II CZ 1976/14

Sygn. akt II Cz 1976/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SO Tomasz Szaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. C. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej na skutek zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 29 września 2014 roku , sygn.. akt VI Co 289/14 oddala zażalenie. Sygn. akt II Cz 1976/14 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 29 września 2014 r. sygn.. akt VI Co 289/14 Przewodniczący zwrócił J. C. wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 130 § 1 k.p.c. J. C. na mocy zarządzenia z dnia 01 lipca 2014r. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej przez złożenie osobiście przez siebie podpisanego i kompletnie wypełnionego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Do zobowiązania dołączono druk oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Odpis zarządzenia został doręczony wnioskodawcy w dniu 08 lipca 2014 r. Wnioskodawca w zakreślonym terminie nie usunął braków formalnych wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 130 § 1 k.p.c. , jeżeli pismo procesowe nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę, pod rygorem zwrócenia pisma, do poprawienia lub uzupełnienia go w terminie tygodniowym. Po bezskutecznym upływie terminu przewodniczący zwraca pismo stronie ( art. 130 § 2 k.p.c. ). Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł J. C. wnosząc o uchylenie zarządzenia albowiem jest to dokument fałszywego matactwa. Wskazał m.in., iż zarządzenie jest dowodem bezprawia i represji dokonywanych przez Prezesów i Sędziów Sądu Rejonowego w Gryficach. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne, a wydane zarządzenie należy uznać za trafne. W myśl przepisu art. 48 ust 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym skargę konstytucyjną sporządzają adwokat lub radca prawny, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Przepis ust. 2 przewiduje możliwość zwrócenia się do sądu rejonowego jego miejsca zamieszkania o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego , jeżeli skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów pomocy prawnej. A zatem w myśl art. 117 1 § 1 kodeksu postępowania cywilnego osoba fizyczna dołącza do wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o swoim stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Oświadczenie sporządza się według ustalonego wzoru. (…). Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Ponieważ wniosek ten nie zawierał oświadczenia o jakim traktuje wyżej przywołany art. 117 1 k.p.c. skarżący został w trybie art. 130 k.p.c. zobowiązany do jego złożenia, w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Co istotne wraz ze zobowiązaniem strona otrzymała stosowny druk oświadczenia. Zobowiązanie J. C. odebrał dnia 08 lipca 2014 r. nie reagując w żaden sposób na wezwanie Sądu. Powyższe spowodowało, iż zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący zwrócił wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Prawidłowo zatem wobec nieusunięcia braków wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, Przewodniczący zwrócił wniosek. Skarżący w swym zażaleniu, w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności będących podstawą rozstrzygnięcia, ani ich nie zakwestionował. W szczególności nie podważył faktu, że nie wykonał nałożonego na niego zobowiązania. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) (...)