II CZ 116/07

Sygn. akt II CZ 116/07 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 marca 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Helena Ciepła (przewodniczący) 
SSN Henryk Pietrzkowski 
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi wierzyciela R. Ż. 
przeciwko dłużnikowi Okręgowej Spółdzielni w K. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia  
Sądu Okręgowego w K. z 6 września 2007 r., sygn. akt I 1 Cz (…), 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r., 
zażalenia wierzyciela  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt WSC 
(…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie 
wierzyciela R. Ż. na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie Sądu 
Rejonowego w K. z dnia 9 lipca 2007 r. uchylające postanowienie komornika sądowego i 
obciążające wierzyciela kosztami postępowania. 
Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia 
Sądu drugiej instancji, którą podpisał w jego imieniu adwokat ustanowiony 
w zakończonym prawomocnie postępowaniu. Pomimo wezwania do uzupełnienia 
braków skargi pełnomocnik wierzyciela powołując się na art. 91 pkt 1 k.p.c. nie złożył 

 
 
2 
pełnomocnictwa uprawniającego do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z 
prawem orzeczenia. 
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę 
wierzyciela na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. Odnosząc się do zagadnienia zakresu 
pełnomocnictwa procesowego z art. 91 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał na 
szczególne cechy postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia, 
które 
jest 
całkiem 
nowym 
postępowaniem, 
służącym 
uzyskaniu 
prejudycjalnego orzeczenia dla dochodzenia roszczenia z art. 417 k.c. Dlatego do 
wniesienia skargi niezbędne jest załączenie oddzielnego pełnomocnictwa. 
W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c. 
Według skarżącego, powołującego się pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy 
w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II CZ 73/2005, niepubl.), 
pełnomocnictwo procesowe obejmuje także postępowanie ze skargi o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w sprawie w której to 
pełnomocnictwo zostało udzielone.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Sąd Okręgowy uwzględniając szczególny charakter postępowania o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia trafnie przyjął, że umocowanie 
adwokata do reprezentowania strony skarżącej nie może wynikać z treści 
pełnomocnictwa udzielonego w sprawie zakończonej kwestionowanym orzeczeniem. 
Ten kierunek wykładni przeważa 
w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. 
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II CZ 80/07, 
niepubl., z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV CZ 76/07, niepubl., z dnia 18 
kwietnia 2007 r., sygn. akt V CZ 26/07, niepubl., z dnia 23 marca 2007 r., sygn.. akt V 
CZ 18/07, niepubl., z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl., z dnia 9 
czerwca 2006 r., sygn. akt. IV CZ 47/06, z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZ 13/06, 
OSNC 2006/10/176, z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt V CZ 6/06, niepubl., z dnia 14 
czerwca 2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Opiera się na słusznych założeniach, 
że postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie jest 
kontynuacją 
dotychczasowego 
postępowania 
zakończonego 
kwestionowanym 
orzeczeniem sądu ale jest to postępowanie, które ze względu na jego przedmiot i inną 
tożsamość zainteresowanych stron, odrywa się od dotychczasowego postępowania. 
Postępowanie o stwierdzenie niezgodność z prawem stanowi ustawowo wymagany 
środek umożliwiający dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa. 

 
 
3 
Jest to szczególne postępowanie prowadzone jedynie na użytek przyszłego 
postępowania odszkodowawczego. Wniesienie skargi, w odróżnieniu do skargi 
kasacyjnej, czy też skargi o wznowienie postępowania, nie zmierza do zmiany bądź 
uchylenia orzeczenia. Argumenty te sprzeciwiają się uznaniu, że wskazany w art. 91 
k.p.c. zakres pełnomocnictwa procesowego udzielonego do prowadzenia określonej 
sprawy obejmuje także umocowanie do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z 
prawem wydanego w niej prawomocnego orzeczenia. 
Dlatego też Sąd Najwyższy składzie niniejszym nie podziela odmiennego poglądu 
wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2008 r., do 
którego odwołuje się wnoszący zażalenie. 
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w związku 
z art. 3941 § 3 k.p.c.).