II CZ 19/10

Sygn. akt II CZ 19/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 kwietnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Dończyk 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
w sprawie ze skargi S. K. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu 
Okręgowego w S. z dnia 22 października 2008 r., 
sygn. akt I Ca (…) 
w sprawie z wniosku S. K. i D. K. 
przy uczestnictwie Z. Ł. i Z. Ł. 
o rozgraniczenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2010 r., 
zażalenia wnioskodawcy S. K. 
na postanowienie Sądu Okręgowego w S. 
z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I Ca (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Wnioskodawca zaskarżył w całości zażaleniem postanowienie Sądu Okręgowego 
z dnia 26 października 2009 r. odrzucające jego skargę o wznowienie postępowania. 
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy stwierdził, że nie 
zachodzą podstawy wznowienia postępowania określone w art. 403 § 1 i § 2 k.p.c., 

 
2 
ponieważ wnioskodawca nie wykazał ani nie uprawdopodobnił jakiegokolwiek wpływu 
na wynik postępowania aktu własności, na który powołuje się w skardze. Nadto Sąd 
uznał, że badanie dopuszczalności wznowienia wymaga ustalenia, czy podstawa 
wznowienia rzeczywiście istnieje. 
W zażaleniu skarżący zakwestionował dokonaną przez Sąd wykładnię art. 403 § 
2 k.p.c., iż dla istnienia podstawy wznowienia konieczne jest uprawdopodobnienie przez 
skarżącego związku przyczynowego pomiędzy nowymi faktami i dowodami a 
zakończonym postępowaniem. W ocenie żalącego, dla ziszczenia się przesłanki z art. 
403 § 2 k.p.c. nie jest konieczne uprawdopodobnienie przez stronę wpływu nowego 
dowodu dla wyniku prawomocnie zakończonego postępowania. Zdaniem skarżącego, 
wpływ nowego dowodu na wynik zakończonego postępowania jest bez znaczenia dla 
istnienia podstawy wznowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Trafne 
jest 
stanowisko 
Sądu 
zawarte 
w 
uzasadnieniu 
zaskarżonego 
postanowienia, że dla oceny istnienia podstawy wznowienia postępowania określonej w 
art. 403 § 2 k.p.c. istotne jest uprawdopodobnienie wpływu nowych okoliczności 
faktycznych czy środków dowodowych na wynik postępowania, bo wpływ ten przesądza 
o niezbędnym ustaleniu rzeczywistego istnienia podstawy wznowienia, a nie tylko jej 
werbalnego wyartykułowania. Innymi słowy, badanie dopuszczalności wznowienia 
postępowania wymaga ustalenia przez Sąd, czy podstawa wznowienia rzeczywiście 
istnieje (v. postanowienie SN z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 71/08, OSNC-ZD 2009, nr 
4, poz. 88). Już wcześniej w orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że wykrycie nowych 
okoliczności faktycznych czy środków dowodowych stwarza tylko wówczas podstawę 
wznowienia postępowania, gdy odkryte zostały takie okoliczności faktyczne lub środki 
dowodowe zaszłe poza postępowaniem dowodowym, które istniały już przed 
uprawomocnieniem się orzeczenia ale nie były znane stronie, ale zarazem takie, które 
mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (v. postanowienie SN z dnia 17 
grudnia 2004 r., II CZ 146/04, niepubl.). Ocena istnienia podstaw do wznowienia 
postępowania obejmuje bowiem ocenę rzeczywistego istnienia powołanych w skardze 
okoliczności uzasadniających złożenie skargi i ich wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a 
nie powołania się na przepisy regulujące dopuszczalność wznowienia postępowania (v. 
postanowienie SN z dnia 23 lutego 2006 r., I CZ 3/06, niepubl.). 

 
3 
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 
39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.