnego powoda wynosiła 4 000 zł, przy tej zaś wartości sporu stawka 
minimalna 
wynagrodzenia 
radcy 
prawnego 
za 
prowadzenie 
sprawy 
w  postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, stanowiąca podstawę obliczenia 
stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za prowadzenie sprawy 
w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym, powinna być obliczona nie 
na podstawie § 6 pkt 4, lecz na podstawie § 6 pkt 3 rozrządzenia Ministra 
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia 
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego 
ustanowionego z urzędu. Według § 6 pkt 3 tego rozrządzenia, przy wartości 
przedmiotu sprawy w granicach 1500-5000 zł stawka minimalna wynagrodzenia 
radcy prawnego za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed sądem pierwszej 
instancji wynosi 600 zł. Zgodnie zatem z § 12 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 3 powoływanego 
rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego za prowadzenie 
niniejszej 
sprawy 
w 
postępowaniu 
apelacyjnym 
wynosiła 
tylko 
300 
zł. 
Dopiero tak  określona kwota mogłaby zostać podwyższona na podstawie § 2 ust. 1 
i 2 rozporządzenia. To jednak powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu 
rozstrzygnięcia sądu, a motywy zaskarżonego postanowienia na to nie wskazują. 
Stanowisko pozwanego, że stawka minimalna za prowadzenie sprawy 
w  postępowaniu apelacyjnym jest niezależna od wartości przedmiotu zaskarżenia 
wskazanej w apelacji, nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd Najwyższy wielokrotnie 
już wyjaśniał, iż w sprawach o prawa majątkowe przewidziany w art. 368 § 2 k.p.c. 
wymóg podania w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia ma na celu 

 
4 
m.in.  ustalenie 
wysokości 
należnych 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
(por.  uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 
77/07, OSNC 2008, nr 10, poz. 109 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 
27  marca 2008 r., III CZP 7/08, OSNC 2009, nr 4, poz. 55).  
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 
w  związku z art. 3941 § 3 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie, a o kosztach 
postępowania zażaleniowego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 § 3 w związku z art. 
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 1 rozrządzenia Ministra 
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia 
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego 
ustanowionego z urzędu.