II Cz 185/14

Sygn. akt II Cz 185/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący - SSO Piotr Starosta Sędziowie - SO Wojciech Borodziuk SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Skarbu Państwa – (...) Prokuratury Rejonowej w (...) z udziałem M. K. o zezwolenie na sprzedaż pojazdu złożonego do depozytu sądowego na skutek zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I Ns 992/13 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 185/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I Ns 992/13, Sąd Rejonowy w Inowrocławiu zezwolił wnioskodawcy Skarbowi Państwa – Prokuraturze Rejonowej w (...) na sprzedaż złożonego do depozytu sądowego postanowieniem tego Sądu z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ns 375/13, pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) , według przepisów o egzekucji z ruchomości – z tym zastrzeżeniem, że suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży. W uzasadnieniu Sąd, wskazał, że postanowienie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ns 375/13, jest prawomocne oraz podzielił stanowisko wnioskodawcy, że przechowywanie pojazdu jest niewspółmiernie wysokie w stosunku do jego wartości (3.000 zł). Zażalenie na postanowienie złożył wnioskodawca, wnosząc o jego zmianę poprzez wskazanie sposobu sprzedaży pojazdu złożonego do depozytu sądowego oraz organu egzekucyjnego właściwego do wykonania tej czynności. W ocenie skarżącego Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepojętych depozytów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Zarzuty apelacyjne w zasadzie dotyczą dwóch kwestii wprost uregulowanych w przepisach. W kwestii dotyczącej sposobu sprzedaży ruchomości, należy wskazać, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o likwidacji niepojętych depozytów, depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) o egzekucji z ruchomości. Stosownie do przywołanego przepisu sprzedaż pojazdu złożonego do depozytu sądowego następuje wedle przepisów Kodeksu postępowania cywilnego regulujących egzekucję z ruchomości (Część III Tytuł II Dział I), co też zostało stwierdzone wprost w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast w kwestii organu, który zobowiązanego do przeprowadzenia egzekucji, to art. 693 22 k.p.c. wprost stanowi, że do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, że powyższe kwestie wprost regulują przepisy, Sąd Okręgowy uznał, iż nie podstawy do umieszczania tych danych w sentencji orzeczenia. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił zażalenie jako niezasadne na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.