II CZ 144/16

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pozwanych M. B. i P. B. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 11 lipca 2016 r., które odrzuciło ich skargę kasacyjną od wyroku z 12 lutego 2016 r. Powodem odrzucenia skargi było uznanie przez Sąd Okręgowy, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie była niższa niż wymagane 50 000 złotych. Pozwani w zażaleniu zarzucili naruszenie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, argumentując, że sprawa dotyczy praw niemajątkowych lub praw niemajątkowych z dochodzonym roszczeniem majątkowym, co wyłączałoby zastosowanie wymogu wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy nie podzielił tego stanowiska. Wskazał, że sprawa, w której powodowie K. G. i T. G. domagali się zaprzestania immisji związanych z promieniowaniem słonecznym pochodzącym z nieruchomości pozwanych (na podstawie art. 222 § 2 w zw. z art. 144 k.c.), jest sprawą o prawa majątkowe. Ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego traktuje sprawy o zaprzestanie immisji jako związane z ochroną prawa własności nieruchomości, a tym samym jako sprawy o prawa majątkowe. Sąd podkreślił, że kryterium rozróżnienia praw majątkowych i niemajątkowych opiera się na typowym interesie, jaki realizują, a do praw majątkowych zalicza się m.in. prawa rzeczowe. Nawet jeśli sprawa może pośrednio wpływać na dobra niemajątkowe, decydujące znaczenie ma główny cel roszczenia i przedmiot ochrony. Sąd zauważył również, że pozwani sami wcześniej uznawali sprawę za majątkową, oznaczając w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia na 11 000 złotych, co czyni ich obecną argumentację próbą obejścia przepisów. W związku z powyższym, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanych jako niezasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający