II CZ 143/98

Sygn. akt II CZ 143/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 grudnia 1998 r. Sąd Najwyższy Izba Cywilna w składzie następującym: Przewodniczący: SSN - Prezes T. Ereciński Sędziowie: SN - G. Filcek SN - J. Suchecki (spraw.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1998 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Z. P. przeciwko J. J. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lipca 1998 r., p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. 2 U Z A S A D N I E N I E Powód wnosił o sprostowanie w wyroku zaocznym Sądu Wojewódzkiego w K. oczywistej omyłki w oznaczeniu imienia pozwanego, które błędnie wskazano w pozwie jako „Janusz” zamiast prawidłowego „Jan”. Sąd Wojewódzki oddalił wniosek, a Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda. Postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył kasacją, którą Sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone orzeczenie nie jest kończącym postępowanie w rozumieniu art. 392 § 1 kpc. Odrzucenie kasacji powód zaskarżył zażaleniem wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i „orzeczenie co do istoty sprawy”. W motywach zażalenia twierdzi, że jeżeli w sprawie niniejszej kasacja jest dopuszczalna co do istoty sporu z uwagi na wartość jego przedmiotu, to należy przyjąć jej dopuszczalność także co do zagadnień nie dotyczących tej istoty, w tym takich jakich dotyczy zażalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że kasacja przysługuje wyłącznie od postanowień kończących sprawę jako całość, natomiast nie przysługuje od postanowień o charakterze incydentalnym. Wynika to m.in. z wykładni prawa zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14.XI. 1996 r., I CKN 7/96 (OSN 3/1997 poz. 31). Zasada ta dotyczy wszelkich postanowień incydentalnych bez względu na to czy kasacja byłaby dopuszczalna co do całości sprawy z uwagi na jej charakter lub wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że orzeczenie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu wcześniejszym ma charakter incydentalny w rozumieniu przedstawionej wykładni (tak też wskazuje Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 2.XI.1997 r., III CZ 56/97 - niepubl.). 3 Z tych względów i z mocy art. 39318 i 39319 oraz art. 397 § 2 i 385 kpc należało orzec, jak w sentencji. jb.