II CZ 155/11

Sygn. akt II CZ 155/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 2 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) 
SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa L. G. 
przeciwko M. M. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 2 lutego 2012 r., 
zażalenia pozwanego  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 17 grudnia 2010 r.,  
 
 
1. oddala zażalenie, 
2. przyznaje adw. K. G. od Skarbu Państwa - Sądu 
Apelacyjnego kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł 
podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług 
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej 
pozwanemu w postępowaniu zażaleniowym. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną w dniu 20 
września 2010 r. apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 
czerwca 2007 r., z powodu uchybienia    terminu z art. 369 § 2 k.p.c. do jej 
wniesienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy wskazał, że zaskarżony 
apelacją wyrok zapadł po zamknięciu w dniu 12 czerwca 2007 r. rozprawy, na 
której pozwany nie był obecny, był jednak o jej terminie prawidłowo powiadomiony; 
nadesłał pismo datowane 12 czerwca 2007 r., z którego wynikało, że o 
nieobecności 
na 
rozprawie 
i 
jej 
przyczynach 
informował 
telefonicznie. 
Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2010 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała 
pozwanego do wyjaśnienia w jaki sposób  należy traktować pismo z 12 czerwca 
2007 r., pod rygorem przyjęcia, że   jest to wniosek o sporządzenie  uzasadnienia. 
Pozwany poinformował Sąd, że  podtrzymuje wypowiedź z pisma z dnia 12 
czerwca 2007 r. i wskazał, że jeżeli sprawa będzie się toczyć dalej, wnosi 
o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z  dnia 20 sierpnia 2010 r. 
Sąd Okręgowy ustanowił dla pozwanego adwokata z  urzędu i w dniu 3 września 
2010 r. doręczył mu odpis wyroku z dnia 12 czerwca 2007 r. z uzasadnieniem; 
pełnomocnik ten złożył apelację. Sąd Apelacyjny odrzucając tę apelację ocenił, 
że w przytoczonych okolicznościach brak było podstaw do przyjęcia, iż pozwany 
ma ciągle  otwarty termin do jej wniesienia. Wyrok uprawomocnił się w dniu 4 lipca 
2007 r.,  przeto apelacja, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu.   
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 379 pkt 5 
k.p.c. w związku z art. 5 k.p.c., art. 357 § 2 k.p.c. oraz 108 k.p.c. wnosząc o  jego 
uchylenie. Wniósł nadto o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu  w postępowaniu zażaleniowym. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest bezzasadne. 
 
Pismo pozwanego datowane  12 czerwca 2007 r.,  nadane w placówce  
pocztowej w dniu 13 czerwca 2007 r., miało jednoznaczną treść – pozwany 

 
3 
poinformował jedynie Sąd, że uprzednio zgłaszał telefonicznie, iż będzie nieobecny 
na rozprawie z uwagi na brak pieniędzy na bilet do S. Nie  było  przeto  podstawy 
do wnioskowania, że intencją pozwanego było uzyskanie, na skutek tej treści 
pisma, wyroku z uzasadnieniem, o ile taki miałby zapaść  po rozprawie 
wyznaczonej na dzień 12 czerwca 2007 r.  Również w odpowiedzi na  zarządzenie 
Przewodniczącego Wydziału, którego celem było wyjaśnienie intencji wyrażonej 
w piśmie z 12 czerwca 2007 r., pozwany nie potwierdził przypisywanej mu chęci 
uzyskania wyroku z uzasadnieniem. Nie wchodziła w rachubę możliwość 
potraktowania tego pisma jako wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku 
z uzasadnieniem przy zastosowaniu art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. Z powołanego  
przepisu wynika bowiem dyrektywa rozpoznania pisma zgodnie z jego treścią, 
także wówczas, gdy zostaje ono mylnie oznaczone lub dotknięte jest innymi 
oczywistymi niedokładnościami, natomiast przepis nie dopuszcza możliwości 
przypisania 
pismu 
procesowemu 
innej 
treści 
niż 
w 
nim 
wyrażona. 
Bezskuteczne jest przypisywanie pismu ex post - czy to przez sąd, czy przez stronę 
- domniemanej intencji, nie znajdującej odzwierciedlenia w treści pisma i mającej 
w konsekwencji prowadzić do zmiany tak treści jak i sensu pisma. Działania podjęte 
przez Sąd Okręgowy w sprawie niniejszej w 2010 r., z uwagi na treść 
obowiązujących przepisów, są niezrozumiałe. W żadnej też mierze nie można było 
przyjąć, że doręczenie, z inicjatywy Sądu, uzasadnienia wyroku zapadłego niemal 
3 lata wcześniej, jedynie na podstawie pisma pozwanego usprawiedliwiające 
nieobecność na rozprawie, niweczy skutki upływu terminu do złożenia apelacji. 
Sąd  Apelacyjny trafnie przeto ocenił, że apelacja została złożona z uchybieniem  
ustawowego terminu do jej wniesienia i jako spóźnioną należało ją odrzucić. 
  W zażaleniu skarżący, w osobie ustanowionego pełnomocnika, trafnie 
dowodzi, iż Sąd Apelacyjny nie doręczając mu uzasadnienia zaskarżonego 
postanowienia uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 357 § 2 k.p.c., uchybienie 
to nie miało to jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik  pozwanego 
zapoznał się z uzasadnieniem i w terminie złożył zażalenie.  
Pełnomocnik pozwanego zasadnie też wskazuje, że Sąd Apelacyjny 
odrzucając sporządzoną przez niego apelację, powinien był orzec o kosztach 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
pozwanemu 
z 
urzędu, 
czego 
nie 
uczynił. 

 
4 
Brak   rozstrzygnięcia 
w 
tym 
przedmiocie 
uzasadniał 
złożenie 
wniosku  
o uzupełnienie postanowienia (odpowiednio art. 351 § 1 w związku z art. 361 
k.p.c.), co nie nastąpiło. 
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy, podstawie art. 39814 k.p.c. 
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., oddalił zażalenie. 
O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono  na 
podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze 
(t. jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) w związku z § 6 pkt 6 w związku 
z § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, 
poz. 1348 ze zm.).