II CZ 2/11

Sygn. akt II CZ 2/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Iwona Koper (przewodniczący) 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
w sprawie ze skargi F. K. 
o wznowienie postępowania  
w sprawie z powództwa D. K. i D. F. 
przeciwko Z. K. 
o ustalenie ojcostwa i roszczenia z ojcostwem związane 
zakończonej: 
wyrokiem Sądu Rejonowego w K.  
z dnia 2 maja 1984 r.,  
oraz w następstwie rewizji pozwanego Z. K. 
wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K.  
z dnia 17 września 1985 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie 
Cywilnej  
w dniu 15 kwietnia 2011 r., 
zażalenia skarżącego F. K.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 18 listopada 2010 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie i zasądza od F. K. na rzecz D. K. kwotę 120 
(sto 
dwadzieścia) 
zł 
tytułem 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. odrzucił 
skargę F. K. o wznowienie postępowania w sprawie z   powództwa D. K. i D. F. 
przeciwko Z. K. o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, zakończonej 
prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 17 września 1985 r.  
Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwany brał aktywny udział w postępowaniu 
objętym skargą, korzystał z pomocy pełnomocnika i wraz z nim uczestniczył 
w   rozprawach poprzedzających wydanie wyroków przez Sądy obu instancji. 
Powołanie podstawy wznowienia postępowania w postaci pozbawienia możności 
działania, przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., musi być zatem – w świetle art. 
407§ 1 k.p.c. - uznane za spóźnione. 
Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku nie jest 
możliwe żądanie wznowienia postępowania z powołaniem się na  wykrycie środków 
dowodowych, których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu 
(art. 408 k.p.c.). Skarga w zakresie podstawy wznowienia, odwołującej się do 
możliwość przeprowadzenia obecnie dowodu z badań DNA, podlega odrzuceniu 
z  uwagi na upływ powyższego terminu. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie F. K. wniósł o jego uchylenie 
podnosząc zarzuty naruszenia art. 401 pkt 2 k.p.c., art. 403 § 2, art. 407 i  art. 410 
k.p.c. 
W odpowiedzi na zażalenie D. K. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania - gdy 
podstawą jest pozbawienie strony możności działania -  wnosi się w terminie 
trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej 
organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarżący nie kwestionował ustalenia, że 
pozwany dowiedział się o zaskarżonym wyroku w dniu jego ogłoszenia. Nie ma 
więc żadnych podstaw do podważenia prawidłowej oceny Sądu Okręgowego, że 
skarżący nie mógł skutecznie powołać się na wskazaną wyżej podstawę 
wznowienia. 

 
3 
Przesłanką odrzucenia skargi w zakresie podstawy określonej w art. 403 § 2 
k.c. było stwierdzenie przez Sąd Okręgowy upływu pięcioletniego terminu do jej 
wniesienia, przewidzianego w art. 408 k.c. W zażaleniu skarżący nie  odniósł się do 
tego ustalenia. Powołał się jedynie na nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy – 
z  naruszeniem art. 410 k.p.c. - okoliczności, że zachowanie terminu do wniesienia 
skargi nie było możliwe. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić 
należy, ze nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku.  
Stwierdzając wniesienie skargi  po upływie przepisanego terminu sąd – 
stosownie do art. 410 k.p.c.- zobligowany był ją odrzucić. O naruszeniu 
wymienionego przepisu przez Sąd Okręgowy nie może być zatem mowy. 
W   orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że nie jest 
dopuszczalne 
przywrócenie 
terminu 
do 
wniesienia 
skargi 
o 
wznowienie 
postępowania, jeżeli zostanie ona wniesiona po upływie pięciu lat od 
uprawomocnienia się wyroku (zob. postanowienie z dnia 14 kwietnia 1999 r., 
II  UKN 178/99, OSNP 2000, nr 15, poz. 599). Skład orzekający zapatrywanie to 
w  pełni podziela. 
Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. 
należało orzec, jak w sentencji.