II SA/Bk 365/11

II SA/Bk 365/11 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2012-03-30
Data wpływu
2011-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Tomasz Oleksicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c oraz par. 2 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Sentencja
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Tomasz Oleksicki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. – K. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi M. W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a - przyznać radcy prawnemu M. S. – K. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100 złotych).
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Białymstoku przyznał M. W. S. prawo pomocy
w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Stosownie do powyższego, Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego M. S. – K. (k. 138).
W opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 152 - 154) radca prawny M. S. – K. stwierdziła, że nie znajduje podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 października 2011 r. oddalającego skargę M. W. S., wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconego zastępstwa procesowego (k. 151).
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach
o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) -
w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się
o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności
(23 %), co w konsekwencji daje kwotę 221,40 zł.
Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że kwota 221,40 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu.
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit b i pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.