III CZ 14/10

Sygn. akt III CZ 14/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) 
SSN Wojciech Katner 
 
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela "S.(...)" sp. z o.o. w T. 
przeciwko dłużnikom M. C. i E. C. 
o egzekucję z nieruchomości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 27 maja 2010 r., 
zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II Cz (…), 
 
1) 
oddala zażalenie; 
2) 
zasądza od dłużników solidarnie na rzecz wierzyciela kwotę 137 zł (sto 
trzydzieści siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie 
dłużników M. C. i E. C. wniesione od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 30 
listopada 2009 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność Komornika Sądowego 
przy Sądzie Rejonowym w S. dotyczącą opisu i oszacowania nieruchomości będącej 
przedmiotem egzekucji (pkt 1) oraz zasądził solidarnie od dłużników na rzecz 
wierzyciela „S.(...)” Spółki z o.o. w T. kwotę 77 zł tytułem kosztów postępowania 
zażaleniowego (pkt 2). Na postanowienie w przedmiocie kosztów dłużnicy wnieśli 

 
2 
zażalenie, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 
k.p.c. przez jego niezastosowanie. W odpowiedzi wierzyciel wniósł o oddalenie 
zażalenia oraz o zasądzenie od dłużników solidarnie na rzecz wierzyciela zwrotu 
kosztów postępowania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu 
kończącym sprawę w instancji. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca 
sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do 
celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Powołany przepis ustanawia dwie zasady 
rozstrzygania o kosztach procesu, tj. zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz 
zasadę orzekania o zwrocie kosztów niezbędnych i celowych. 
Do 
niezbędnych 
kosztów 
postępowania 
strony 
reprezentowanej 
przez 
zawodowego pełnomocnika zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki 
opłat określone przez Ministra Sprawiedliwości w rozporządzeniu z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 
2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz 
koszty nakazanego przez sąd ewentualnego osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 
3 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie do kosztów postępowania wywołanego skargą na 
czynności komornika zaliczono koszty wynagrodzenia pełnomocnika wierzyciela, tj. 
radcy prawnego L. P., w wysokości 60 zł (§ 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 8 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za 
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy 
prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu) oraz koszty opłaty skarbowej od 
pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. 
Obciążając dłużników kosztami postępowania zażaleniowego poniesionymi przez 
wierzyciela Sąd Okręgowy w K. zastosował ogólną zasadę dotyczącą rozstrzygania o 
kosztach postępowania - zawartą w art. 98 k.p.c. - przewidującą obciążenie strony 
przegrywającej kosztami postępowania. Wyjątkiem od tej reguły jest orzeczenie o 
kosztach postępowania na podstawie art. 102 k.p.c., według którego w wypadkach 
szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część 
kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Sama treść przepisu przemawia za 
tezą, że jego wykładnia nie może być rozszerzająca (por. postanowienie SN z dnia 13 
października 1976 r., IV PZ 61/76, LEX nr 7856, postanowienie SN z dnia 26 stycznia 

 
3 
2007 r., V CSK 292/06, LEX nr 232807), a w konsekwencji zastosowanie art. 102 k.p.c. 
może mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych. 
Uwzględniając powyższe zarzut niezastosowania art. 102 k.p.c. jest chybiony. W 
przedmiotowej sprawie dłużnicy nie wykazali na czym polega wyjątkowość zaistniałej 
sytuacji. Ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że przemawia za tym sytuacja 
osobista, majątkowa i zarobkowa dłużników, brak nakładu pracy wierzyciela oraz brak 
zawiłości sprawy. Za szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniu art. 102 k.p.c. nie 
może być potraktowana okoliczność, że w stosunku do dłużników prowadzone jest 
postępowanie egzekucyjne, gdyż stan taki jest spowodowany przez samych dłużników, 
którzy nie uczynili zadość obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego, który 
podlega przymusowej egzekucji. Dłużnicy nie wykazali także szczególnych okoliczności 
dotyczących ich sytuacji osobistej i zarobkowej. Natomiast brak zawiłości sprawy oraz 
związany z tym niski nakład pracy wierzyciela związany z postępowaniem wywołanym 
zażaleniem dłużników został uwzględniony w wysokości kosztów postępowania 
zażaleniowego zasądzonych od dłużników na rzecz wierzyciela. 
Wobec powyższego zażalenie na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 
k.p.c. podlegało oddaleniu. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy 
orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 105 § 2 k.p.c. w zw. z art. 108 
§ 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 1 i 2 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za 
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy 
prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 
ze zm.).