II CZ 131/11

Sygn. akt II CZ 131/11 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa A. Spółki z ograniczoną  
odpowiedzialnością z siedzibą we W. 
przeciwko E. W. i F. W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r., 
zażalenia pozwanych  
na postanowienie o kosztach zawarte w pkt. II  
wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 1 marca 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem o kosztach, zawartym w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 
marca 2011 r., zasądzono od powódki A. sp. z  o.o. z siedzibą we W. solidarnie na 
rzecz pozwanych E. W. i  F. W.  kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu apelacyjnym, stanowiącą 50% stawki minimalnej. 
Pozwani zaskarżyli postanowienie w części, w której nie uwzględniono 
wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości równej 75% 
stawki i wnieśli o zmianę postanowienia przez zasądzenie kosztów postępowania 
apelacyjnego w kwocie 1819 zł (w tym także opłatę skarbową od pełnomocnictwa 
i  wydatki na znaczek pocztowy). W uzasadnieniu wskazali, że Sąd Okręgowy 
zasądzając kwotę 1.200 zł stanowiącą 50% właściwej stawki minimalnej (2.400 zł) 
nie dostrzegł, że ich pełnomocnik nie prowadził sprawy w  pierwszej instancji, a 
wówczas 
za 
uczestnictwo 
w 
postępowaniu 
apelacyjnym 
przysługuje 
pełnomocnikowi 75% danej stawki minimalnej, tj. 1.800 zł (zgodnie ze spisem 
kosztów z pisma z dnia 20 listopada 2010 r.), a nie tylko 50% tej stawki. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest 
zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia 
praw i celowej obrony (koszty procesu). Jak wynika z § 3 tego przepisu, do 
niezbędnych 
kosztów 
procesu 
strony 
reprezentowanej 
przez 
adwokata 
(odpowiednio radcy prawnego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż 
stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty 
sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. 
Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu 
oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, 
radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (art. 98 § 4 
k.p.c.).  
W 
postępowaniu 
przed 
Sądem 
pierwszej 
instancji 
pozwani 
byli 
reprezentowani przez radcę prawnego M. Ś., zaś w postępowaniu przed Sądem 
drugiej instancji przez dwóch radców prawnych, tj. radcę prawnego M. Ś. i radcę 

 
3 
prawnego A. S. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. Ś. nie zostało 
odwołane, ani nie wygasło na etapie postępowania apelacyjnego – jego 
umocowanie jedynie ograniczono w zakresie doręczeń. Ustanowienie kolejnego, 
nowego pełnomocnika, w osobie radcy prawnego A. S., z uwagi na zasadę 
zaliczania do niezbędnych kosztów procesu wynagrodzenia tylko jednego 
pełnomocnika, nie może zostać uwzględnione w orzekaniu o kosztach procesu, 
zwłaszcza, że chodzi o koszty niezbędne. Zasada, wedle której w postępowaniu 
apelacyjnym zasądza się 75% stawki minimalnej, jeżeli w pierwszej instancji nie 
prowadził sprawy ten sam pełnomocnik, dotyczy jedynie sytuacji, w której 
pełnomocnik działający przed sądem pierwszej instancji nie jest już umocowany w 
kolejnych 
etapach 
postępowania 
(pełnomocnictwo 
jest 
ograniczone 
do 
postępowania w pierwszej instancji, wygasło, zostało odwołane itp.), a zamiast tego 
pełnomocnika, lecz nie obok, zostaje ustanowiony nowy pełnomocnik (por. 
postanowienie SN z dnia 8  września 2010 r., sygn. akt II CZ 86/10, nie publ.). 
Podniesione w zażaleniu zarzuty należy zatem uznać za bezzasadne. 
Odnośnie do kosztów, o których zasądzenie dodatkowo wnieśli pozwani 
w  piśmie z dnia 7 lipca 2011 r., wywołanych błędnym wezwaniem do uzupełnienia 
braków formalnych zażalenia (zarządzenie z dnia 14 czerwca 2011 r. – k. 232), 
należy zauważyć, że zarządzenie stanowiące przyczynę powstania żądanych 
kosztów 
nie 
podlega 
zaskarżeniu 
zażaleniem 
do 
Sądu 
Najwyższego 
(art. 3941 k.p.c.). Jeśli chodzi o bezpodstawne pobranie uzupełniającej części 
opłaty od zażalenia w kwocie 1 zł, to na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., 
nr 90, poz. 594 z późn. zm.) sąd powinien z urzędu zwrócić stronie różnicę między 
opłatą pobraną od strony a opłatą należną. 
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., 
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.