II Cz 1164/12

Sygn. akt II Cz 1164/12 POSTANOWIENIE Dnia, 20 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Grażyna Kobus po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia wierzycieli A. J. i J. J. na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I Co 3042/12 oddalające ich wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej w sprawie ze skargi na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kłodzku Z. O. w postępowaniu egzekucyjnym KM 534/01 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kłodzku oddalił wniosek wierzycieli A. J. i J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych, t.j. opłaty sądowej w kwocie 100 zł od skargi na czynności komornika w postępowaniu egzekucjnym KM 534/01, gdyż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi pomoc Państwa dla osób, które z uwagi na ich sytuację materialną nie mogą ponieść tych kosztów bez wywołania uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a dłużnicy mają stałe miesięczne źródła utrzymania, z których mogą poczynić oszczędności na uiszczenie tej opłaty. W zażaleniu wierzyciele podnieśli, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w żaden sposób nie udowodnił, że są oni w stanie poczynić oszczędności na uiszczenie opłaty. To, że mają stałe miesięczne źródła utrzymania nie można uznać za jakikolwiek dowód, bowiem dochody z tych źródeł nie pokrywają nawet koniecznych kosztów ponoszonych dla utrzymania siebie i dwojga dzieci, a przy tym A. J. z powodu przewlekłej choroby ponosi miesięcznie wydatek na zakup leków w wysokości ok. 300 zł. Wskazując na powyższe wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie ich wniosku. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zważywszy wysokość wymaganej opłaty od skargi , a która określona jest kwotą 100 zł, można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że koszty sądowe w takiej wysokości wierzyciele są w stanie zgromadzić własnymi siłami bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wbrew stanowisku skarżących, to na nich, a nie na Sądzie spoczywa obowiązek wykazania, że uiszczenie takiej kwoty przekracza ich możliwości majątkowe i finansowe. Tymczasem ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania wynika, że skarżący J. J. prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi dochody pozwalające na utrzymanie rodziny, w tym dwojga uczących się dzieci. Uzyskiwane dochody z tego tytułu muszą być jednak wyższe aniżeli podane w oświadczeniu, gdyż w przeciwnym wypadku wystarczałyby jedynie na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania i leczenia skarżącej. Z powyższych względów zażalenie jest nieuzasadnione i na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc Sąd Okręgowy je oddalił.