II CZ 183/12

Sygn. akt II CZ 183/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 7 lutego 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) 
SSA Monika Koba 
 
 
w sprawie z wniosku D. S. 
przy uczestnictwie H. M. K., W. P. G. 
i A. S. G. 
o zasiedzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2013 r., 
zażalenia wnioskodawcy 
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 27 września 2012 r.,  
 
 
1) oddala zażalenie; 
2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania 
H. M. K. kwotę 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) zł 
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
Uzasadnienie  

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił 
skargę kasacyjną wnioskodawcy. Orzeczenie to został zaskarżone przez 
wnioskodawcę zażaleniem, które postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. Sąd 
Okręgowy odrzucił. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z dnia 30  sierpnia 
2012 r., doręczonym w dniu 5 września 2012 r., skarżący został wezwany do 
uiszczenia opłaty od wniesionego pisma procesowego oraz złożenia jego dwóch 
odpisów. 
Wnioskodawca 
uczynił 
zadość 
jedynie 
pierwszemu 
wymaganiu 
zarządzenia, co musiało, zdaniem Sądu Okręgowego, doprowadzić do odrzucenia 
zażalenia na podstawie art. 370 w zw. z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. 
Od powyższego postanowienia wnioskodawca złożył zażalenie, zarzucając 
naruszenie art. 3941 § 3 k.p.c. przez jego niezastosowanie. Skarżący wskazał 
także, iż w sprawie zachodzi nieważność postępowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.), 
którą  Sąd Najwyższy powinien wziąć pod uwagę z urzędu ze względu na to, 
że  w  postępowaniu uczestniczka postępowania H. K. była reprezentowana przez 
nienależycie umocowanego pełnomocnika – Z. W. Wnioskodawca wniósł o 
uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3941 § 3 k.p.c., do postępowania zażaleniowego przed Sądem 
Najwyższym ma zastosowanie art. 394 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi między 
innymi, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom stawianym pismu 
procesowemu, w tym więc wymaganiom określonym w art. 128 k.p.c., według 
którego do pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy. Wymaganiu temu nie 
sprostała strona skarżąca, która mimo wezwania przez Przewodniczącego Sądu 
Okręgowego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, nie nadesłała 
żądanych odpisów wniesionego środka odwoławczego. W tej sytuacji, Sąd 
Okręgowy zasadnie orzekł o odrzuceniu zażalenia, którego braków formalnych 
wnioskodawca nie uzupełnił. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowiły 
przepisy zawarte w art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, art. 370 oraz 13 § 2 k.p.c. 
Wskazanie przez Sąd Okręgowy art. 397 § 2 k.p.c. zamiast 39821 k.p.c. nie ma 

 
3 
znaczenia, gdyż mimo błędnego uzasadnienia, zaskarżone orzeczenie odpowiada 
prawu.  
Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie odrzucające zażalenie 
z powodu nie uzupełnienia warunków formalnych nie podlega badaniu, czy 
w postępowaniu poprzedzającym to orzeczenie doszło do uchybień przepisom 
postępowania, w tym skutkującym jego nieważnością, nie mających związku 
z postępowaniem sanacyjnym dotyczącym wniesionego środka odwoławczego.  
 
Takie badanie 
byłoby 
dopuszczalne 
dopiero 
wówczas, 
gdyby 
środek 
odwoławczy został skutecznie wniesiony (por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 11 maja 2001 r., III CZ 28/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 12). 
Z 
tych 
przyczyn 
zażalenie 
jako 
bezzasadne 
podlegało 
oddaleniu 
na  podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach 
postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 
§ 1, art. 39821, art. 3941 §  3 i art. 13 § 2 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
es