II CZ 137/10

Sygn. akt II CZ 137/10 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
SSN Marta Romańska 
 
w sprawie z wniosku Tadeusza C. 
przy uczestnictwie Ewy P. 
o zniesienie współwłasności, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 8 kwietnia 2011 r., 
zażalenia uczestniczki postępowania na orzeczenie o kosztach zawarte  
w postanowieniu Sądu Okręgowego  
z dnia 13 kwietnia 2010 r.,  
 
 
1) 
odrzuca zażalenie w zakresie pkt 1 litera b zaskarżonego 
postanowienia, 
2) 
oddala zażalenie w pozostałym zakresie. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy po  rozpoznaniu 
apelacji uczestniczki postępowania Ewy P. w sprawie z  wniosku Tadeusza C. o 
zniesienie współwłasności od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 listopada 
2009 r. zmienił to postanowienie w ten sposób, że oddalił wniosek i rozstrzygnął o 
kosztach postępowania, w tym zasadzając od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki 
8563,28 tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz 1800 złotych tytułem zwrotu 
kosztów postępowania apelacyjnego. 
Uczestniczka wniosła zażalenie na orzeczenie o kosztach postępowania 
w zakresie postanowienia dotyczącego kosztów postępowania w pierwszej i drugiej 
instancji, domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia (pkt lb i pkt 2) przez 
zasądzenia dodatkowo kwoty 3.022,41 złotych tytułem poniesionych przez 
pełnomocnika uczestniczki kosztów dojazdów na rozprawy sądowe z W. do K. 
Podstawą prawną zażalenia jest naruszenie przez zaskarżone postanowienie art. 
98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 2, 32 ust. 5 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie podlega odrzuceniu w zakresie zaskarżenia postanowienia Sądu 
Okręgowego rozstrzygającego o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej 
instancji (pkt 1 litera b), ponieważ zażalenie takie jest niedopuszczalne na 
podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 
39821 k.p.c. 
W pozostałym zakresie, czyli w odniesieniu do zaskarżenia postanowienia 
w  przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 2) zażalenie podlega 
oddaleniu. Z zażalenia wynika, że uczestniczka żąda dodatkowo, aby sąd zasądził 
na jej rzecz od wnioskodawcy kwoty 3.022,41 złotych będących zwrotem kosztów 
poniesionych przez pełnomocnika dojeżdżającego z W. na rozprawy do Sądu w K. 
Strona wnosząca zażalenie nie zauważyła, że stanowiący o kosztach art. 98 
§  1 i 3 k.p.c., na których naruszenie przez Sąd Okręgowy powołała się w zażaleniu 
odnosi się do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez profesjonalnego 
pełnomocnika (w sprawie przez adwokata) i zalicza do tych kosztów 

 
3 
wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych 
przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty 
nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Powołany art. 98 k.p.c. 
zawiera także § 2, w którym jest mowa o niezbędnych kosztach postępowania 
prowadzonego przez stronę osobiście lub przez nieprofesjonalnego pełnomocnika 
i  do których to kosztów zalicza się również koszty dojazdu tych osób do sądu. 
Ze   względu 
na 
dokonane 
przez 
ustawodawcę 
rozróżnienie 
składników 
niezbędnych kosztów postępowania, których zwrotu strona wygrywającą sprawę 
może się domagać, w zależności od wybranego sposobu reprezentacji przed 
sądem, w niniejszej sprawie nie można uznać kosztów dojazdu adwokata, 
będącego pełnomocnikiem uczestniczki za koszty niezbędne do celowego 
dochodzenia praw w rozumieniu art. 98 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. 
Niezakwestionowanie 
konstytucyjności 
tych 
przepisów 
we 
właściwym 
postępowaniu powoduje, że obowiązują one uczestników postępowania sądowego 
oraz sąd rozpoznający sprawę, więc zarzucenie zaskarżonemu postanowieniu 
niekonstytucyjności w niniejszej sprawie jest bezpodstawne. 
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. 
oraz art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. odrzucił zażalenie 
w  odniesieniu do pkt 1 litera b zaskarżonego postanowienia, a na podstawie art. 
3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie w pozostałym zakresie.