IV CZ 153/11

Sygn. akt IV CZ 153/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 19 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
 
w sprawie ze skargi W. J. P. i  K.   O. - P. 
na postanowienie Komornika Sądowego z dnia 26 lipca 2011 r.                                           
w sprawie Km …/11, 
w sprawie z wniosku wierzyciela Podlasko - Mazurskiego Banku Spółdzielczego  
w Z. 
przeciwko dłużnikom W. J. P. i K. O. – P. 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 19 kwietnia 2012 r., 
zażalenia dłużników  
na orzeczenie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim  
postanowienia Sądu Okręgowego w . 
z dnia 19 października 2011 r.,  
 
1. odrzuca zażalenie, 
2. zasądza od W. P. i K. O. – P. na rzecz Podlasko - 
Mazurskiego Banku Spółdzielczego w Z. kwotę 300 
(trzysta) 
zł 
tytułem 
zwrotu 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego w postępowaniu zażaleniowym. 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 W postępowaniu egzekucyjnym  toczącym z wniosku wierzyciela Podlasko-
Mazurskiego Banku Spółdzielczego, dłużnicy – W. P. i K. O.-P. złożyli skargę na 
czynność komornika w postaci  postanowienia Komornika przy Sądzie Rejonowym 
w B. z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt AW Km … . Rozstrzygając o skardze, Sąd 
Rejonowy postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. uchylił punkt 5 tego 
postanowienia, w pozostałej  części oddalił skargę i wnioski dłużników 
o wstrzymanie 
wykonania 
zaskarżonego 
postanowienia 
i 
o 
zawieszenie 
postępowania wywołanego skargą dłużników. Ponadto oddalił wniosek dłużników 
o zasądzenie od wierzyciela  na ich rzecz kosztów postępowania. Na skutek 
zażaleń dłużników i wierzyciela od tego postanowienia, Sąd Okręgowy w B. 
postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. oddalił oba zażalenia i  zasądził od 
dłużników, solidarnie na rzecz wierzyciela, kwotę 1830 zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania odwoławczego.  
Rozstrzygnięcie 
o 
kosztach 
postępowania 
odwoławczego 
zostało 
zaskarżone przez dłużników, którzy zarzucili naruszenie art. 770 k.p.c., art. 98 § 2 
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., a także § 12 ust. 2 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 8 
oraz w związku z § 10 ust. 1 pkt 7 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców 
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Skarżący wnosili 
o uchylenie zaskarżonego postanowienia, domagali się nadto zasądzenia od 
wierzyciela na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.  
W odpowiedzi na zażalenie wierzyciel wniósł o odrzucenie zażalenia oraz 
zasądzenie od dłużników na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego 
w postępowaniu zażaleniowym.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje 
na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i na 
postanowienie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia 
sądu pierwszej instancji. Z kolei  § 2 powołanego artykułu stanowi, że  w sprawach, 

 
3 
w 
których 
przysługuje 
skarga 
kasacyjna, 
zażalenie 
przysługuje 
także 
na  postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, 
z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1  k.p.c., a także postanowień 
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej 
instancji. 
Przytoczone przepisy zostały zamieszczone w rozdziale 2 działu V tytułu VI 
księgi pierwszej części pierwszej kodeksu, regulującej postępowanie rozpoznawcze 
w procesie, natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu 
egzekucyjnym. Zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c., przepisy o procesie stosuje się 
odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w kodeksie, chyba 
że  przepisy szczególne stanowią inaczej. Rozważenia wymagała zatem kwestia, 
czy art. 3941 k.p.c. może być stosowany, odpowiednio, w postępowaniu 
egzekucyjnym, unormowanym w części trzeciej kodeksu. Stosownie do ogólnie 
przyjętego w orzecznictwie i w doktrynie pojmowania zasad „odpowiedniego” 
stosowania przepisów, niektóre z nich znajdują zastosowanie wprost, bez żadnych 
modyfikacji 
i 
zabiegów 
adaptacyjnych, 
inne 
tylko 
pośrednio, 
a 
więc 
z  uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności postępowania, w którym znajdują 
zastosowanie, a  jeszcze inne w ogóle nie będą mogły być wykorzystane. 
Stosowanie „odpowiednie” oznacza w szczególności niezbędną adaptację 
(i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form 
danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego 
postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają 
być zastosowane (zob. np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15 września 
1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, z. 12, poz. 177). Rozważając przeto  problem 
odpowiedniego stosowania art. 3941 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym, trzeba 
uwzględnić, że kwestia zaskarżania postanowień wydanych w tym postępowaniu 
została uregulowana w art. 7674 § 1, 2 i 3 k.p.c. Stosownie do § 1 tego artykułu, 
w brzmieniu ustalonym  ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. Nr 172, poz. 1804), 
zażalenie przysługuje na postanowienie sądu w wypadkach wskazanych w ustawie. 
Według § 2, w brzmieniu ustalonym  ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz.U. 
z 2005 r. Nr 13, poz. 98), na postanowienie sądu drugiej instancji wydane 
po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. I wreszcie, w myśl § 3, 

 
4 
dodanego przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r. (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), 
w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem 
prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Jak zatem wynika z przytoczonych 
unormowań, ustawodawca w sposób wyraźny wyłączył możliwość odpowiedniego 
stosowania 
w 
postępowaniu 
egzekucyjnym 
przepisów 
o 
skardze 
kasacyjnej  i skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia. Uwzględnienie tych unormowań prowadzi do wniosku, że nie ma 
również podstaw do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 3941 k.p.c. 
Wobec niedopuszczalności 
skargi 
kasacyjnej 
oraz 
skargi 
o 
stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, odpowiednie stosowanie 
przepisów art. 3941 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c. nie wchodzi w ogóle w rachubę. 
Nie  ma tym samym argumentów przemawiających za stosowaniem art. 3941 § 1 
pkt 2 k.p.c., ponieważ przepis ma charakter wyjątkowy i jako taki podlega wykładni 
restryktywnej. W konsekwencji, jego odpowiednie stosowanie prowadzić musi do 
wniosku, że w postępowaniu egzekucyjnym nie może on być w ogóle wykorzystany 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego dnia 14 marca 2012 r., II CZ 188/11, 
nie publ.). Dlatego też Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370, 
397 § 2, 39821 i 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.  
Na marginesie zauważa się, że  Sąd Okręgowy  winien   sprostować  
zaskarżone postanowienie - wskazana liczbowo w sentencji kwota, jako zasądzona 
solidarnie od dłużników na rzecz wierzyciela, nie jest tożsama z kwotą wskazaną 
słownie.     
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 
§ 1 i 3 w związku z art. 108 § 1 i art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz § 6 
pkt 3 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę 
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). 
jw