II CZ 2/08
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej osobiście bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez uczestniczkę postępowania A. G., uznając brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i traktując późniejsze pismo profesjonalnego pełnomocnika jako uzupełnienie. Sąd Najwyższy uznał, że uzupełnienie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, wniesionej osobiście, nie spełnia wymogów formalnych i nie może być traktowane jako samodzielna skarga, zwłaszcza po upływie terminu.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie uczestniczki postępowania A. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w P., które odrzuciło jej skargę kasacyjną z powodu wniesienia jej osobiście, bez zachowania wymaganego przymusu adwokacko-radcowskiego. Skarżąca w zażaleniu podnosiła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując samoistność pisma z dnia 7 września 2007 r. jako skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 871 § 1 k.p.c., podkreślił obowiązek zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, który dotyczy również czynności podejmowanych przed sądem niższej instancji. Stwierdzono, że skarga kasacyjna została wniesiona osobiście, a późniejsze pismo profesjonalnego pełnomocnika, mimo że stanowiło uzupełnienie, nie mogło konwalidować wadliwie wniesionej skargi. Dodatkowo, pismo to zostało złożone po upływie terminu do jej wniesienia i nie spełniało wymogów formalnych samodzielnej skargi kasacyjnej. W związku z tym, zażalenie zostało uznane za bezzasadne i oddalone.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, uzupełnienie przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę osobiście nie spełnia wymagań formalnych i nie może być traktowane jako samodzielna skarga kasacyjna, zwłaszcza jeśli zostało złożone po upływie terminu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na art. 871 § 1 k.p.c. nakazujący zastępstwo przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed SN, co dotyczy również czynności przed sądem niższej instancji. Uznano, że późniejsze pismo pełnomocnika nie mogło konwalidować wadliwie wniesionej skargi, a ponadto zostało złożone po terminie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
uczestniczka postępowania A. G. (w zakresie zażalenia)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| K. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| M. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Ł. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| W. G. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| A. G. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| S. O. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| G. U. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| S. U. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 871 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.
Pomocnicze
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 3983
Kodeks postępowania cywilnego
Określa wymogi formalne skargi kasacyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Uzupełnienie skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez profesjonalnego pełnomocnika nie spełnia wymogów formalnych. Pismo złożone po terminie nie może być traktowane jako samodzielna skarga kasacyjna.
Odrzucone argumenty
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych Sądu Okręgowego. Traktowanie pisma z 7 września 2007 r. jako uzupełnienia skargi kasacyjnej. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Godne uwagi sformułowania
uzupełnienie przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście nie spełnia wymagań z art. 871 § 1 k.p.c. Nie można też potraktować tego uzupełnienia, jako samodzielnej skargi kasacyjnej, bowiem niezależnie od tego, że została złożona po upływie dwumiesięcznego terminu od otrzymania przez skarżącą odpisu zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, nie spełnia wymagań z art. 3983 k.p.c.
Skład orzekający
Helena Ciepła
przewodniczący-sprawozdawca
Henryk Pietrzkowski
członek
Krzysztof Strzelczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych skargi kasacyjnej, w szczególności dotyczących przymusu adwokacko-radcowskiego i skutków jego braku."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie skarga kasacyjna została wniesiona osobiście, a następnie uzupełniona przez pełnomocnika.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie dotyczy ważnej kwestii formalnej w postępowaniu cywilnym – przymusu adwokacko-radcowskiego przed Sądem Najwyższym. Jest to istotne dla praktyków prawa, choć nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć.
“Czy skargę kasacyjną można wnieść samemu? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczową zasadę formalną.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 2/08 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Henryk Pietrzkowski SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku R. G., K. G., M. G. i Ł. G. przy uczestnictwie W. G., A. G., S. O., G. U. i S. U. o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r., zażalenia uczestniczki postępowania A. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt II Ca (…) w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej z dnia 24 lipca 2007 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania A. G., jako wniesioną osobiście bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Skarżąca w zażaleniu na to postanowienie zarzuciła, że Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż pismo z dnia 7 września 2007 r. jest samoistną skargą kasacyjną. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia alternatywnie o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o jej przyjęcie do rozpoznania. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przez Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Tymczasem skarżąca wniosła skargę kasacyjną sporządzoną osobiście w dniu 24 lipca 2007 r. z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 10 sierpnia 2007 r. Sąd Okręgowy w P. wezwał skarżącą do oświadczenia się co do charakteru prawnego wniesionej skargi w terminie siedmiodniowym. W dniu 7 września 2007 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł pismo będące w istocie uzupełnieniem skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżącą. Według ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego uzupełnienie przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście nie spełnia wymagań z art. 871 § 1 k.p.c. Nie można też potraktować tego uzupełnienia, jako samodzielnej skargi kasacyjnej, bowiem niezależnie od tego, że została złożona po upływie dwumiesięcznego terminu od otrzymania przez skarżącą odpisu zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, nie spełnia wymagań z art. 3983 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1997 r. – III CZ 84/97, niepubl.) Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 3941 § 3 oraz art. 39814 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI