II CZ 202/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie powoda na postanowienie o kosztach, uznając, że sąd okręgowy prawidłowo ustalił stawkę za kilometr przejazdu pełnomocnika.
Powódka złożyła zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego, kwestionując wysokość zasądzonej kwoty zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne, wskazując, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury mają jedynie charakter orientacyjny w postępowaniu cywilnym, a sąd okręgowy miał prawo ocenić prawidłowość wskazanej stawki.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 23 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.662,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 462,00 zł za zwrot kosztów dojazdu pełnomocnika. Powódka zaskarżyła to postanowienie w części dotyczącej kosztów dojazdu, domagając się wyższej kwoty i zarzucając naruszenie przepisów k.p.c. przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do obciążenia pozwanej obowiązkiem zwrotu rzeczywiście poniesionych kosztów. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, stwierdzając, że jest ono bezzasadne. Podkreślono, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczące stawek za używanie samochodów prywatnych do celów służbowych mają w postępowaniu cywilnym jedynie znaczenie orientacyjne. Sąd Okręgowy był uprawniony do oceny prawidłowości wskazanej stawki za kilometr, zwłaszcza że powódka nie wykazała, by poniosła koszty wyższe niż ustalone. Sąd Najwyższy zaznaczył, że w przypadku jednorazowego dojazdu na rozprawę, koszty sprowadzają się do kosztu paliwa, a powódka nie wykazała, by przyjęta stawka była niższa od rzeczywistego poziomu poniesionych kosztów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczące stawek za używanie samochodów prywatnych do celów służbowych mają jedynie znaczenie orientacyjne w postępowaniu cywilnym. Sąd jest uprawniony do oceny prawidłowości wskazanej stawki, a koszty dojazdu na rozprawę sprowadzają się do kosztu paliwa.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury ma charakter pomocniczy, a sąd okręgowy miał prawo ocenić stawkę za kilometr. Powódka nie wykazała, że poniosła wyższe koszty dojazdu niż ustalone.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
pozwana
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | powódka |
| Przedsiębiorstwo Budowlano Remontowe Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością | spółka | pozwana |
Przepisy (9)
Główne
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 98 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 99
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 109 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 233
Kodeks postępowania cywilnego
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu art. 12 § ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu § § 6 pkt 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy § § 2 ust. 1 lit. b
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury mają jedynie znaczenie orientacyjne w postępowaniu cywilnym. Sąd Okręgowy był uprawniony do oceny prawidłowości wskazanej stawki za kilometr. Koszty dojazdu na rozprawę sprowadzają się do kosztu paliwa. Powódka nie wykazała, by poniosła koszty dojazdu wyższe niż ustalone.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz art. 109 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do obciążenia pozwanej obowiązkiem zwrotu rzeczywiście poniesionych kosztów dojazdu pełnomocnika powódki na rozprawę.
Godne uwagi sformułowania
przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. nie mają wprost zastosowania na gruncie postępowania cywilnego maksymalne stawki określone w § 2 tego rozporządzenia mają jedynie znaczenie orientacyjne i nie mogą stanowić bezwzględnej podstawy obliczenia wysokości kosztów, których zwrotu może żądać strona w sytuacji, w której zwrot kosztów dojazdu dotyczy jednorazowego dojazdu na rozprawę, trudno mówić o ponoszeniu takich kosztów, a zatem koszty sprowadzają się do kosztu paliwa
Skład orzekający
Jan Górowski
przewodniczący
Wojciech Katner
członek
Maria Szulc
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie wysokości zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę w postępowaniu cywilnym, stosowanie przepisów rozporządzeń pomocniczo."
Ograniczenia: Dotyczy głównie kwestii kosztów postępowania, nie rozstrzyga meritum sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej kwestii kosztów postępowania, a konkretnie zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika. Rozstrzygnięcie opiera się na utrwalonej linii orzeczniczej.
