II CZ 18/13

Sygn. akt II CZ 18/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wojciech Katner (przewodniczący)
‎
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
‎
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa Szkoły /…/
w W.
‎
przeciwko S. K. i A. S.
‎
o wydanie nieruchomości,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2013 r.,
‎
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Okręgowego w S.
‎
z dnia 20 grudnia 2012 r.,
przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w S. właściwemu do rozpoznania zażalenia.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia
28 marca 2012 r. wydanym n
a skutek apelacji pozwanych zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 3  października 2008 r. w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od powódki – Szkoły/…/ na rzecz pozwanych, S. K. i A. S., solidarnie kwotę 3 617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą i  drugą instancję oraz kwotę 707 zł tytułem zwrotu opłaty od apelacji.
Powódka wniosła zażalenie do Sądu Najwyższego na rozstrzygnięcie o  kosztach w  części obejmującej kwotę 3 600 zł, domagając się zmiany postanowienia w tej części i  zasądzenia na rzecz pozwanych kwoty 557 zł z tytułu kosztów procesu za obie instancje. Zarzuciła naruszenie § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28  września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez jego niezastosowanie i naruszenie § 6 pkt 5 tego rozporządzenia przez błędne zastosowanie. Wskazała, że podstawę prawną ustalania wysokości wynagrodzenia pełnomocnika powinien stanowić § 10 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna za prowadzenie sprawy o  wydanie nieruchomości rolnej, co było przedmiotem sporu, wynosi 360 zł, zatem koszty z tego tytułu za obie instancje wynosiły 557 zł.
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 3 października 2012 r., II CZ 111/12,
uchylił zaskarżone postanowienie w części zasądzającej na rzecz pozwanych koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3 600 zł i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w  S. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o  kosztach postępowania zażaleniowego.
Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r., wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy, nadał punktowi 2 wyroku tego Sądu z  dnia
28 marca 2012  r. takie brzmienie, że zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę 2 417 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą instancję (pkt I a), kwotę 1 067 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kwotę 707 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty od apelacji (pkt I  b), a ponadto zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę 336 zł tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym (pkt II). W  uzasadnieniu wskazał, że o wysokości kosztów zastępstwa w punkcie I a Sąd Okręgowy orzekł już prawomocnie, a o kosztach zamieszczonych w punkcie I b orzekł na podstawie §  10 pkt 2
rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie, mając na względzie, że rozstrzygnięcie co do kwoty 707 zł stanowiącej opłatę od apelacji nie podlegało badaniu w niniejszym postępowaniu.
Powódka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. w punkcie I a, zarzucając naruszenie § 10 pkt 2 rozporządzenia w  sprawie opłat za czynności adwokackie, w punkcie I b, zarzucając naruszenie § 13 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz w punkcie II, zarzucając naruszenie art. 98 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w  sprawie opłat za czynności adwokackie przez jego błędne zastosowanie i § 123 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie I a przez zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kwoty 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w  punkcie I b przez zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kwoty 887 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania apelacyjnego, w tym kwoty 180 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 707 zł tytułem zwrotu opłaty od apelacji, oraz w punkcie trzecim przez zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kwoty 306 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym, w tym kwoty 36 zł tytułem wniesionej przez powódkę opłaty od zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 394
1
§ 1 pkt 2, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 10  marca 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 69, poz. 592)
,
zażalenie do Sądu Najwyższego przysługiwało na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Ustawa
z dnia 16 września 2011 r. o  zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektóre innych ustaw (
Dz. U. Nr 233, poz. 1381) nadała
nowe brzmienie art. 394
1
k.p.c., który obecnie nie przewiduje wniesienia do Sądu Najwyższego zażalenia na rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu. Zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16  września
2011 r., art. 394
1
k.p.c. w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do zaskarżenia orzeczeń wydanych po dniu wejścia w życie ustawy. Ustawa z dnia
16  września
2011 r. weszła w życie dnia 3 maja 2012 r., a zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w S. zostało wydane dnia 20 grudnia 2012  r.
W tej sytuacji nie jest właściwy do rozpoznania zażalenia na to postanowienie Sąd Najwyższy, ale inny skład Sądu Okręgowego w S. (art. 394
2
§ 1 k.p.c.), dlatego Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.
es