II CZ 208/11

Sygn. akt II CZ 208/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 12 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Maria Szulc (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej "P. 27"  
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "N."  
o nakazanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 12 kwietnia 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie o kosztach  
zawarte w wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 8 września 2011 r.,  
 
1) oddala zażalenie; 
2) zasądza na rzecz powódki od pozwanej kwotę 120 
(sto dwadzieścia) 
złotych 
tytułem 
zwrotu 
kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej 
Spółdzielni Mieszkaniowej „N." na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej P. 27 
kwotę sześciuset złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. W ocenie 
Sądu Okręgowego, wobec cofnięcia pozwu przez powódkę wskutek zaspokojenia 
roszczenia przez stronę pozwaną w toku procesu, należało pozwaną uznać za 
stronę przegrywającą postępowanie apelacyjne i obciążyć ją obowiązkiem zwrotu 
kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu. 
W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwana zarzuciła naruszenie 
przepisów postępowania, to jest art. 203 § 2 k.p.c. oraz art. 98 § 1 w zw. z art. 391 
§ 1 k.p.c. Wniosła o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i orzeczenie o kosztach 
postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Uzasadnienie zarzutów zażalenia sprowadza się do twierdzenia, że brak jest 
podstaw do uznania pozwanej za stronę przegrywającą postępowanie apelacyjne, 
bowiem powódka cofnęła powództwo w związku z wejściem w posiadanie spornych 
pomieszczeń w wyniku naruszenia posiadania, natomiast pozwana ich dobrowolnie 
nie wydała, a zatem nie zaspokoiła roszczenia powódki. 
Zasadą jest (art. 203 § 2 k.p.c.), że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek 
zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda 
bez względu na przyczynę cofnięcia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
16 lutego 2011 r., II CZ 203/10, niepubl.). Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią 
orzecznictwa Sądu Najwyższego, dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady 
w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla 
celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności 
istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy 
cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego 
w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów 
o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) pozwanego należy uznać wówczas za stronę 
przegrywającą sprawę (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2010 r., 

 
3 
V CZ 1/10, niepubl. z dnia 10 lutego 2011 r., IV CZ 111/10, niepubl., z dnia 
24 sierpnia 2011 r., IV CZ 34/11, niepubl., z dnia 12 stycznia 2012 r., IV CZ 117/11, 
niepubl). 
Powódka 
wniosła 
o 
nakazanie 
pozwanej 
dopuszczenia 
do 
współposiadania  części nieruchomości wspólnej obejmującej pomieszczenie 
kotłowni. Zważywszy na fakt, że pozwana jeszcze przed wydaniem wyroku przez 
Sąd I Instancji oświadczyła, że opróżniła kotłownię i jest ona w stanie wolnym, 
wobec czego wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie, a nadto na rozprawie 
przed Sądem Okręgowym wskazała na nową okoliczność tj. wyłączne 
dysponowanie kluczami do pomieszczenia kotłowni przez powódkę, nie ma 
podstaw do przyjęcia zasadności twierdzenia skarżącej, że pomieszczenie kotłowni 
zostało zajęte przez powódkę bezprawnie. Również brak przyznania wprost przez 
pozwaną, że zaspokoiła roszczenie powódki pozostaje bez wpływu na ocenę, która 
ze stron w istocie przegrała proces, skoro to pozwana podniosła w toku procesu, 
że powódka już dysponuje pomieszczeniem kotłowni i nie kwestionowała prawnego 
wejścia powódki w posiadanie, jak również faktu, że z pomieszczenia już nie 
korzysta. Mieć również należy na uwadze, że cofnięcie pozwu przez powódkę 
nastąpiło wskutek złożenia przez pozwaną powyższych oświadczeń. 
Prawidłowa jest, zatem ocena Sądu Okręgowego, że pozwaną uznać należy 
za stronę przegrywającą proces wobec zaspokojenia w jego toku roszczenia 
powódki, a w konsekwencji stosując art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. 
obciążyć kosztami procesu za instancję apelacyjną. 
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 
39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
 
 
 
jw