Dane finansowe
zwrot kosztów postępowania: 1662 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 202/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Wojciech Katner SSA Maria Szulc (sprawozdawca) w sprawie z powództwa "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. przeciwko Przedsiębiorstwu Budowlano Remontowemu Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2011r., zażalenia strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 23 lipca 2010 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 23 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.662,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 462,00 zł tytułem zwrotu kosztów stawiennictwa pełnomocnika powódki na rozprawie. Kwota ta została obliczona w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika stosownie do § 6 pkt 6 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) oraz w części dotyczącej zwrotu kosztów dojazdu posiłkowo w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.), określającego maksymalne stawki za 1 kilometr przejazdu samochodem prywatnym. Sąd Okręgowy ustalił wysokość stawki na kwotę 0,50 zł, stwierdzając, że pełnomocnik powoda nie wykazał, by poniósł koszty przejazdu przekraczające tę kwotę. W zażaleniu z dnia 13 września 2010 r. powód zaskarżył powyższe postanowienie w części nie uwzględniającej wniosku o zasądzenie kosztów procesu ponad kwotę 1662 złote tj. do kwoty 311 złotych z tytułu zwrotu kosztów dojazdu, i zarzucił naruszenie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz art. 109 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do obciążenia pozwanej obowiązkiem zwrotu rzeczywiście poniesionych kosztów dojazdu pełnomocnika powódki na rozprawę. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 1.972,28 złote wraz z kosztami postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. W uzasadnieniu zarzutów zażalenia powódka kwestionuje wysokość stawki przyjętej przez Sąd Okręgowy jako podstawę wyliczenia należnych kosztów 3 dojazdu. Jak zauważył sama skarżąca, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. nie mają wprost zastosowania na gruncie postępowania cywilnego. Z uwagi na to, maksymalne stawki określone w § 2 tego rozporządzenia mają jedynie znaczenie orientacyjne i nie mogą stanowić bezwzględnej podstawy obliczenia wysokości kosztów, których zwrotu może żądać strona. Zgodnie z powołanym przez skarżącą postanowieniem Sądu Najwyższego z 27 listopada 2002 r., III CZP 13/02 (OSNC 2004, nr 1, poz. 6), pełnomocnik strony nie ma obowiązku udowodnienia wysokości pozycji przedstawionych w spisie kosztów. Kwoty te mogą jednak podlegać badaniu przez sąd na zasadach ogólnych (art. 233 k.p.c.) z urzędu lub na wniosek strony przeciwnej. Skoro w spisie kosztów została wskazana podstawa wyliczenia kosztów dojazdu, Sąd Okręgowy był uprawniony do oceny jej prawidłowości, zwłaszcza, że skarżący nie wskazywał na wyliczenie ich zgodnie z rzeczywiście poniesionymi kosztami, a jedynie na zastosowanie stawek maksymalnych wynikających z cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Mieć należy na uwadze, że przepisy rozporządzenia dotyczą sytuacji używania samochodu prywatnego do celów służbowych w dłuższym okresie czasu, a zatem w sytuacji, w której właściciel samochodu ponosi także inne koszty jego eksploatacji, niż paliwo. Przyjęta stawka może, ale nie musi odpowiadać maksymalnej i jest ustalana umową stron. Natomiast w sytuacji, w której zwrot kosztów dojazdu dotyczy jednorazowego dojazdu na rozprawę, trudno mówić o ponoszeniu takich kosztów, a zatem koszty sprowadzają się do kosztu paliwa. W zażaleniu nie wykazano, by stawka przyjęta przez Sąd Okręgowy była niższa od rzeczywistego poziomu kosztów poniesionych przez pełnomocnika. Ponieważ przepisy rozporządzenia mogą mieć zastosowanie w sprawie jedynie pomocniczo, samo wskazanie stawki za kilometr wymienionej w jego § 2 ust. 1 lit. b wraz z podaniem pojemności skokowej silnika pojazdu, jakim poruszał się pełnomocnik, nie stanowi dostatecznego sposobu zakwestionowania rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI