II CZ 14/12

Sygn. akt II CZ 14/12 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 maja 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Wojciech Katner 
 
 
 
w sprawie ze skargi A. S. 
przeciwko J. M. 
o uchylenie wyroku sądu polubownego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 24 maja 2012 r., 
zażalenia pozwanego  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 27 września 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Postanowieniem z 27 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie J. 
M. - pozwanego w sprawie ze skargi A. S. o uchylenie wyroku sądu polubownego w 
części, 
w której 
pozwany 
zaskarżył 
rozstrzygnięcie 
Sądu 
Apelacyjnego 
z  24 sierpnia 2011 r. zasądzające od pozwanego na rzecz skarżącego 48.723 zł 
tytułem kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Sąd Apelacyjny wskazał, 
że nie jest dopuszczalne zażalenie do Sądu Najwyższego na orzeczenie 
rozstrzygające o kosztach procesu przed sądem I instancji, a jako podstawę 
rozstrzygnięcia powołał art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 
i art. 397 § 2 k.p.c.  
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z 27 września 2011 r. zaskarżył J. M. i 
zarzucił, że zostało ono wydane z obrazą art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. przez błędną 
wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postępowaniu o uchylenie wyroku sądu 
polubownego, które ma charakter szczególny.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Odmiennie niż wynika to z zasady ustanowionej w art. 3941 § 2 k.p.c., 
zażalenie do Sądu Najwyższego na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. przysługuje 
wyłącznie na orzeczenia o kosztach procesu wydane po raz pierwszy przez sąd 
drugiej instancji, niezależnie od tego, czy w danej sprawie przysługuje skarga 
kasacyjna, czy też jest ona niedopuszczalna. Zażalenie to może być wniesione 
na  postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były 
przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej instancji. Sądem pierwszej 
instancji w zakresie orzekania o kosztach procesu jest ten sąd, do którego kognicji 
należy orzekanie po raz pierwszy o przedmiocie postępowania i o rozliczeniu jego 
kosztów. Zaskarżeniu zażaleniem podlega więc postanowienie sądu drugiej 
instancji co do kosztów procesu w takim zakresie, w jakim mogło być ono wydane 
tylko przez ten sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie apelacyjne. 
Zaskarżalne zażaleniem do Sądu Najwyższego są orzeczenia o kosztach 
postępowania 
apelacyjnego 
oraz 
orzeczenia 
o  
kosztach 
postępowania 
kasacyjnego, gdyby Sąd Najwyższy po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uchylił wyrok 

 
3 
sądu apelacyjnego i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania 
(art. 108 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). Tylko te orzeczenia podlegają 
kontroli instancyjnej Sądu Najwyższego, jako orzeczenia sądowe, do których należy 
zastosować dyspozycję art. 176 ust. 1 Konstytucji (uzasadnienie wyroku TK 
z 27 marca 2007 r., SK 3/05, OTK-A 2007 nr 3, poz. 32 dotyczące dawnego art. 
39318 § 2 k.p.c.). Nie sposób za skarżącym przyjąć, że w postępowaniu ze skargi 
o uchylenie wyroku sądu polubownego obowiązują inne niż wyżej przytoczone 
reguły zaskarżania do Sądu Najwyższego rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów 
postępowania. Także w postępowaniu o uchylenie wyroku sądu polubownego, 
zmieniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, 
Sąd Apelacyjny działa jako sąd drugiej instancji, który o kosztach postępowania 
pierwszoinstancyjnego orzeka po raz drugi, a nie po raz pierwszy. Zażalenie do 
Sądu Najwyższego na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego postanowienie 
co  do kosztów 
procesu 
przed 
sądem 
pierwszej 
instancji 
jest 
zatem 
niedopuszczalne, o czym trafnie orzekł Sąd Apelacyjny. 
Wniesione zażalenie podlegało więc oddaleniu stosownie do art. 3941 § 3 
w  zw. z art. 39821, w zw. z art. 39814 k.p.c.